หัวหน้าปลวก คือ ทหารเก่า(51) – ถามว่าการประกอบส่วนขึ้นของ “ขบวนการปลวก” มีความเป็นมาอย่างไร Ma Bo Yong มอบภาระธุระในการให้คำตอบแก่จางเสี่ยวจิ้งอย่างมีระบบและอย่างเป็นขั้นตอน
สุดปลายแสงคบไฟคล้ายยังมีเงาคนหลายคนยืนอยู่
จางเสี่ยวจิ้งยกหน้าไม้ ย่องเงียบเชียบเข้าไปสักพักหนึ่ง มันได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรง กลั้นลมหายใจแล้วเพ่งมองอีกครั้ง พบว่าเงาร่างหลายคนนั้นมิใช่ยืนหากแต่เอียงพิงข้างหีบไม้หลายใบ
แต่ละคนใบหน้าเขียวคล้ำไร้ลมหายใจ
คนเหล่านี้สวมชุดตัวสั้นสีน้ำตาลกับรองเท้าหวายกันน้ำ น่าจะเป็นนายช่างดูแลระหัดวิดน้ำ ข้างกายพวกมันมีบุรุษสวมชุดรัดรูปท่วงท่าเหี้ยมหาญคนหนึ่งยืนอยู่กำลังเล่นอยู่กับดาบเล่มหนึ่ง
มีเสียงฝีเท้าดังมาจากอีกด้านของระหัดวิดน้ำ
ชายร่างผอมสูงเดินออกมาจากเงามืด ฝีเท้าผ่อนคลาย ครวญเพลงแผ่วเบา ทว่า แสงสลัวมากเห็นใบหน้ามิชัดเจน บุรุษเหี้ยมหาญผู้นั้นเก็บดาบพูดอย่างนอบน้อม
“ท่านหลงปัว ด้านนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว”
ชายร่างผอมสูงเดินผ่านแถวซากศพอย่างเฉยเมย จุ๊ปากหลายครั้งไม่รู้ว่าเสียดายหรือชื่นชม เมื่อได้ยินชื่อนี้จางเสี่ยวจิ้งสะดุดใจ เป็น “หลงปัว” รึ บุคคลที่ จิ้งอันสือเสาะหาอย่างลำบาก
ในที่สุดก็ปรากฏตัว
แรกสุดพวกมันยังเข้าใจผิดคิดว่าหลงปัวเป็นเพียง 1 ในสายลับของพวกนักรบสุนัขป่าทูเจวี๋ย ตอนนี้ดูท่ามันนี่เองที่เป็นจอมบงการอยู่เบื้องหลัง
เป็นหัวหน้าใหญ่ของปลวก
จางเสี่ยวจิ้งหรี่ตาก้มเอวเตรียมพุ่งออกไป รอหลงปัวเคลื่อนมาใกล้ประตู พริบตาที่เดินมาถึงขอบแสงสว่างจากคบไฟจางเสี่ยวจิ้งยิงศรหน้าไม้ออก 1 ดอกก่อน
คบไฟเหนือประตูถูกยิงร่วงตกลง
จากนั้น ฉวยจังหวะจากสว่างเป็นมืด เท้าขวาดีดร่างพุ่งไปด้วยความเร็วสุดขีด อาวุธในมือยิงออกพร้อมกัน 2 ดอก
ผลกลับเหนือความคาดคิด
Ma Bo Yong บรรยายรายละเอียดตามสำนวนแปลของ “ซินโป-หย่งชุน” ออกมาว่า ศรปักเข้าหน้าผากกับคอหอยของบุรุษเหี้ยมหาญผู้นั้นจุดละ 1 ดอก
ล้มลงกับพื้น
จางเสี่ยวจิ้งพุ่งเข้าหาหลงปัว จับมันกดกับพื้นใช้หน้าไม้จ่อขมับ คบไฟกลิ้งไปมาบนพื้นแต่มิได้ดับ จางเสี่ยวจิ้งเบี่ยงร่าง อาศัยแสงไฟนี้เห็นใบหน้าผอมซูบรวมถึงจมูกงองุ้มดุจเหยี่ยว
พร้อมกันนั้นเอง ฝ่ายตรงข้ามก็เห็นหน้ามันชัดเจน
“โอ จางต้าโถว(ลูกพี่จาง) จากมาสบายดีหรือ” หลงปัวแสยะยิ้มถึงกับหัวเราะออกมา ทำไมมันจะไม่หัวเราะเล่าในเมื่อภาพตั้งแต่รัชศกไคหยวนปีที่ 23 เดือน 7 วันที่ 14 ยามอู่ ผุดพร่างขึ้น
เป็นภาพในกองกำลังรักษาเขตแดนอันซี 30 ลี้ทางเหนือเมืองปัวฮ่วน หอสัญญาณควัน
เป็นภาพที่จางเสี่ยวจิ้ง เซียวกุย ตลอดจนสหายอีกคนเหวินอู่จี้กับทหารนายอื่นๆ ร่วมเป็นร่วมตายกันอยู่ในกองกำลังรักษาเขตแดนอันซี
หลงปัวกลับเป็นสหายศึกร่วมเป็นร่วมตายกันมาในอดีตกับจางเสี่ยวจิ้ง
จางเสี่ยวจิ้งคำรามออกมาจากลำคอ หน้าไม้สั่นระริกโดยไม่รู้ตัว มันคิดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าหลงปัวที่ไล่ล่าตัวอย่างยากลำบากกลับเป็นสหายศึกร่วมเป็นร่วมตายกันมาในอดีต
เรื่องเหนือความคาดฝันนี้ทำให้มันวางตัวไม่ถูก
“พวกเรากอง 8 ในที่สุดก็นับว่าได้พบหน้า ณ ฉางอันแล้ว แต่กลับมิคาดเลยว่าจะเป็นการพบกันเฉกเช่นนี้” เซียวกุยที่ใช้ชื่อปลอมว่าหลงปัวนอนอยู่ที่พื้น
แม้หน้าไม้จ่อขมับแต่สีหน้ามันยังคงยินดีที่ได้พบสหายเก่าอีกครั้ง
จางเสี่ยวจิ้งยังมิได้รั้งเก็บหน้าไม้ แต่กลับบีบแน่นขึ้น โพล่งถามขึ้นด้วยความ แปลกใจในระดับขั้นสูงสุด “ไฉนจึงเป็นเจ้า ไฉนจึงเป็นเจ้าได้”
“แล้วเหตุใดจึงเป็นข้ามิได้” เซียวกุยย้อนถาม
