การปรากฏ ของ หัวธนู(78) – ทันทีที่เข้าไปในตำหนักและเข้าเฝ้า จ้าวเยี่ยนไม่ปล่อยให้เวลาผ่านเลย ตรงกันข้าม กลับเข้าสู่เป้าหมายที่กำหนดวางเอาไว้ผ่านคำถามอันแหลมคมอย่างที่สุดว่า
“ฝ่าบาทตัวจริงอยู่ที่ใด”
คล้ายกับว่าสมมติฐานแห่งความคลางแคลงใจจะมีรากฐานมาจากต่งกุ้ยเหริน แต่ไม่มีผู้ใดคาดเดาหรือหยั่งรู้ได้ว่าจ้าวเยี่ยนมีข้อมูลอยู่ในมือมากน้อยเพียงใด
“จ้าวอี้หลาง เราอยู่ตรงนี้ไฉนเจ้าจึงถามเช่นนั้น”
ได้ยินคำตอบจ้าวเยี่ยนยิ้มเยือกเย็น “พวกเจ้าปิดบังสวินอี้ได้ พวกเจ้าปิดบังกัวจยาได้ แต่พวกเจ้าไม่อาจปิดบังข้าได้ เหตุใดเจ้ากับฝ่าบาทจึงมีหน้าตาเหมือนกันข้าไม่รู้
แต่เจ้าไม่ใช่ฝ่าบาทอย่างแน่นอน”
ฝูโซ่วคิดว่าจะปล่อยให้จ้าวเยี่ยนพูดตามอำเภอใจอีกไม่ได้แล้ว จึงก้าวสวบๆ ไปข้างหน้าแล้วร้องตวาดด้วยเสียงอันดัง
“บังอาจสิ้นดี ถ้าเขาไม่ใช่ฝ่าบาทแล้วเจ้าว่าเขาเป็นใคร”
แทนที่เสียงตวาดจะสามารถสยบลงได้ จ้าวเยี่ยนกลับยื่นนิ้วออกไปด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ชี้หน้าองค์จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นที่ประทับอยู่ เบื้องหน้า
“เจ้าคือบุตรชายของหยางจวิ้น หยางผิง”
เพียงได้ยินชื่อหยางผิง ไม่ว่าหลิวเสีย ไม่ว่าฝูโซ่ว ต่างมีใบหน้าถอดสี เดิมทีพวกเขาคิดว่าจ้าวเยี่ยนแค่สงสัยต่อฐานะของจักรพรรดิ
แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะสืบไปถึงขั้นนี้แล้ว
“คนผู้นี้อันตรายเกินไป ต้องกำจัดทิ้งทันที” ฝูโซ่วเม้มริมฝีปากแน่น ส่งสายตาเพื่อขอความเห็นไปยังโอรสสวรรค์ว่าจะหาหนทางออกอย่างไรดี
หลิวเสียยังคงสุขุมเยือกเย็นไม่ประหม่าแม้แต่นิดเดียว น้ำเสียงยังคงสุภาพ
“จ้าวอี้หลาง ต่อให้เป็นการร้องทุกข์ทั่วไปเจ้าก็ต้องมีหลักฐาน ในเมื่อเจ้ามีข้อ กล่าวหามากมายถึงเพียงนี้ วาจาที่หนักแน่นคงมิได้เป็นการพูดอย่างเลื่อนลอย ว่างเปล่ากระมัง”
ทุกอย่างเหมือนจะเข้า “ทาง” ที่กำหนดวางเอาไว้ครบถ้วน
เมื่อได้ยินคำตอบและคำถามเช่นนั้น สายตาของจ้าวเยี่ยนเปลี่ยนเป็นคมกริบ เพราะรอคำพูดนี้จากบุคคลที่คิดว่าเป็นโอรสสวรรค์มาตั้งแต่ต้นแล้ว
“ถ้าฝ่าบาทคิดว่าตัวเองโชคดีคิดว่ากระหม่อมแค่เล่นละครข่มขู่ก็ลองดูของสิ่งนี้ ก่อน”
พูดจบก็หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อโยนไปบนพื้นตรงหน้าหลิวเสียเกิดเสียงดังเกร๊งตามมาโดยพลัน
นี่เป็นอาวุธร้ายแรงชิ้นหนึ่ง
ตอนที่ซือหม่าอี้มอบให้กับจ้าวเยี่ยนได้กระซิบบอกว่า มันเป็นอาวุธอานุภาพ ร้ายแรงที่สุดและนำไปสู่การเปิดโปงจักรพรรดิตัวปลอมได้
ทันทีที่หลิวเสียปลอมเห็นของสิ่งนี้ก็จะต้องยอมจำนนอย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น นี่ย่อมเป็น “ไม้ตาย” ที่ซือหม่าอี้ไม่เพียงแต่จะสร้างความมั่นใจให้กับจ้าวเยี่ยนใน การเดินทางเข้าสวี่ตูและรุดตรงไปเพื่อเข้าเฝ้าโอรสสวรรค์
ใครที่รู้จักซือหม่าอี้คิดหรือว่าเป้าหมายของเขามีเพียงเท่านั้น
แม้ว่าจะเป็น “เรื่องแต่ง” แม้ว่าจะเป็น “จินตนาการ”อันบรรเจิดในฐานะคนเขียนหนังสือ กระนั้น Ma Bo Yong ก็ดำเนินการประพันธ์ไปอย่างวางเหลี่ยม จัดมุม
หลิวเสียหยิบของสิ่งนั้นมาจากพื้นด้วยมือตนเอง
ค่อยๆ ตรวจดูอย่างเชื่องช้า ภายใต้สายตาอันคมกริบของจ้าวเยี่ยนซึ่งจ้องมองอย่างร้อนแรง เพราะว่านี่เป็นหัวธนูเล่มหนึ่งซึ่งตีมาจากเหล็ก
แกะสลักด้วยอักษร 4 ตัว เล็กประณีต 2 ตัวว่า “จ้งหลี”
จากนั้น พาดหัวธนูเล่มนั้นไว้ระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ข้างขวา เมื่อขยับเบาๆ หัวธนูเล่มนี้ก็หมุนอยู่ระหว่างนิ้วมือของเขาอย่างรวดเร็ว
ใครเห็นย่อมดูออกว่านี่ย่อมเป็นของหลิวเสียถึงได้หมุนเล่นอย่างแคล่วคล่องเช่นนี้
