วิเคราะห์การเมือง
การที่กรณี “ปรองดอง” มีจุดเริ่มมาจากคสช.ประสานเข้ากับรัฐบาล เหมือนกับจะเป็น “จุดแข็ง” แต่ภายในจุดแข็งนี้ก็เริ่มมี “จุดอ่อน” ปรากฏขึ้น
ปรากฏขึ้นจากคำว่า “คู่ขัดแย้ง”
จึงไม่แปลกที่ไม่ว่าเสียงจากพรรคเพื่อไทย ไม่ว่าเสียงจากพรรคประชาธิปัตย์ จึงตั้งข้อสังเกตไปยังโครงสร้างของ “กรรมการ”
เพราะด้านหลักมาจาก “ทหาร”
อาจเป็นเพราะ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ เป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม รับผิดชอบงานด้าน “ความมั่นคง”
ประกอบกับตนเองก็เติบใหญ่ในฐานะ “ทหาร”
ความถนัดเบื้องต้น ความถนัดอย่างยิ่ง และความคุ้นเคยอย่างยิ่ง จึงเริ่มต้นจากกองทัพ จึงเริ่มต้นจากทหารด้วยกัน
ตรงนี้แหละที่ได้กลายเป็น “ประเด็น”
คำถามที่เรียงแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งออกมา ไม่ว่าจะเป็นคำถามจากสถาบันพระปกเกล้า ไม่ว่าจะเป็นคำถามจากนักวิชาการ
1 เห็นว่า “ทหาร” มากเกินไป
และ 1 ซึ่งสำคัญเป็นอย่างมากมีความเห็นว่า กองทัพและทหารคือ “คู่กรณี” หรือ “คู่ขัดแย้ง” สำคัญภายในวิกฤตอันเนื่องจากความขัดแย้ง แตกแยกที่ดำรงอยู่ในสังคมไทย
กล่าวอย่างเป็นจริงก็คือ ดำรงอยู่ก่อนรัฐประหารเดือนกันยายน 2549
ถามว่าก่อนรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 ความขัดแย้งแสดงออกอย่างไร ล้วนอยู่ในความรับรู้ของสังคม ขณะเดียวกัน พอมาถึงรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557 บรรดาแม่ทัพนายกองที่นั่งอยู่ในคสช. และเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลก็ล้วนมีบทบาทด้วยทั้งสิ้น
คำถามเหล่านี้จึงตั้งข้อสงสัยในความเป็น “กลาง”
คำว่า “เป็นกลาง” อาจดำรงอยู่อย่างเป็น “นามธรรม” แต่พลันที่รายชื่อคณะกรรมการปรากฏต่อสาธารณะ นั่นหมายถึง “รูปธรรม” แห่งการแสดงออก
ยืนยันว่า “กรรมการ” เป็น “กรรมการ” หรือไม่
เพราะว่านับแต่รัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 เป็นต้นมา บรรดาคำสั่งและประกาศคสช.ทั้งมวลล้วนมุ่งตัดสิทธิและเสรีภาพของอีกฝ่าย
ถูกเรียกปรับทัศนคติก็มากมาย ถูกนำฟ้องศาลทหารก็มากมาย
การปรองดองจึงทำให้บทบาทของคสช.และรัฐบาลหลังรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 มีความโดดเด่นขึ้นมา
จึงยากที่จะเชื่ออย่างสนิทใจว่าเป็น “กรรมการ” ที่เป็น “กลาง” อย่างแท้จริง
ปมเงื่อนของ “ปรองดอง” มีจุดเริ่มต้นมาจากไหน คำตอบที่ตรงเป้าที่สุดก็คือ ความเชื่อมั่น ความไว้วางใจ
หากขาดความเชื่อมั่นเสียแล้วก็ยากจะดำเนินไปด้วยความราบรื่น และเมื่อขาดความเชื่อมั่นก็ยากที่จะได้รับความไว้วางใจ
เส้นทาง “ปรองดอง” จึงใช่ว่าจะดำเนินไปโดยราบรื่น ง่ายดาย
