สะบั้นลิ้น ตัดนิ้ว เป็นคำสัตย์(84) – เห็นสภาพความเป็นไปเช่นนั้นด้วยความเป็นห่วงฝูโซ่วอดร้องเตือนไม่ได้ “ฝ่าบาทจะปล่อยให้เขาออกไปอย่างนี้ไม่ได้นะเพคะ” ถือว่าเป็นการมองด้วย “สายตา” อันเปี่ยมด้วยความระมัดระวัง
ปมเงื่อนอยู่ตรงที่จ้าวเยี่ยนกุมความลับทั้งหมดของราชวงศ์ฮั่น
เมื่อได้ยินจ้าวเยี่ยนพลันหมุนตัวกลับกะทันหัน หยิบมีดสั้นออกมา ขณะเดียวกัน เหลิงโซ่วกวงแสดงปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว
ปราดเข้าขวาง ดวงตาทอประกายเจิดจรัส
คิดไม่ถึงกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า เพราะแทนที่จ้าวเยี่ยนจะพุ่งประชิดโอรสสวรรค์ ตรงกันข้าม กลับเงื้อมีดขึ้นสูงแล้วสะบัดเข้าตัดลิ้นของตัวเอง
โลหิตแดงฉานสาดกระเซ็น
การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันทันใดนี้ทำเอาทุกคนต้องตะลึงที่เห็นสภาพ จ้าวเยี่ยนเลือดกบปาก เท่านั้นยังรู้สึกว่าไม่เพียงพอประกายเย็นยะเยียบของมีดสั้นวาบขึ้นอีกครา
ตัดฉับเข้าที่นิ้วโป้งขวา
ปฏิบัติการครั้งนี้สะท้อนนัยยะอะไร 1 เมื่อไม่มีลิ้นปากย่อมมิอาจพูดออกมาได้ ยิ่งกว่านั้น 1 ไม่มีนิ้วมือย่อมมิอาจจับพู่กัน
เป้าหมายของจ้าวเยี่ยนคืออะไร
ที่จ้าวเยี่ยนเลือกใช้วิธีการอันรุนแรงและเฉียบขาดอย่างนี้เพื่อเป็นสัญญาณบอกให้หลิวเสียรับรู้ว่า ตนไม่มีวันจะเปิดเผยความลับนี้ออกมาอย่างเด็ดขาด
ท่าทีของจ้าวเยี่ยนเป็นอย่างไร
ตอบได้ว่าเยือกเย็นอย่างยิ่ง เลือดเย็นอย่างยิ่ง มิได้สนใจเลือดที่หลั่งและ ไหลนอง ดวงตาแดงก่ำจ้องตรงไปยังฝูโซ่วเหมือนตั้งคำถามโดยตรงว่า
“ข้าไปได้หรือยัง”
ไม่ว่าจะมองจากจ้าวเยี่ยนผู้ลงมือปฏิบัติการ ไม่ว่าจะมองจากซือหม่าอี้ซึ่งอยู่ในฐานะวางเหลี่ยมเล่ห์เพทุบาย ไม่ว่าจะมองจากหยางผิงในบทบาทแห่งโอรสสวรรค์
ล้วนมิได้คาดคิดมาก่อน
ภาพที่เห็นอย่างกะทันหัน ส่งผลให้หลิวเสียปากแห้ง ลิ้นแห้ง ตกอยู่ในสภาพนะจังงัง ทั้งๆ ที่ 2 ฝ่ายไม่ได้มีความแค้นลึกซึ้งและสามารถร่วมมือกันได้
เหตุใดจ้าวเยี่ยนต้องเลือกเส้นทางสายนี้
หลิวเสียอยากเข้าใกล้อย่างน้อยเพื่อปลอบประโลม แต่กลับถูกสายตาจาก จ้าวเยี่ยนห้ามไว้อย่างเฉียบขาดจึงได้แต่เอ่ยปากถาม
“จ้าวอี้หลาง ไยต้องทำอะไรเด็ดขาดถึงเพียงนี้ด้วย”
แม้อยากจะตอบแต่เมื่อไม่มีลิ้นเสียแล้วจ้าวเยี่ยนย่อมมิอาจตอบได้ จึงย่อกายลงพลางใช้นิ้วมือจุ่มเลือดเขียนลงบนพื้นกระดาน
อ่านได้ความว่า “เฉา”
จากนั้นก็ใช้พื้นรองเท้าลบทิ้ง ปฏิกิริยาอันเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติคือตกใจในเบื้องต้น พลันในใจก็กระจ่างสว่างแจ้ง
เห็นทีจ้าวเยี่ยนจะดึงดูดความสนใจของเฉาเชาแล้ว
ในความเห็นของหลิวเสีย ที่จ้าวเยี่ยนไม่ยอมร่วมกับราชวงศ์ฮั่นน่าจะหวั่นเกรงอำนาจของเฉาเชา กระนั้น กรณีนี้หาได้เป็นเรื่องร้ายแรงที่มิอาจแก้ไขได้
ไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นตัดลิ้นและตัดนิ้วเลย
แววตาจ้าวเยี่ยนเปี่ยมด้วยความเศร้า หม่นหมอง อับเฉา ไร้ประกาย ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปสูญสิ้นไปแล้ว เห็นเช่นนั้นหลิวเสียบังเกิดความรู้สึก
“หรือว่าเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”
2 แขนของจ้าวเยี่ยนกอดป้ายวิญญาณแนบแน่น เดินออกไปข้างนอก บริเวณมุมปากและแผลตรงนิ้วโป้งมีเลือดทะลักไหลออกมาไม่หยุดยั้ง
ทิ้งคราบเลือดเป็นทางบนป้ายไม้อันมีชื่อ “ต่งกุ้ยเหริน”
