คอลัมน์ บทบรรณาธิการ – นักเรียนฝ่าฝน
คอลัมน์ บทบรรณาธิการ – การชุมนุมและทำกิจกรรมช่วงฝนกระหน่ำหนักในกรุงเทพฯ เป็นเหตุการณ์หนึ่งที่สะท้อนมุมมองการเคลื่อนไหวของกลุ่มนักเรียนนักศึกษา
โดยธรรมชาติของคนเราเมื่อฝนตกมักต้องหลบ โดยเฉพาะฝนที่ตกหนัก แต่หลายครั้งที่กลุ่มนักเรียนนักศึกษายอมฝ่าฝนเพื่อทำกิจกรรมแสดงออกทางการเมืองต่อ
ด้วยวัยและประสบการณ์ นักเรียนนักศึกษาย่อมรู้ว่าการตากฝนสุ่มเสี่ยง อาจทำให้ไม่สบาย
แต่ด้วยวัยและประสบการณ์เช่นกันที่ทำให้เข้าใจได้ว่า ทำไมนักเรียนนักศึกษาจึงเดินหน้าและไม่ถอยง่ายๆ
ด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน ความกล้าที่ มากกว่าผู้ใหญ่ การแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา เป็นจุดเด่นในการต่อสู้ของเยาวชนขณะนี้
เป้าหมายของการเคลื่อนไหวล่าสุดของกลุ่มนักเรียนช่วงต้นเดือนตุลาคมนี้คือการขับไล่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ต่อเนื่องจากเมื่อต้นเดือนกันยายนที่กลุ่มนักเรียนให้เวลาทำตามข้อเรียกร้อง 3 ข้อ ได้แก่ หยุดคุกคามนักเรียน ยกเลิกกฎระเบียบล้าหลัง และปฏิรูปการศึกษา โดยมีเงื่อนไขว่าถ้าทำไม่ได้ รมว.ศธ.ควรลาออกไป
รัฐมนตรีตอบโต้ข้อเรียกร้องนี้ตั้งแต่แรกเริ่มว่า การจี้ให้ลาออกเป็นการคุกคาม
จึงเกิดข้อโต้แย้งว่า หากรัฐมนตรีไม่ตอบสนองข้อเรียกร้อง 3 ข้อที่เป็นภารกิจสำคัญได้อย่างมีประสิทธิภาพแล้วสมควรต้องออกจากตำแหน่งหรือไม่
สำหรับฝ่ายมีอำนาจทางการเมืองคงตอบได้ทันทีว่าไม่ต้อง แต่สำหรับเยาวชนแล้วคำตอบย่อมตรงข้าม
กลุ่มเยาวชนยกตัวอย่าง ทรงผมนักเรียน เป็นกรณีชัดเจนว่าถึงขณะนี้กระทรวงศึกษา ธิการและผู้บริหารโรงเรียนแห่งต่างๆ ยังทำอะไรไม่ได้และปล่อยให้เรื่องคาราคาซัง ไม่ชัดเจน
แม้มีบันทึกจากศธ.ให้สอบถามความคิดเห็นของนักเรียน แต่ผู้บริหารโรงเรียนบางส่วนชี้แจงว่าหนังสือราชการดังกล่าวยังไม่มาถึง
เช่นเดียวกับปัญหาการใช้ความรุนแรงลงโทษนักเรียนที่ปรากฏเป็นระยะ
ขณะที่เด็กต้องการเห็นความเปลี่ยนแปลงเรื่องระเบียบกฎเกณฑ์ต่างๆ ให้มีเหตุผลมากขึ้น และเป็นฉันทามติร่วมกัน การขยับเขยื้อนของศธ. หน่วยงานราชการขนาดใหญ่ กลับดูนิ่งงัน
ราวกับหลบฝนอยู่อย่างยาวนาน
