การออกโรงตั้งคำถามพร้อมกับยกป้ายของนักศึกษาปี 1 คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งคำถามต่อกรณีการตายเมื่อเดือนเมษายน พฤษภาคม 2553
ต่อ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เสมอเป็นเพียงตัวอย่าง 1
ตัวอย่าง 1 ซึ่งสะท้อนว่า พวกเขาอาจจะยังไม่กล้า “แตะต้อง” ไปยังบรรดาคนที่ถือปืนร้ายแรงสาดกระสุนเข้าใส่ประชาชนซึ่งมีแต่ 2 มือเปล่า
จึงต้องวนเวียนอยู่โดยรอบตัว นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
แต่หากที่ปี่กลองแห่งการเลือกตั้งย่างสามขุมเข้ามาเมื่อใด คำถามนี้จะมิได้จำกัดแต่เพียงในมหาวิทยาลัย หากแต่จะขยายไปในทุกพื้นที่ที่ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เหยียบเท้าเข้าไป
“การเลือกตั้ง” นั่นแหละจะเบิกสถานการณ์ใหม่
คิดหรือว่าความข้องใจต่อการตายจำนวนกว่า 90 ศพในสถานการณ์สลายการชุมนุมเมื่อเดือนเมษายน พฤษภาคม 2553 จะจำกัดแต่เฉพาะ “นักการเมือง”
นักการเมืองอย่าง นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ
ใครดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ใครดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารบก ใครอยู่ในกลุ่ม 5 เสือแห่งกองทัพบก
ล้วนถูกดูดเข้าไปอยู่ภายในแสงแห่งสปอตไลต์
การใช้เทคนิคอาจก่อให้เกิดอภินิหารในทางกฎหมายได้ระดับหนึ่ง แต่นั่นมิได้หมายความว่าจะหลงลืมภาพอันน่าสยดสยองที่เกิดขึ้นและได้รับการบันทึกเอาไว้
“การเลือกตั้ง” นั่นแหละจะเบิกสถานการณ์ใหม่
พรรคประชาธิปัตย์อาจสามารถเคลื่อนไหวในหลายจังหวัดภาคใต้และในกรุงเทพมหานครได้อย่างคล่องใจ ปราดเปรียว เป็นพิเศษ
แต่นั่นมิได้หมายถึงในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
ขณะเดียวกัน นั่นมิได้หมายถึงพื้นที่ในภาคกลาง ภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อันกว้างใหญ่ไพศาลอย่างแน่นอน
คราวนี้จะไม่จำกัดเพียงการยกป้าย หากแต่อาจจะมากกว่านั้น
คนที่ญาติพี่น้องของเขาถูกยิงเลือดสาดกระจาย ย่อมไม่สามารถปล่อยให้เรื่องราวผ่านเลยไปราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด
“การเลือกตั้ง” นั่นแหละจะเบิกสถานการณ์ใหม่
ไม่ว่าบรรดาผู้นำคสช.จะลงสมัครรับเลือกตั้งหรือไม่ ไม่ว่าพรรคประชาธิปัตย์จะชูประเด็นใดในกระบวนการของการเลือกตั้ง
แต่ “รัฐประหาร” จะกลายเป็น “เรื่องร้อน”
ร้อนเช่นเดียวกับสถานการณ์การสลายการชุมนุมอันส่งผลให้ตายเกือบ 100 ศพ บาดเจ็บกว่า 2,000 คนในเดือนเมษายน พฤษภาคม 2553
ผล “การเลือกตั้ง” นั่นแหละจะเป็น “คำตอบ”
