ความหวัง และโอกาส – พักเรื่องเครียดอย่างกรณีอภิปรายไม่ไว้วางใจสักนิด มาชวนคุยถึงประเด็นข่าวเล็กๆ ที่น่าสนใจ
นั่นก็คือกรณีที่กระทรวงสาธารณสุขออกมารณรงค์ให้คนไทยมีลูกมากขึ้น ตั้งเป็นแคมเปญวาระแห่งชาติ หลังจากพบว่าในปี 2563 ที่ผ่านมา จำนวนการเกิดของเด็กไทยต่ำกว่า 6 แสนคนเป็นครั้งแรก
เท่ากับว่าประเทศไทยหลีกหนีไม่ได้ที่จะเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ
ประชากรวัยทำงานลดลง ผู้สูงอายุมากขึ้น!??
ซึ่งจะส่งผลให้การเติบโตทางเศรษฐกิจลดลง คนวัยทำงานน้อยลง เท่ากับคนที่จ่ายภาษีให้รัฐนำไปใช้จ่ายน้อยลง และถ้าน้อยลงมากๆ ก็ต้องไปกู้เงินเอามาใช้จ่าย ถ้าใช้จ่ายเป็นสร้างงานสร้างโอกาส ก็มีเงินตอบแทนกลับ แต่ถ้าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ไม่มีแผนงาน ประเทศก็เดินเข้าสู่หายนะทางการคลัง
มีโอกาสถึงขั้นฉิบหายขายตัวกันเลยทีเดียว!??
เป็นคำถามว่าแล้วทำไมถึงเป็นเช่นนี้ หากตอบง่ายๆ ก็เพราะคนไทยปัจจุบันไม่นิยมมีครอบครัว หรือมีครอบครัว ก็ไม่หวังจะมีลูก
ซึ่งเกิดจากสภาพสังคมในปัจจุบันที่ไม่เอื้ออำนวยใน 2 ประการหลักๆ
นั่นก็คือ ‘ความหวัง’ และ ‘โอกาส’
ความหวังก็คือเรื่องของคุณภาพชีวิตที่ดี สวัสดิการที่ทั่วถึง เสมอหน้า ไม่ใช่เรื่องของการชิงโชคลงทะเบียนอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
โอกาสก็คือการเข้าถึงทรัพยากร เพื่อลืมตาอ้าปาก ไม่ใช่ให้ทรัพยากรส่วนใหญ่อยู่ในมือของชนชั้นนำกลุ่มน้อย
ลองคิดภาพเด็กเยาวชน นักเรียน นักศึกษา ที่แทนจะเติบโตในวัยอย่างเหมาะสม ได้เรียนรู้ คิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ
ยังต้องออกมาเรียกร้องประชา ธิปไตย ที่ถูกหวงแหนจากคนรุ่นเก่า แถมยังโดนคดีกันเป็นหางว่าว
ประเทศอย่างนี้ใครจะอยากผลิตทายาทออกมาเป็นแรงงาน รับใช้และเสียภาษีให้รัฐอีก
และหากเป็นไปได้ ถ้าไม่ใช่ยุค โควิดระบาดไปทั่วโลก ก็เชื่อว่ามีจำนวนไม่น้อยอยากจะออกไปนอกประเทศ หางานหาการทำ ได้อยู่ในบรรยากาศเท่าเทียมของเสรีประชาธิปไตย
ไม่ต้องจำทนถูกเอารัดเอาเปรียบจากระบบเช่นนี้
ในประเทศที่ไร้ทั้ง ‘ความหวัง’ และ ‘โอกาส’
ใครเล่าจะอยากเกิดมา!??
