หลวงพ่อเฮ็น สิริวังโส – วันพุธที่ 9 ธ.ค. 2563 น้อมรำลึกครบ 109 ปี ชาตกาล “พระครูอรรถธรรมาทร” หรือ “หลวงพ่อเฮ็น สิริวังโส” วัดดอนทอง อ.ดอนพุด จ.สระบุรี พระเถราจารย์เชื้อสายเขมร วิทยาคมแก่กล้า
เกิดในสกุล ศิริวงษ์ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 9 ธ.ค. 2454 ตรงกับปีกุน ที่หมู่บ้านจางคาง เมืองปาดวง กำปงธม ครอบครัวประกอบอาชีพชาวนา
ในสมัยนั้นเมืองปาดวง เป็นเมืองชายแดนขึ้นอยู่กับไทยติดต่อกับประเทศกัมพูชา ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 ประเทศไทยเสียดินแดนแถบนั้นไป
ครั้นเมื่ออายุครบ 20 ปี เข้าพิธีอุปสมบทที่วัดพรรณราย เมืองกำปงธม มีหลวงพ่อแก้วเป็นพระอุปัชฌาย์
อยู่จำพรรษาศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมและวิทยาคมกับหลวงพ่อแก้ว เนื่องจากมีชื่อเสียงกิตติคุณเด่นทางด้านเวทมนตร์ วิชาคาถาสายเขมร ยันต์อักขระขอมขนานแท้
สังเกตดูการลงอักขระเลขยันต์ เขียนอักษรขอมได้ชัดเจนสวยงามและมีความชำนาญมาก
หลังจากจำพรรษาอยู่ที่วัดพรรณรายหลายพรรษา ตัดสินใจออกธุดงค์ไม่ขอคืนกลับถิ่นเดิม ออกเดินเข้าป่าธุดงค์ตลอดมาจนทั่วไปในป่าแถบนั้นหลายปี ธุดงค์รอนแรมมาตามป่าเขาลำเนาไพร เพื่อแสวงหาที่สงบวิเวกบำเพ็ญสมณธรรม และปฏิบัติวิปัสสนาระหว่างทางในป่าเขาในถ้ำบ้าง ขุนเขาบ้างเป็นที่พำนัก รักษาศีล และเจริญวิปัสสนา พบกับความยากลำบากต่างๆ นานา
ระหว่างทางพบกับความลี้ลับมหัศจรรย์มากมาย ด้วยสมัยเมื่อ 40-50 ปีที่แล้ว ระหว่างชายแดนมีแต่ป่าดงดิบ
มีโอกาสพบกับพระผู้เรืองวิชาออกธุดงค์หลายองค์ แลกเปลี่ยนวิชาความรู้ทางเวทมนตร์และการเจริญวิปัสสนา ทั้งที่เป็นชาวเขมรบ้าง ชาวไทยบ้าง ล้วนแต่ผู้มีความกล้าแข็งทั้งสิ้น เพราะในป่าดงดิบแถบนั้นการเอาตัวรอดจากภัยธรรมชาติเป็นเรื่องมิใช่ง่ายๆ
ใช้เวลาธุดงค์ยาวนานหลายปีวนเวียนอยู่ในป่าเขา จนการปฏิบัติวิปัสสนาก้าวหน้ากล้าแข็งดีแล้วจึงธุดงค์เข้ามาในเขตประเทศไทย
กระทั่ง ธุดงค์เข้ามาผ่านถึงเมืองสระบุรี ท่านเดินทางไปถึงบ้านดงตะงาว กิ่งอำเภอดอนพุด พบวัดดอนทอง เห็นเป็นวัดที่มีความสงบวิเวกดี มีบ้านเรือนชาวบ้านอยู่ไม่มากนัก จึงตัดสินใจเข้าไปพำนักพักอาศัย ได้รับความศรัทธาจากบรรดาญาติโยมและชาวบ้านอย่างมากมาย
จึงได้อยู่พำนักตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
ระหว่างที่ท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดดอนทอง ท่านเป็นพระผู้มีศีลาจารวัตรเคร่งครัด มั่นคงในศีลปฏิบัติธรรมวิปัสสนาอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง อยู่อย่างสันโดษเงียบเรียบง่าย เป็นพระลูกวัดมานานหลายสิบปี ไม่สนใจตำแหน่งหน้าที่ใดๆ ทั้งสิ้น
รวมทั้งมีความเมตตาใครมาขอให้ท่านช่วยเหลือสิ่งใด ก็สงเคราะห์ให้โดยไม่เห็นแก่ลาภสักการะ
สร้างมงคลวัตถุไว้หลายรุ่นหลายแบบ ทั้งที่สร้างเองและมีคณะศิษย์มาขอสร้างก็มี
นอกเหนือไปจากเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้านดอนทอง แม้กระทั่งทหารนักรบที่อาสาไปรบในสงครามเวียดนาม ต่างมาขอวัตถุมงคล เพื่อคุ้มครองป้องกันภยันตราย
ช่วงบั้นปลายชีวิต สังขารเริ่มโรย เกิดอาพาธบ่อยครั้ง สุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง สุดท้าย มรณภาพอย่างสงบ เมื่อวันที่ 24 ก.พ.2543
