ที่พึ่งชีวิต
ธรรมะวันหยุด
ชีวิต คือ ความเป็นอยู่ของมนุษย์ที่เกิดมาในโลกนี้ ย่อมปรารถนาสิ่งยึดเหนี่ยวอันเป็นเครื่องนำพาชีวิตให้มีความสุขความเจริญ บิดามารดาผู้ให้กำเนิดบุตรธิดาต่างสรรหาสรรพสิ่งที่จะให้บุตรธิดายึดเหนี่ยวเป็นที่พึ่ง จึงได้นำ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าคือพระพุทธศาสนา มาอบรมบ่มจิตใจ สร้างอุปนิสัยวาสนาบารมีให้แก่บุตรธิดาตั้งต้นแต่ยังไม่รู้ความ คำสั่งสอนอันเป็นเบื้องต้นมีเพียงสองคำเท่านั้น ได้แก่ บุญ กับ บาป พระพุทธวจนะสองคำนี้ขยายออกไปถึงแปดหมื่นสี่พันพระธรรมขันธ์
บิดามารดา ญาติผู้ใหญ่ ปู่ ย่า ตา ยาย ตลอดทั้ง พี่ ป้า น้า อา จะบอกคำสอนหลานตั้งแต่ยังไม่รู้ความ เช่น สอนให้ยกมือไหว้พระ พร้อมทั้งบอกว่า เป็นบุญ ห้ามปรามมิให้กระทำในสิ่งที่ไม่ดี บอกว่าเป็นบาป จึงเกาะติดเป็นอุปนิสัยต่อเนื่องกันมา เป็นที่ซึมซาบกันดีว่า บุญคือความดีงาม ให้ผลเป็นความสุข บาปคือ ความชั่ว ให้ผลเป็นความทุกข์
เราทุกคนจึงปรารถนาความเป็นคนมีบุญ ความจริงคนมีบุญนั้น มีหลายประการเช่น คนรูปร่างสวยงาม เรียกว่าคนมีบุญ คนร่ำรวย คนมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ก็เป็นคนมีบุญ ตลอดถึงคนที่มีบิดามารดาดี มีพี่น้อง มีเพื่อนๆ เหล่านี้ล้วนกล่าวได้ว่าเป็นคนมีบุญทั้งนั้น ต่างแต่จะมีบุญมากน้อยเพียงใด แม้ที่เราเกิดมาเป็นคน ก็ชื่อว่า มีบุญนำมาเกิดเหมือนกัน
คำว่า บุญๆ นี้ ย่อมทราบกันดีแล้วว่า เป็นนามธรรมมีแต่ชื่อเท่านั้น มิได้มีรูปร่าง ต้นเหตุที่เกิดของบุญ มีอยู่ 3 ประการคือ ความไม่โลภ ความไม่โกรธ ความไม่หลง
การทำบุญ จะทำอย่างไรก็ตาม ต้องทำโดยมีความตั้งใจ เพื่อลดความโลภของตนให้น้อย เบาบางลง จนถึงหมดสิ้น เพื่อลดความโกรธให้ลดน้อยเบาบางลงจนถึงหมดสิ้น เพื่อลดความหลงงมงาย คือความไม่รู้จริง รู้ผิดๆ ถูกๆ หรือไม่รู้เลยแล้วอบรมเพาะบ่มให้เกิดสติปัญญาความรู้ อันเป็นคุณธรรม บรรเทาความหลง
วิธีทำบุญแบ่งออกเป็น 3 ประการ คือ 1.บุญที่เกิดด้วยการบริจาคทาน การให้ 2.บุญที่เกิดด้วยความประพฤติเรียบร้อยดีงาม ได้แก่ การรักษาศีล 3.บุญที่เกิดด้วยการอบรมให้ เกิดมีขึ้นคือการบำเพ็ญเพียรเจริญภาวนา สวดมนต์ไหว้พระ
การทำบุญ โดยเฉพาะการบริจาคทาน เพื่อให้บังเกิดบุญอันไพศาล จำต้องทำบุญใน เนื้อนาบุญที่เรียกว่าบุญเขต เปรียบเหมือนชาวนาที่ฉลาด ย่อมทำนาในพื้นที่เป็นดินดี เมื่อหว่านเมล็ดพันธุ์ข้าวลงไปแล้ว ต้นข้าวย่อมงอกงามบังเกิดผลสมความปรารถนา การทำบุญทำทานจำเป็นต้องทำในเนื้อนาบุญที่ดีคือบุญเขต ซึ่งมีประเภทแตกต่างกัน เช่น บิดามารดา เป็นบุญเขตของบุตรธิดา ครูอาจารย์ เป็นบุญเขตของศิษย์ พระสงฆ์ เป็นบุญเขตของพุทธศาสนิกชน เป็นต้น
แต่บุญเขตในการทำบุญโดยเฉพาะพระสงฆ์นั้น หมายถึง ท่านที่ปฏิบัติดีตามปฏิปทาของพระอริยเจ้า คือ ปฏิบัติตรง ปฏิบัติถูกต้อง และปฏิบัติชอบ ท่านผู้ปฏิบัติได้ดังนี้ ชื่อว่าเป็นเนื้อนาบุญของชาวโลกอย่างแท้จริง เพราะท่านที่บริจาคแล้วแก่ท่านเช่นนั้น ย่อมมีผลอันไพศาลแก่ผู้ทำบุญนั้น ผลของบุญ ได้แก่ความสุข ความอิ่มใจ
บุญ จึงเป็นที่พึ่งของชีวิตทั้งในภพปัจจุบัน และยังติดตามไปยังภพหน้า ดังพระพุทธวจนะว่า บุญทั้งหลาย ย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์มีชีวิตทั้งหลายทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
พระศรีศาสนโมลี
(สุทธิวัฒน์ ภูริญาโณ ป.ธ.9)
วัดเทวราชกุญชรวรวิหาร
www.watdevaraj.org
