เรียน บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ข่าวสด
กระผมรับราชการครูอยู่ต่างจังหวัด มีการอบรมครูเรื่องการเขียนแผนการสอนและสอดแทรกการต้านทุจริต โดยมีนัยยะเพื่อให้ผู้เรียนนั้นมีคุณธรรมจริยธรรม ซึ่งเป็นความร่วมมือกันระหว่างสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปราม การทุจริตแห่งชาติ ป.ป.ช. กับกระทรวงศึกษาธิการ ในช่วงหนึ่งวิทยากรได้บรรยายและแจ้งว่า อาจารย์เคยเอากระดาษไปให้ลูกที่บ้านใช้หรือไม่ หรือพูดออกตัวแม้กระทั่งก่อนจะ รับประทานน้ำรวมทั้งอาหารว่าง หรือแม้กระทั่งบรรยายจบสิ้นแล้ว วิทยากรก็ไม่รับกระเช้าสิ่งของที่ทางสถานศึกษา ต้นสังกัดจัดให้ เพื่อเป็นการตอบแทนความขอบคุณ เพราะจะเข้าข่ายรับอามิส สิ่งต่างๆ เหล่านี้ผมเข้าใจ และไม่ใช่ทำตัวเป็นน้ำชาล้นถ้วยใดๆ ทั้งสิ้น หากจะถือเกณฑ์ถูก-ผิดเป็น มาตรวัดแล้ว ก็ถือว่าผิดเต็มๆ ไม่ได้โต้แย้งอะไรครับ
แต่ติดใจอยู่อย่างว่า ในโครงสร้างเล็กๆ ในสถานศึกษา ที่เอาเกณฑ์นี้มาจับแล้วกับโครงสร้างใหญ่ๆ ที่มีปัญหาอยู่ เช่นการไม่ให้ข้อมูลสำนวนเกี่ยวกับนาฬิกาของบิ๊กท่านหนึ่ง แก่ผู้ร้องขอ ถึงแม้ว่าศาลปกครองสูงสุดตัดสินว่าต้องให้, กรณีเรือเหาะ, กรณีเครื่องตรวจจีที 200, กรณีการจัดซื้อเรือดำน้ำไม่มีเครื่องยนต์ เหล่านี้ทำไมถึงไม่มีความกระจ่างครับ
คำถามของผม พื้นฐานง่ายๆ เลยคือหน่วยงานของรัฐ เรื่องที่เป็นสาระใหญ่ๆ ที่เป็นผลประโยชน์ต่อส่วนรวมหาคำตอบให้ไม่ได้ แล้วจะมาเรียกร้องคุณธรรมจริยธรรมกับโครงสร้างเล็กๆ เพื่ออะไรครับ
ครูไทย ยุคเคร่งคุณธรรม
ตอบ ครูไทย
คำถามของคุณครูน่าสนใจและน่าคิดมาก จะมาเสนอหรือเรียกร้องคุณธรรมการต่อต้านทุจริตในระดับโรงเรียนเล็กๆ เพื่ออะไร ในเมื่อปัญหาใหญ่ระดับชาติที่เห็นกันอยู่ ซึ่งป.ป.ช. เป็นผู้รับผิดชอบ กลับสร้างความกังขาให้ประชาชนอย่างมากมาย หลายคดี หลายกรณี ปัญหาระดับประเทศ การจัดซื้ออาวุธมูลค่ามหาศาล ไม่สามารถทำให้เห็นระบบคุณธรรมจริยธรรมและการต่อต้านคอร์รัปชั่นได้อย่างชัดเจนเลย ที่เอามาสอนครูตามโรงเรียนต่างจังหวัดเป็นเรื่องพื้นๆ เรื่องเล็กๆ ทั้งสิ้น
