คอลัมน์ วิเคราะห์การเมือง
มาถึง ณ วันนี้ อาจจะยังมีคนลงความเห็นว่า ปัญหาอันเกี่ยวกับ “วัดพระธรรมกาย” มาจากการกระทำอย่างที่เข้าใจกันมาก่อน
นั่นก็คือ เป็นเรื่องของ “คนๆ เดียว”
บทสรุปคำว่า “คนๆ เดียว” นั้นก็เป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากมุ่งจะหมายถึง พระไชยบูลย์ สุทธิผล หรือที่รู้จักในฉายาว่า “ธัมมชโย”
เพราะมาจาก “บทสรุป” เช่นนี้เอง กระบวนการจัดการกับปัญหาจึงมุ่งไปเป้าหมายเดียว
เห็นได้จากการดำเนินคดีกับ พระไชยบูลย์ สุทธิผล ในทางบ้านเมืองก็เอาขึ้นศาลยุติธรรมให้ได้ ในทางพระก็เอาขึ้นศาลพระให้ได้
เริ่มจากถอดสมณศักดิ์จาก พระเทพญาณมหามุนี เหลือเพียง “พระไชยบูลย์”
ตามมาด้วยการผลักดันโดยกรมสอบสวนคดีพิเศษ คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินผ่านสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติไปยังมหาเถรสมาคมเพื่อสึก “พระไชยบูลย์” ให้จงได้
แต่ถามว่า “ปัญหา” จะจบหรือไม่
หากดูจากปฏิบัติการตามคำสั่งหัวหน้าคสช.ฉบับที่ 5/2560 ภายใต้อำนาจแห่ง “มาตรา 44” ที่ประกาศเมื่อกลางดึกของคืนวันที่ 15 กุมภาพันธ์ เป็นต้นมา
ขอบเขตของ “คดี” มิได้จำกัดเฉพาะ “คนๆ เดียว” อีกแล้ว
เห็นได้ชัดว่าได้เกิดผลข้างเคียงโดยอัตโนมัติ เห็นได้จากการถอดสมณศักดิ์ พระราชภาวนาจารย์เหลือเพียง “พระเผด็จ”
เห็นได้ชัดว่ามีการออก “หมายเรียก” เพิ่มเติมอีกไม่ต่ำกว่า 300 ราย
เห็นได้ชัดยิ่งกว่านั้นว่า อำนาจตาม “มาตรา 44” ไม่เพียงแต่ไม่สามารถควานหาตัวและจับกุม พระไชยบูลย์ สุทธิผล ได้ตามความต้องการ หากแต่ยังทำให้กรณีอันเกี่ยวกับ “วัดพระธรรมกาย” บานปลายขยายออกไปอย่างกว้างขวางทั้งในแง่ตัวบุคคลและในแง่ของสถาบัน
จนบัดนี้ยังไม่มี “คำตอบ” ว่าจะยุติ “ปัญหา” ลงได้อย่างไร
รูปธรรมของสถานการณ์ที่บานปลายออกไปเช่นนี้จึงสะท้อนให้เห็นว่า ที่ประเมินและคิดว่าทุกอย่างเริ่มต้นมาจาก “คนๆ เดียว” นั้น
ไม่น่าจะเป็น “บทสรุป” และ “ข้อเท็จจริง” ที่ถูกต้อง
ความเป็นจริงก็คือ พระไชยบูลย์ สุทธิผล ดำรงอยู่ในฐานะเป็นผู้ก่อตั้งวัดพระธรรมกายและสร้างวัดพระธรรมกายให้เติบใหญ่ขยายตัวมาตลอด 40 กว่าปี
จากพื้นที่เล็กๆ กลายเป็นพื้นที่กว่า 2,000 ไร่
จากความเชื่อในหลักการแห่ง “วิชชาธรรมกาย” ที่เริ่มจากจำนวนเพียงหยิบมือเดียว กลับพัฒนาเติบใหญ่ทั้งในและต่างประเทศกลายเป็นจำนวนคนเหยียบ “เรือนล้าน” และหลายล้าน
ปัญหา “ธรรมกาย” จึงมิได้เป็นเรื่องของ “คนๆ เดียว” อีกแล้ว
หากถามว่าเหตุใดจึงนำเอาบทสรุปว่าด้วย “คนๆ เดียว” มาเน้นย้ำและสะท้อนออกอย่างหนักแน่นจริงจังเช่นนี้
คำตอบ 1 ก็คือ สถานการณ์จากวันที่ 15 กุมภาพันธ์เป็นต้นมา ยืนยันบทสรุปเช่นนั้นผิดพลาด ขณะเดียวกัน คำตอบ 1 ก็คือ เมื่อเริ่มต้นจากบทสรุปที่ผิดพลาดจึงไม่สามารถจัดการปัญหาได้อย่างเป็นคุณ
สถานการณ์ “ธรรมกาย” จึงบานปลายและจบไม่ลง
