ซือหม่าอี้ จัดวาง หมากเบี้ย (73) – ด้วยความช่วยเหลือของซือหม่าอี้ทำให้จ้าวเยี่ยนหนีออกจากคุกมืดของสกุล ซือหม่าด้วยความราบรื่น ไม่กล้าอยู่ในอำเภอเวินเซี่ยนนานเกินไป
จึงรับม้าและรีบกลับสวี่ตูในคืนนั้นเลย
ตลอดการเดินทางมีความคิดมากมาย พอมาถึงสวี่ตูในวันที่ 3 ดวงตาทั้ง 2 ข้างก็พลันกระจ่างใส สีหน้าเด็ดเดี่ยว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
หลังประตูเมืองเปิดก็กระตุกเชือกบังเหียนผ่านช่องประตูไปโดยเร็ว
เพิ่งจะผ่านเข้าไปก็เห็นที่ริมถนนข้างหน้ามีบุคคล 3 คนยืนอยู่ 1 เป็นกัวจยา 1 เป็นหม่านฉง และ 1 เป็นบัณฑิตท่าทางอ่อนแอ อายุน่าจะไล่เลี่ยกับกัวจยา
“จ้าวอี้หลาง ข้าจะแนะนำให้รู้จัก
ท่านผู้นี้คือสวี่กั้นเหว่ยฉาง จะมารับตำแหน่งผู้บัญชาการเมืองสวี่ตูต่อจากป๋อหนิงวันหน้าต้องดูแลเขาหน่อยนะ” เป็นคำแนะนำอันมาจากกัวจยา
สะท้อนให้เห็นว่ากัวจยาให้ความใส่ใจอี้หลาง จ้าวเยี่ยนอย่างเป็นพิเศษ
เพียงเท่านี้ก็รู้ว่า ทุกการเคลื่อนไหวของอี้หลาง จ้าวเยี่ยน อยู่ในสายตาของ กัวจยาแม้กระทั่งเมื่อหลายวันก่อนตอนกัวจยาปลอมตัวออกไปเที่ยวเล่นกับโอรสสวรรค์
ก็เห็นจ้าวเยี่ยนออกจากสวี่ตู และบัดนี้ก็เห็นหวนกลับมาอย่างเร่งร้อน
“จ้าวอี้หลาง เรื่องที่เจ้าบุกเข้าวังหลวงโดยพละการก่อนหน้านี้กองการตะวันตกยังสอบสวนไม่ชัดเจน เหตุใดผู้ช่วยเฉินจึงส่งเจ้าออกไปทำงานเล่า” เป็นคำถาม
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับกองกำลังรักษาเมืองสวี่ตูและกองจิ้งอัน” เป็นคำตอบ
“หากมีปัญหาไม่เข้าใจอะไร ขอให้ไปถามใต้เฉินเอง ขออภัยที่มิอาจอยู่ตอบได้” จ้าวเยี่ยนทิ้งคำพูดไว้อย่างเย็นชาและหันหลังจากไป
ด้วยนิสัยของจ้าวเยี่ยนการแข็งข้อแบบนี้นับเป็นครั้งแรก
สายสืบกองกำลังรักษาเมืองสวี่ตูรีบหันไปมองกัวจยาเป็นคำถาม กัวจยาส่ายหน้า เป็นสัญญาณให้ปล่อยจ้าวเยี่ยนไป
รอจนเมื่อจ้าวเยี่ยนจากไปแล้วกัวจยาจึงหันมาถาม “พวกเจ้า 2 คนเห็นอะไรหรือไม่”
หม่านฉงเป็นคนแรกที่ตอบ “ก่อนหน้านี้ข้าสืบดูแล้ว จ้าวอี้หลางได้รับการไหว้วานจากข่งเซ่าฝู่ให้มุ่งหน้าไปอำเภอต่างๆ ในเหอเน่ย เสาะหาและพบปะบัณฑิตที่ เร้นตัวอยู่ กองการตะวันตกจึงออกป้ายคำสั่ง เพื่อให้เขาไปเฟ้นหาผู้มีความสามารถในท้องถิ่นและเสนอชื่อกลับมา”
ที่หม่านฉงเสนอรายละเอียดเป็นรายละเอียดพื้นฐานอันเป็นที่รับรู้กันอยู่แล้วโดย สำนักของข่งหร่งและกองการตะวันตก มิได้เป็นปรากฏการณ์ที่เห็นเบื้องหน้า
กัวจยาปรายตา “เหว่ยฉาง เจ้าคิดว่าอย่างไร”
สวี่กั้นโค้งกายตอบอย่างนอบน้อม “เมืองเหอเน่ยมี 18 อำเภอ อำเภอขนาดใหญ่ มีเหยี่ยนหวัง ผิงเกา เวินเซี่ยน ซินสุ่ย เฉาเกอ รวม 5 อำเภอ
ต่อให้จ้าวอี้หลางมีวิชาแยกร่างก็ไม่มีทางเดินทางไปทั่วเหอเน่ยได้ภายในเวลา 6 วัน
ดังนั้น ผู้น้อยคิดว่า จ้าวอี้หลางอาศัยการเดินทางไปพบบัณฑิตทั่วทั้งเมืองเป็น ข้ออ้าง แท้จริงแล้วจุดหมายมีเพียงที่เดียว”
ที่เดียวนั้นย่อมเป็นที่อำเภอเวินเซี่ยน
สภาพการณ์ที่จ้าวเยี่ยนจะต้องประสบเป็นสภาพการณ์อันอยู่ในความคาดหมายของซือหม่าอี้มาแล้ว และที่ปล่อยให้จ้าวเยี่ยนกลับมาก็เพื่อการนี้
เพราะว่าเรื่องของอำเภอเวินเซี่ยนอยู่ในความสนใจ
หากทางสวี่ตูไม่สนใจก็คงไม่มอบหมายให้เติ้งจั่นลอบเข้ามาหารายละเอียดและนำไปสู่การรวบรวมรายละเอียดของหยางผิงกระทั่งกลายเป็น “ภาพเหมือน”
แสดงให้เห็นว่าการตายของ “หยางผิง” มีเงื่อนงำ
ยิ่งเมื่อซือหม่าอี้นำเอาปฏิบัติการลับของเติ้งจั่นประสานเข้ากับข้อมูลจากปากของจ้าวเยี่ยนประสมกันแล้วนำมาสังเคราะห์ ยิ่งอ่านสถานการณ์ได้ทะลุ
จึงหวังอย่างยิ่งว่าให้ปัญหานี้หยางผิงเป็นผู้คลี่คลาย
