การเปิดปราศรัยใหญ่ที่อุดรธานีของครอบครัว “เพื่อไทย” ได้รับการจับตา
ไม่เพียงเพราะเป็นการปราศรัยบนเวทีเปิด ครั้งแรกของ น.ส.แพทองธาร ชินวัตร
ยังเท่ากับเปิดตัวแคนดิเดต “นายกรัฐมนตรี”
แต่คำถามที่ตามมาก็คือ ทำไมต้องเลือก “อุดรธานี” และทำไมต้องเน้นไปยังพื้นที่ บางพื้นที่ของอุดรธานีอย่างเป็นพิเศษ
ตรงนี้เป็นทั้ง “จุดแข็ง” และ “จุดอ่อน”
จุดแข็งอย่างยิ่งของอุดรธานีก็คือ การได้รับเลือกอย่างชนิด “ยกจังหวัด”
นี่ย่อมต่างไปจาก “ขอนแก่น” ซึ่งเปิดตัวครอบครัวเพื่อไทยเมื่อเดือนตุลาคม 2564 นี่ย่อมต่างไปจากปฏิบัติการ “ตีหนู ไล่งูเห่า” อย่างครึกโครมที่ศรีสะเกษ
เนื่องจาก “อุดรธานี” เป็นเมืองหลวงของ “เสื้อแดง”
จำเป็นที่ น.ส.แพทองธาร ชินวัตร จะได้พบกับมวลชนเรือนหมื่นเรือนแสนกับตา
แต่ภายใน “จุดแข็ง” ก็ปรากฏ “จุดอ่อน” น่าห่วงใย
เป็นความห่วงใยในบางพื้นที่ที่มีการแยกตัวไปยังพรรคไทยสร้างไทยซึ่งเป็นคู่ปรับ
เป็นในพื้นที่เดิมของ นายขจิตร ชัยนิคม เป็นในพื้นที่เดิมของ นายอนันต์ ศรีพันธุ์ ซึ่งคร่ำหวอดทางการเมืองมาอย่างยาวนาน ต่อเนื่อง
จุดอ่อนเห็นได้จากเลือกตั้งเมื่อเดือนมีนาคม 2562
เนื่องจาก 2 คนนี้เอาชนะคู่แข่งได้อย่างเฉียดฉิวแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ขณะที่คู่แข่งก็ไปอยู่ในร่มเงาของพรรคไทยสร้างไทยซึ่งรู้เกมของพรรคเพื่อไทยเป็นอย่างดี
ตรงนี้ต่างหากที่พรรคเพื่อไทยต้องรอบคอบและรัดกุม
ทางออกหนึ่งของพรรคเพื่อไทยคือ เสนอทางเลือกให้ไปอยู่ในบัญชีรายชื่อของพรรค
แต่ประสบอุปสรรค เพราะบรรดา “ผู้อาวุโส” ยังเห็นว่าช่องทางระบบเขตแน่นอนกว่า มั่นใจได้มากกว่าอันดับของ “บัญชีรายชื่อ” ที่เสนอมา
“บัญชีรายชื่อ” นั่นแหละคือจุดปัญหาใหม่ของแต่ละพรรคการเมือง
