คอลัมน์ วิเคราะห์การเมือง
ยิ่ง “คสช.” รักษา ประกาศและคำสั่งที่ต้องการ “จำกัด” กรอบการเคลื่อนไหวของ “พรรคการเมือง” ไว้ยาวนานมากเพียงใด
ประกาศและคำสั่งนี้ก็จะยิ่งกลายเป็น “ปัญหา”
หากมองจากสถานการณ์และความจำเป็นที่ “คสช.” ต้องออกประกาศและคำสั่งมาในห้วงหลังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
ก็มีความชอบธรรม ก็มีความเหมาะสม ถูกต้อง
แต่อย่าลืมว่า จากเดือนพฤษภาคม 2557 ที่ผ่านเดือนพฤษภาคม 2558 และผ่านเดือนพฤษภาคม 2559 มาแล้ว
ขณะนี้อยู่ในเดือนธันวาคม และอีกไม่กี่วันเดือนมกราคม 2560 ก็จะมาถึง
ในห้วงเดือนพฤษภาคม 2557 ในห้วงเดือนพฤษภาคม 2558 หรือแม้กระทั่งในห้วงเดือนพฤษภาคม 2559 อาจยังมีความเหมาะสม แต่หากล่วงเลยไปจนถึงเดือนพฤษภาคม 2560 ก็อาจจะเริ่มแหม่งๆ
ที่เคยอยู่ในฐานะ “โจทก์” อาจต้องกลายเป็น “จำเลย”
ถามว่าสถานการณ์ในเดือนพฤษภาคม 2560 แตกต่างไปจากสถานการณ์ในเดือนพฤษภาคม 2557 อย่างไร และมากน้อยเพียงใด
แตกต่างอย่างแน่นอน
ทุกคนยอมรับต่อประกาศและคำสั่งที่ออกมาในเดือนพฤษภาคม 2557 เพราะอยู่ในห้วงแห่งการรัฐประหาร ยึดอำนาจ
มีความจำเป็นต้องกระชับอำนาจ กระชับพื้นที่
แต่เมื่อใดที่เดือนพฤษภาคม 2560 เดินทางมาถึง คำถามที่เสนอต่อ “คสช.” ก็คือ 3 ปีแล้วความสงบเรียบร้อย ยังไม่เกิดขึ้นอีกหรือ ในเมื่ออำนาจอยู่ในมือของ “คสช.” ไม่ว่ากองทัพบก กองทัพเรือ กองทัพอากาศ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ยิ่งกว่านั้นยังมี “การเลือกตั้ง” รออยู่ตาม “โรดแม็ป” อีกด้วย
คําประกาศ “โรดแม็ป” ของคสช.และของรัฐบาล ไม่ว่าจะเรียกว่า “ปฏิญญาโตเกียว” ไม่ว่าจะเรียกว่า “ปฏิญญานิวยอร์ก” อย่าคิดว่าเป็นเรื่องเล่น-เล่น
เพราะเคยประกาศอย่างไรไว้ที่ “โตเกียว”
เพราะเคยประกาศอย่างไรไว้ที่ “นิวยอร์ก” จึงไม่เพียงแต่คนไทยเท่านั้นที่ได้ยิน หากนานาอารยประเทศเขาก็ได้ยิน
กึกก้องเต็ม 2 รูหู
แล้วรายละเอียดของ “โรดแม็ป” องค์ประกอบที่สำคัญ อย่างยิ่งยวดก็คือ “การเลือกตั้ง” แล้วจะมีการเลือกตั้งที่ใด ซึ่ง “พรรคการเมือง” ไม่สามารถเคลื่อนไหวและหาเสียงได้อย่างเสรี
ทุกแสงแห่ง “สปอตไลต์” จึงฉายจับไปยัง “คสช.” โดยตรง
ไม่ว่าการทหาร ไม่ว่าการเมือง “จังหวะก้าว” มีบทบาทและความหมายอย่างที่สุด กำหนดชัยชนะและพ่ายแพ้
เรื่องแบบนี้จะฟังบรรดา “ไอ้ห้อย ไอ้โหน” ที่ประจบสอพลอไปวันๆ คงไม่ได้ จำเป็นต้องตะแคงหูฟังจาก นักการเมือง และพรรคการเมือง เอาไว้ด้วย
เชื่อเถิดว่าเสียงเรียกร้อง เร่งเร้า จะกระหึ่มขึ้นและดังขึ้น
