FootNote คลื่นใต้น้ำภายใน ประชาธิปัตย์ ท้าทายชัด จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์
หากไม่มีพรรคอนาคตใหม่ พรรคก้าวไกล ปัญหา “ภายใน” ของพรรคประชาธิปัตย์ในเรื่องการจัดสรร “บุคคล” แต่ละพื้นที่ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ก็เป็นเรื่องธรรมดาอย่างปรกติ
ไม่ว่าจะในกรณีอันกำลังเกิดขึ้นที่ปัตตานี ไม่ว่าจะในกรณีอันกำลังเกิดขึ้นที่พัทลุง ไม่ว่ากรณีอันกำลังเกิดขึ้นที่พังงา
มิได้เป็นเรื่องแปลกที่ “ผู้ใหญ่” ในพรรคจะแสดงอาการเพิกเฉยต่อความต้องการของ นายอันวาร์ สาและห์ และไม่ให้ความสนใจต่อ ท่าทีของ นายนิพิฎฐ์ อินทรสมบัติ หรือ นายราเมศ รัตนะเชวง
เพราะทุกอย่างล้วนเข้าไปในรูปรอยอัน นายจุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ สรุปออกมาอย่างรวบรัดเพราะนี่คือรูปธรรมสะท้อนอาการ “ขาขื้น” ของพรรคประชาธิปัตย์
แต่สิ่งที่หลายคนในพรรคประชาธิปัตย์พูดซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่เนือยหน่ายก็คือ ความเป็น “สถาบัน” ของพรรคประชาธิปัตย์
ความเป็น “สถาบัน” อันมีหลักเกณฑ์แน่นอนในการเลือก “คน”
ตรงนี้แหละที่ “กระบวนการ” ของพรรคอนาคตใหม่ พรรคก้าวไกล สร้างความต่างพลันที่มองเข้าไปในพรรคประชาธิปัตย์
ในยุคแรกของพรรคอนาคตใหม่ที่ต้องรีบเร่งในการเลือกสรรคนอาจมีช่องว่างรอยโหว่ และต่อมาได้เกิดสภาพ “งูเห่า” ขึ้นเมื่อพรรคถูกโจมตี อย่างเป็นระบบจากฝ่ายตรงกันข้าม
แต่เมื่อเข้าสู่ยุคพรรคก้าวไกล ช่องว่างรอยโหว่อันเคยมีในยุคอนาคตใหม่ก็เริ่มได้รับการปรับปรุงแก้ไข
บนพื้นฐานที่ไม่คำนึงถึง “หัวคะแนน” หรือ “ทรัพย์ศฤงคาร”
แต่การที่พรรคประชาธิปัตย์เพิกเฉยนักการเมืองอย่าง นายอัน วาร์ สาและห์ นายนิพิฎฐ์ อินทรสมบัติ ตลอดจน นายราเมส รัตนะเชวง กำลังก่อให้เกิดคำถาม
พลันที่มีการประกาศ “คนใหม่” ก็จะนำไปสู่การเปรียบเทียบขึ้น
มากับ “คนเก่า” โดยอัตโนมัติ
สถานการณ์ของพรรคประชาธิปัตย์ก่อนเข้าสู่สนาม “การเลือกตั้ง” ครั้งต่อไปจึงไม่เพียงแต่ท้าทายต่อสถานะแห่งความเป็น “สถาบัน” ในทางการเมืองยัง นายจุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์
เพราะไม่เพียงแต่จะประสบกับกระแสความไม่พอใจจากคนอย่าง นายอันวาร์ สาและห์ และ นายนิพิฎฐ์ อินทรสมบัติ เท่านั้น
หากแต่ยังมี “คลื่นใต้น้ำ” ภายใน “ประชาธิปัตย์” รออีกหลายคลื่น
