FootNote:ข้อเสนอ ให้ถอย กันคนละก้าว กับการเคลื่อนไหว “เสื้อเหลือง”
ตกลงคำเรียกร้องที่ว่า “ถอยคนละก้าว” อันมากับแถลงการณ์ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เมื่อตอนค่ำของวันที่ 21 ตุลาคม นั้นมีความเป็นจริงเกิดขึ้นมากน้อยเพียงใด
กองเชียร์รัฐบาลอาจมองไปยังการเสนอขอเปิดประชุมรัฐสภาสมัยวิสามัญ เพื่อให้มีการอภิปรายทั่วไปโดยไม่มีการลงมติ
เหมือนกับเป็นการเปิด”พื้นที่”ให้กับ”ฝ่ายค้าน”
ขณะเดียวกัน ก็อาจจะหยิบยกการยกเลิกประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินขั้นร้ายแรง ในพื้นที่กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม เป็นรูปธรรมหนึ่ง ของการถอยและผ่อนปรนในทางการเมือง
แต่คำถามก็เกิดขึ้นพลันที่เห็นวาระ 3 วาระ อันกำหนดขึ้นโดยฝ่ายรัฐบาลว่า แท้จริงแล้วต้องการหาทางออกจากวิกฤตของประเทศจริงหรือไม่
หรือเสมอเป็นเพียงคำแก้ตัว เป็นปฏิบัติการ”ฟอกขาว”สร้างความชอบธรรมให้กับ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ในทางการเมือง
คำถามก็คือ แล้วความเป็นจริงทางด้าน”รัฐบาล”เป็นอย่างไร
ความเป็นจริงที่เห็นก็คือ การปรากฏขึ้นของความเคลื่อนไหวของคนสวมเสื้อเหลืองทั้งในพื้นที่กรุงเทพมหานครและในต่างจังหวัด ราวกับต้องการเปิดเวทีคู่ขนานกับ”เยาวชน”นักเรียน นิสิต นักศึกษา
ภาพที่ตามมาก็คือ การเกิดขึ้นของ”ม็อบชนม็อบ”ไม่ว่าจะเป็นที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงหรือบางจังหวัด
เราเห็นคนสวมเสื้อเหลืองบริเวณหน้ารัฐสภา เราเห็นคนเสื้อเหลืองเดินทางไปชุมนุมบริเวณหน้าสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกา เราเห็นคนเสื้อเหลืองชุมนุมที่สวนลุมพินี
พร้อมกันนั้น ก็ปรากฏเอกสารของทางราชการที่แจ้งไปแต่ละหน่วยงานในสังกัดให้กะเกณฑ์คนจำนวนเท่านั้นเท่านี้ และบางแห่ง ถึงกับมีการเคลื่อนไหวในเวลาราชการ
ในเมื่อคนเสื้อเหลืองจำนวนหนึ่งคือคนที่เคยเคลื่อนไหวกับมวลมหาประชาชนกปปส. และส่วนหนึ่งเป็นไปข้อกำหนดของราชการ
จึงถูกมองว่าเป็น”ม็อบจัดตั้ง”อย่างที่เคยเกิดใน”อดีต”
นั่นก็คือ อดีตอันตามมาด้วยเหตุการณ์ล้อมปราบและสังหารหมู่กลางเมืองอย่างเหี้ยมโหด เมื่อเดือนตุลาคม 2519 หรือแม้กระทั่งในเดือนพฤษภาคม 2535 และในเดือนพฤษภาคม 2553
ปฏิบัติการอันเกิดขึ้นจึงสวนทางอย่างสิ้นเชิงกับข้อเรียกร้องที่ว่าขอให้มีการ”ถอย”คนละก้าว
โดยเฉพาะเมื่อมองเห็นการปรากฏขึ้นของ”เสื้อเหลือง”
เป็น”เสื้อเหลือง”อันสัมพันธ์กับกลไกอำนาจรัฐ และเครือข่ายที่เคยกระทำก่อนรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557
