อาการ ยึกยัก ปลดล็อก การเมือง “ยื้อ” ซื้อ “เวลา”

วิเคราะห์การเมือง

สัมผัสท่าทีของ “สื่อ” ภายหลัง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา และ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ออกมาปฏิเสธการปลดล็อก “พรรคการเมือง” โดยเร็ว

ก็จะประจักษ์ใน “อารมณ์” ที่ดำรงอยู่

สื่อบางฉบับอาจใช้คำพาดหัวว่า เป็นการ “ตบปาก” พรรคเพื่อไทย ขณะที่สื่อบางฉบับใช้คำพาดหัวว่า “ตีกรรเชียง”

เท่ากับ “สื่อ” อ่านใจ “คสช.” ทะลุ

เหมือนกับการไม่ยอมปลดล็อกให้พรรคการเมืองได้ทำกิจกรรมตามปกติ จะเป็นการตัดโอกาสหรือเล่นงานพรรคเพื่อไทยอย่างเป็นด้านหลัก

เป็นเช่นนั้นจริงละหรือ

ในความเป็นจริง เสียงเรียกร้องให้มีการปลดล็อกจากประกาศและคำสั่งหัวหน้าคสช.โดยเปิดให้พรรคการเมืองทำกิจกรรมได้ตามปกตินั้น

มิได้มาจากพรรคเพื่อไทยเพียงพรรคเดียว

ตรงกันข้าม พรรคประชาธิปัตย์ก็เรียกร้อง พรรคชาติไทยพัฒนาก็เรียกร้อง แม้กระทั่งพรรคภูมิใจไทยซึ่งถือว่าใกล้ชิดและแนบแน่นกับบางคนในคสช.ก็เรียกร้อง

ทั้งยังมิได้เป็นการเรียกร้องอย่างไม่มีเหตุผลหรือหลักการ

ตรงกันข้าม เป็นการเรียกร้องบนพื้นฐานของรัฐธรรมนูญที่ประกาศและบังคับใช้เมื่อเดือนเมษายน และเป็นการเรียกร้องบนพื้นฐานของกฎหมายลูกว่าด้วยพรรคการเมืองที่ประกาศและบังคับใช้เมื่อเดือนตุลาคม

เมื่อเป็นเช่นนี้จึงสมควร “ปลดล็อก”

อาการของคสช.อันสำแดงผ่าน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา และ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ จึงเข้าลักษณะของ “การตีกรรเชียง” เป็นการยื้อเพื่อซื้อเวลา

ถามว่า ซื้อเวลาให้กับใคร

คำตอบแจ่มชัดอย่างยิ่งว่า เป็นการซื้อเวลาให้กับ “แม่น้ำ 5 สาย” เหมือนกับการซื้อเวลาจาก “ปฏิญญา โตเกียว” เป็น “ปฏิญญา นิวยอร์ก”

เป็นไปอย่างที่ นายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ ว่าไว้ “เขาอยากอยู่ยาว”

โดยอำนาจที่มีอยู่ในมือ คสช. อาจยื้อและซื้อเวลาได้ระยะหนึ่ง แต่ยากเป็นอย่างยิ่งที่จะไม่ปลดล็อก เพียงแต่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น

เรื่องอย่างนี้นักการเมืองรอได้ พรรคการเมืองรอได้

ไม่เพียงแต่กรณี “ปลดล็อก” เท่านั้น แม้กระทั่งกำหนดของ “การเลือกตั้ง” ก็สะท้อนลักษณะอันมีการยื้อและซื้อเวลาเพื่ออยู่ในอำนาจ

รู้กันอยู่ว่าเหลื่อมๆ ระหว่างปลายปี 2561 กับต้นปี 2562

แต่ถามว่า คสช.สามารถยื้อและซื้อเวลาของ “การเลือกตั้ง” ออกไปจนข้ามปี 2562 ไปยังปีอื่นหรือไม่ ยอมให้มีการเลือกตั้งได้หรือไม่

อาจทำได้ แต่ก็ไม่มีเหตุผลอย่างเพียงพอที่จะต้องทำ