ซือหม่าอี้คิด จ้าวเยี่ยนปฏิบัติ(76) – จ้าวเยี่ยนหารู้ไม่ว่าตั้งแต่เขาออกจากกองกิจการตะวันตกก็มีคนสะกดรอยตามมาอย่างเงียบๆ ที่ทำได้ระดับนั้นเพราะว่าเป็นเจ้าหน้าที่ฝีมือดีจากกองกำลังรักษาเมืองสวี่ตู
ถึงจะฝีมือดีอย่างไรก็มีเรื่องนอกเหนือการคาดหมายเกิดขึ้นได้
การติดตามของกองกำลังรักษาเมืองนำไปสู่การพบเห็นอุบัติเหตุกับรถม้าซึ่ง ข่งหรงโดยสารมาเพื่อไปหารือกับขุนนางใหญ่ในเรื่องการชุมนุมบัณฑิต
ขณะที่จ้าวเยี่ยนคลาดไปจากสายตากระทั่งไร้ร่องรอย
นำไปสู่การออกคำสั่งเข้มตามมา “ปิดประตูเมืองทั้ง 4 เริ่มใช้กฎห้ามสัญจร ยามวิกาลก่อนเวลา ทหารหน่วยปราบปรามและทหารกองกำลังรักษาเมืองทั้งหมดให้มารวมตัวกันทางใต้ของเมือง
เพื่อค้นหาและจับกุม บ้านหลังเดียวก็ตกหล่นไม่ได้”
แม้กฎปิดประตูเมืองทั้ง 4 เมื่อประสานเข้ากับคำสั่งห้ามสัญจรจะเข้มงวด อย่างยิ่ง แต่ก็มิอาจปิดกั้นจ้าวเยี่ยนมิให้ดำเนินไปตามแผน
โดยเฉพาะการชักนำถังจีให้ไปยังจวนต่งเฉิงกระทั่งพบพิธีกรรม “ฮ่วนสั่ว”
อันพิธีการ “ฮ่วนสั่ว” นั้นก็คือการใช้สิ่งของของผู้ตายสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่มาเรียกวิญญาณเพื่อให้วิญญาณของผู้ตายหวนกลับมา
ปกติมีแต่คนใกล้ชิดหรือเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดเท่านั้นจึงจะทำพิธีนี้
เมื่อกวาดตามองซ้าย มองขวา เห็นว่ารอบด้านมืดสนิท เงียบงัน ไร้สรรพสำเนียงเมื่อหันไปมองโต๊ะบูชาอีกครั้งพบว่าบนโต๊ะมีจิ้งหรีดอยู่หลายตัว
มองให้แจ่มชัดจึงรู้ว่าเป็นการสานจากใบหญ้า
จากนั้นเพลงกล่อมเด็กก็บรรสานเสียงขึ้น “จิ้งหรีดสาน คลุมผ้าแถบเหลือง ตะวันขึ้นทางบูรพา ผู้สูงศักดิ์มาจากประจิม”
เพียงได้ยินรูม่านตาถังจีตีบหดลงกะทันหัน
เพลงกล่อมเด็กเพลงนี้เหมือนเพลงที่ต่งกุ่ยเหรินร้องก่อนตายทุกเนื้อถ้อยกระทงความหากไม่เพราะมาจากน้ำเสียงอันแหบพร่าต่ำทุ้ม
คงคิดว่าต่งกุ่ยเหรินหวนกลับมาจริงๆ
ณ บัดดลนั้น คนผู้หนึ่งย่างก้าวออกมาจากความมืดอย่างเชื่องช้า ที่ศีรษะโพกไว้ด้วยผ้าขาว เรือนร่างอยู่ในชุดสีดำ ในดวงตาแดงก่ำเหมือนสัตว์ดุร้ายตัวหนึ่ง
นั่นย่อมเป็น จ้าวเยี่ยน
“นี่เป็นเพลงกล่อมเด็กที่ต่งกุ่ยเหรินชมชอบมากที่สุดสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ วันนี้เมื่อเรียกนางกลับมาข้าจะร้องเพลงให้นางฟัง ปลอบประโลมวิญญาณของนาง”
จากนั้นก็เกิดการประมือระหว่างถังจีกับจ้าวเยี่ยน
จากการประมือทำให้ถังจีหยั่งรู้โดยพลันว่าคนผู้นี้ไม่มีวิชายุทธ์ คงแต่เศร้าเสียใจจนหน้ามืดตามัว เห็นเช่นนั้นนางจึงมิได้ลงมืออย่างรุนแรงทำแต่เพียงก้มลงมอง พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“หากเจ้าทำเพื่อแก้แค้นแทนต่งกุ่ยเหรินเจ้ามาหาผิดคนแล้ว”
“ข้ารู้ การตายของเส่าจวินมาจากฝีมือของนายกองแซ่ซุนผู้นั้น ข้ายังรู้ด้วยว่า ในตอนนั้นเจ้ายังอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ทั้งยังเอาเรื่องนี้มาข่มขู่เขาอยู่ตลอด”
“เจ้ายังรู้อะไรอีก”
คําตอบของจ้าวเยี่ยนเป็นคำตอบอย่างชนิดตีเข้ากลางแสกหน้า ไม่ ประนีประนอมอ้อมค้อม นั่นก็คือ “ข้ายังรู้ว่า เจ้ากับโอรสสวรรค์มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา”
ถังจีเย็นวาบที่สันหลัง
เพราะเท่ากับยืนยันว่าจ้าวเยี่ยนหยั่งลึกลงไปในความลี้ลับที่มีอยู่ บังเกิดความคิดสังหารขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะรู้เรื่องมากเกินไปเสียแล้ว
“เจ้าต้องการอะไร”
“ข้าต้องการพบโอรสสวรรค์ เจ้าต้องมีหนทางแน่ ข้าเพิ่งกลับจากอำเภอ เวินเซี่ยนได้ยินเรื่องน่าสนใจอย่างหนึ่งมาจากที่นั่น ถ้าเจ้าฆ่าข้า หรือไม่พาข้าไปพบฝ่าบาท
เรื่องนี้จะกลายเป็นเพลงกล่อมเด็กและแพร่ไปทั่ว”
