ปัจจุบันสถานบริการที่ขึ้นทะเบียน ถูกต้องตามกฎหมายของกระทรวงมหาดไทย มีเพียงไม่กี่พันแห่ง โดยสามารถเปิดให้บริการได้ถึงเวลา 02.00 น. และ ในกฎหมายได้กำหนดว่า ให้จำหน่าย เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ถึงเวลาปิดสถานบริการ
ส่วนสถานที่คล้ายคลึงสถานบริการ สามารถเปิดได้ถึงเวลา 01.00 น. แต่ให้จำหน่ายแอลกอฮอล์ได้ถึงเวลา 24.00 น.เท่านั้น และยังมีประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 253 ระบุว่า ไม่สามารถให้นั่งดื่มแอลกอฮอล์ได้เกินเวลาห้ามจำหน่ายที่อนุญาตไว้ คือหลัง 24.00 น.
การที่รัฐบาลเตรียมอนุญาตให้เปิดผับบาร์ได้ถึงตี 4 แต่ไม่อนุญาตขยายเวลาจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นั้น ความเป็นจริงจะสามารถทำได้หรือไม่ จะมีการปากว่าตาขยิบ จะมีคนที่เมาแล้วก็ยังดื่มต่อ เช่น ซื้อตุนไว้ก่อน แล้วนั่งดื่มไปยาวๆ ปัญหาอื่นๆ ก็จะตามมา แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะห้ามกิน
วัฒนธรรมการกินดื่มที่มีการวางแผน ไม่ใช่บ้านเรา ในต่างประเทศมีการกินดื่มที่มีการวางแผน แต่บ้านเรากินดื่มแบบหัวราน้ำ
รัฐบาลเตรียมอนุญาตให้เปิดผับบาร์ถึงตี 4 แต่ไม่อนุญาตขยายเวลาจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ความเป็นจริงจะทำได้หรือไม่
กรณีสมาคมธุรกิจเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ไม่เห็นด้วยกับการขยายเวลาเปิดสถานบริการแต่ไม่ขยายเวลาขายเหล้า คนกลุ่มที่ได้ประโยชน์มีความพยายามเรื่องนี้มาตลอด เมื่ออนุญาตให้เปิดร้านได้ถึงตี 4 แต่ไม่ให้ขายแอลกอฮอล์ เขาก็ไม่ได้ประโยชน์ ทั้งยังจะต้องเสียค่าใช้จ่ายในการขยายเวลาเปิดร้าน นั่นจึงเป็นเป้าหมายสูงสุดของเขา
การเปิดสถานบริการได้ถึงตี 4 เป็นการขยายเวลาทำให้คนเมาเพิ่มขึ้น ฉะนั้นหากเปิดสถานบริการได้ถึงตี 4 จริง ต้องมีมาตรการควบคุมเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ เช่น ห้ามให้คนที่มาเที่ยวขับรถยนต์ มาเอง จะต้องใช้รถสาธารณะเท่านั้น
แต่อาจไม่สามารถควบคุมในมิติสังคมได้ เช่น การทะเลาะวิวาท การคุกคามทางเพศ รวมถึงเรื่องสุขภาพด้วย ดังนั้น อย่ามองแค่เรื่องอุบัติเหตุอย่างเดียว
คำถามคือจะควบคุมอย่างไรไม่ให้คนแห่ไปเที่ยวในร้านที่เปิดได้ถึงตี 4 ยิ่งมีการอนุญาตให้เปิดแค่บางแห่งในโซนนิ่ง 4 จังหวัด กรุงเทพฯ เชียงใหม่ ภูเก็ต ชลบุรี ยิ่งเป็นการเอื้อต่อนายทุน
ร้านที่ไม่ได้เปิดก็มีสิทธิตั้งคำถามว่า ทำไมมีความเหลื่อมล้ำ ที่เปิดเพียงบางแห่งบางพื้นที่
