วิเคราะห์การเมือง
แม้ น.ส.อรพิมพ์ รักษาผล จะได้รับหนังสือ “รับรอง” จากคณะกรรมการป้องกันและแก้ไขปัญหาคดีความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร แนบกับใบขอวีซ่า
แต่เรื่องก็ยังไม่ได้ “จบ”
ที่เรื่องไม่จบก็เป็นไปตามที่ พ.ต.อ.ไพสิฐ วงศ์เมือง เลขานุการคณะกรรมการป้องกันและแก้ไขปัญหาคดีความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร กล่าว
“จะได้รับการอนุมัติหรือไม่เป็นสิทธิ์ของสหรัฐ”
เพราะนี่เป็น “อำนาจ” หรือเป็น “อธิปไตย” อันเป็นของประเทศสหรัฐอเมริกาที่จะตัดสินใจโดยตนเอง
ตรงนี้แหละที่ “สำคัญ”
สำคัญตรงที่หนังสือ “รับรอง” ของคณะกรรมการป้องกันและแก้ไขปัญหาคดีความมั่นคงแห่งราชอาณาจักรก็เป็นเรื่อง 1 การอนุมัติก็เป็นอีกเรื่อง 1
กระนั้น หนังสือ “รับรอง” นี้ก็ทรง “ความหมาย”
ความหมายอยู่ตรงที่เท่ากับว่า คณะกรรมการป้องกันและแก้ไขปัญหาคดีความมั่นคงแห่งราชอาณาจักรได้ให้การรับรองต่อสถานะของ น.ส.อรพิมพ์ รักษาผล
เป็นการรับรองอย่างเป็น “ทางการ”
นอกเหนือจากคำรับรองอันมาจาก พ.อ.วินธัย สุวารี นอกเหนือจากคำรับรองอันมาจาก พ.อ.ปิยพงศ์ กลิ่นพันธุ์ อันมาจากคสช. อันมีพื้นฐานมาจากกองทัพบก
เพราะประธานคณะกรรมการชุดนี้คือ พล.อ.ไพบูลย์ คุ้มฉายา
เพราะ พล.อ.ไพบูลย์ คุ้มฉายา มิได้ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมเท่านั้น หากแต่ยังมีพื้นฐานมาจากการเป็นสมาชิกคนหนึ่งอยู่ในคณะรักษาความสงบแห่งชาติ หรือ “คสช.” ตั้งแต่รัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 ประสบชัยชนะ
นี่คือความสำคัญของหนังสือ “รับรอง” ที่ออกให้ น.ส.อรพิมพ์ รักษาผล
โดยโฉมที่ปรากฏเหมือนกับว่า พ.ต.อ.ไพสิฐ วงศ์เมือง อธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษหรือ “ดีเอสไอ” จะออกมาเป็นทัพหน้าในเรื่องของ น.ส.อรพิมพ์ รักษาผล
ถามว่าเป็นการลงมือ “รับรอง” โดยตนเองหรือ
คำตอบเด่นชัดอยู่แล้วว่า ไม่ว่าจะใช่ นั่นก็เห็นได้จาก พ.ต.อ.ไพสิฐ วงศ์เมือง มิได้กระทำในฐานะของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษหรือดีเอสไอ
หากทำในฐานะ “เลขานุการ” ของ “คณะกรรมการ”
นั่นเท่ากับว่า คณะกรรมการป้องกันและแก้ไขปัญหาคดีความมั่นคงแห่งราชอาณาจักรได้มี “มติ” และมอบหมายให้เลขานุการคณะกรรมการเป็นผู้ลงนาม
ความหมายก็คือ คณะกรรมการเป็นคน “รับรอง”
ไม่ว่าในที่สุดแล้ว “วีซ่า” จะได้รับการอนุมัติ หรือจะไม่ได้รับการอนุมัติเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว
กรณีของ น.ส.อรพิมพ์ รักษาผล ก็เป็นที่ “ประจักษ์” ว่า นักพูดคนนี้มิได้ “แจ้งเกิด” อย่างโดดเดี่ยว หากแต่มี “พื้นฐาน” อันแข็งแกร่ง มั่นคงในทางการเมืองรองรับ
รองรับกระทั่งต้องมีหนังสือ “รับรอง” อย่างเป็น “ทางการ”
