FootNote : บทเรียน จาก ประชาธิปัตย์ “สถาบัน” กำลัง “ล่มสลาย”
สภาวะปั่นป่วนอันปะทุขึ้นภายในพรรคประชาธิปัตย์ ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่อยู่ในความคาดหมาย เมื่อมองจากพื้นฐานของพรรคประชาธิปัตย์ ก่อนและหลังการเลือกตั้งเดือนมีนาคม 2562
ขณะเดียวกัน หากมองจากพื้นฐานที่พรรคประชาธิปัตย์ เคยได้ชื่อว่าเป็น “สถาบัน” ทางการเมือง ก็ถือว่าเป็นเรื่องเศร้า
เนื่องจากพรรคประชาธิปัตย์ก่อตั้งเมื่อเดือนเมษายน 2489
เนื่องจากพรรคประชาธิปัตย์ประสบความสำเร็จจากการเลือกตั้ง ได้รับความไว้วางใจจากประชาชน จนทะยานไปอยู่ในฐานะแกนนำจัดตั้งรัฐบาลหลายครั้ง
หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช นายชวน หลีกภัย รวมถึง นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ล้วนเคยดำรงตำแหน่ง เป็นนายกรัฐมนตรี
แต่แล้วเมื่อเข้าสู่การเลือกตั้งในเดือนมีนาคม 2562 พรรคประชาธิปัตย์ก็ประสบมรสุมอันร้อนแรงแหลมคมในทางการเมือง เกิดความขัดแย้ง แตกแยกภายในจนกลายเป็นวิกฤต
ไม่เพียงแต่ทำให้เสียงสนับสนุนจาก “โหวตเตอร์” จะลดน้อยถอยลง หากแม้การเลือกตั้ง “หัวหน้าพรรค” ก็ล้มเหลว
ท้าทายต่อความหมายแห่ง “สถาบัน”เป็นอย่างสูง
ต้องยอมรับว่าที่การดำรงอยู่ของพรรคประชาธิปัตย์ อยู่ในจุดอันถือได้ว่าล่อแหลม ที่จะล่มสลายและหมดบทบาทลงไปเป็นลำดับมาจาก 2 ปัจจัยในทางการเมือง
1 จากปัจจัยภายนอกของกระบวนการรัฐประหาร 1 จากปัจจัยภายในที่ตัดสินใจผิดพลาดและเลือกข้างผิด
ปัจจัยภายนอกก็คือ เมื่อประสบความพ่ายแพ้ในการเลือกตั้ง โดยเฉพาะต่อพรรคไทยรักไทย แทนที่จะสรุปและแก้ปัญหาจากภายในกลับมองไปข้างนอก
นั่นก็คือ เลือกที่จะใช้วิธีนอกระบบ โดยทำตนเป็นเหมือนสายล่อฟ้า ปูทางและสร้างเงื่อนไขให้เกิดรัฐประหาร ไม่ว่าเมื่อเดือนกันยายน 2549 ไม่ว่าเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
และเมื่อถลำเข้าไปในหนทางแห่ง “ลัทธิฉวยโอกาส” ก็ยิ่งฉวยโอกาสมากยิ่งขึ้นจนกลายเป็น “วิกฤต” ขัดแย้งอย่างยากจะเยียวยา
สภาพการณ์ในปัจจุบัน ส่งผลให้คนที่เคยได้รับยกย่องว่าเป็น “เทพเจ้า” ระดับ นายชวน หลีกภัย แทบไม่มีความหมาย อดีตหัวหน้าพรรคถูกปัดปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง
พรรคประชาธิปัตย์ตกอยู่ในมือของคนรุ่นใหม่ที่ไร้รากฐาน
เมื่อเกิดการยื้อแย้งและแย่งชิงตำแหน่ง “หัวหน้าพรรค” ระหว่างคนรุ่นใหม่กับคนรุ่นเก่า ที่อยู่ในวังวนและอิทธิพลแห่งระบอบรัฐประหารมาอย่างยาวนาน ก็ยากจะหาหนทางออกได้
ไม่ว่าบารมีของ นายชวน หลีกภัย ของ นายบัญญัติ บรรทัดฐาน ของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ก็แทบไม่ดำรงคงอยู่
