นักวิชาการสื่อรายหนึ่งพูดถึงกฎหมายควบคุมสื่อว่า “เหมือนเอาจูราสสิคปาร์คมาไว้ในไทยแลนด์ 4.0”
อันที่จริงไม่ใช่แค่กฎหมายสื่อหรอก กฎหมายอีกหลายฉบับ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ พ.ร.บ.ชุมนุมสาธารณะ กระทั่งกฎหมายสูงสุดคือร่างรัฐธรรมนูญ การปฏิรูปประเทศด้านต่างๆ ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี ฯลฯ ล้วนมุ่งหวังจะนำประเทศเจริญก้าวหน้า พัฒนาความสามารถแข่งขัน เป็นประเทศอันดับต้นๆ ในผลสอบ PISA ในดัชนีโปร่งใส โดยเชื่อว่าจะสำเร็จได้ภายใต้การปกครองแบบไดโนเสาร์!
สังคมเรากำลังเชื่อว่าจะสามารถปรับโครงสร้างเศรษฐกิจทุกมิติ มุ่งสู่ดิจิทัล อีคอมเมิร์ซ สตาร์ทอัพ พัฒนาองค์ความรู้ มุ่งสู่การวิจัย R&D (ใช้ภาษาทันสมัยเป็นไฟ) พร้อมไปกับลดเหลื่อมล้ำ แก้คอร์รัปชั่น ซ้ำยังสอนเด็กคิดเป็น คิดวิเคราะห์อย่างมีตรรกะ มีความรู้คู่คุณธรรม แล้วจะได้นำเด็กมาอวดลุงตู่ ช่วยคำนวณเงินคงคลัง
ทั้งหมดนี้เป็นจริงได้ด้วยระบอบรัฐราชการเป็นใหญ่ รัฐทหารเป็นแกนกลาง รัฐตุลาการปกปักความศักดิ์สิทธิ์และศีลธรรม อยู่เหนืออำนาจจากเลือกตั้ง ที่มีพอเป็นพิธีกรรม ประชาชนมีสิทธิเสรีภาพตามกำหนดให้ จะแสดงความคิดเห็นหรือแสดงออกอะไรก็ต้องอยู่ในความสงบเรียบร้อย อย่าทำบ้านเมืองปั่นป่วนวุ่นวาย
นี่คือ “ประชาธิปไตยสมบูรณ์” ที่พยายามปลูกถ่ายลงสมองคนไทยตลอดเวลา 3 ปี รัฐประหารครั้งนี้ไม่เหมือนปี ’49 หรือ ’34 ที่เข้ามาชั่วคราว แล้วกลับไปสู่ “ระบอบเก่า” รัฐประหารครั้งนี้เข้ามา “ค้างคืน” โดยอาศัยความกลัวของคนทั่วไป ว่ามีเลือกตั้งแล้วฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดชนะก็จะมีแต่วุ่นวาย ไม่ได้ทำมาหากิน อย่ากระนั้นเลย ไม่เอาประชาธิปไตยแบบเก่าๆ ดีกว่า เห็นไหม อเมริกาตัวพ่อยังมีปัญหา ได้ผู้นำบ้าอำนาจแบบทรัมป์ ไม่ยักเหมือนผู้นำ ม.44 ไม่มีม็อบออกมาประท้วง ไม่ต้องฟ้องศาล ยังไงๆ ทรัมป์ก็ละเมิดสิทธิมนุษยชน ไม่เห็นต้องสนใจ
ตลอดเวลาเกือบ 3 ปี ภายใต้ภาวะอับจนไม่เห็นทางออก รัฐทหาร รัฐราชการ ได้ขยายพลังอำนาจยึดประเทศโดยสัมบูรณ์ ผ่านการจัดระเบียบ ตัวบทกฎหมาย แต่งตั้งโยกย้าย และใช้อำนาจจัดการทุกสิ่งทุกอย่าง จนกลไกอื่นๆ ไม่ว่าการเมืองระดับชาติ ท้องถิ่น เครือข่ายทางสังคม ฯลฯ ถ้าไม่สมยอมก็กลายเป็นอัมพาต ไม่มีปากเสียง ไม่สามารถต่อต้าน เว้นแต่จะร่วมมือกับทางราชการปลูกป่า กำจัดขยะ หรือสวดมนต์ข้ามปี
ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม ถึงวันนี้เราอยู่ใต้ระบอบ “รัฐทหารปกครองลูก” กองทัพ ราชการ เป็น “คุณพ่อรู้ดี” จัดแจงให้ประชาชนทุกสิ่งอย่าง ขอให้ทำตัวเป็นเด็กดี อยู่ในโอวาท เชื่อฟัง ซึ่งคนชั้นกลางในเมืองก็พออกพอใจ เห็นลุงตู่ใกล้พ่อคนที่ 2 เข้าไปทุกที
เราอยู่ใต้รัฐราชการเข้มแข็ง(ออกกำลังกายทุกวันพุธ) ดีงาม(สามารถควบคุมจริยธรรมสื่อ ศีลธรรมออนไลน์) ปกครองโดยผู้ว่าฯ(พ่อเมือง) มีเครือข่ายความมั่นคง กอ.รมน.สอดส่องทุกข์สุข ไม่แพ้ยุคสงครามเย็น เพียงแต่ทำให้เป็นทันสมัย โดยเพิ่มกลุ่มทุนประชารัฐให้อีกแรง
นี่คือระบอบที่หวังนำชาติไปอีก 20 ปี ปลูกฝังว่าคนดีคนเก่งเป็นที่พึ่งของประชาชนมีแต่ข้าราชการ โดยเฉพาะทหาร ซึ่งอบรมมาให้รักชาติ เสียสละ จงรักภักดี เป็นสุภาพบุรุษ มีมันสมองเป็นเลิศ กระทั่งรบก็ได้ ช่วยน้ำท่วมก็ได้ เป็น สนช.ก็ได้ เป็นบอร์ดรัฐวิสาหกิจก็ได้ รับเงินเดือนเงินประจำตำแหน่งได้หลายทาง
ประชาชนสิ ต้องปรับปรุงตนเข้าสู่ 4.0 คนไทยต้องมีทักษะมีวินัย แข่งขันกับโลกได้ แต่ต้องอยู่ในโอวาท เป็นนักเรียนต้องตัดผมเกรียน เป็นนิสิตต้องแต่งกายถูกระเบียบ เป็นบัณฑิตอย่าใส่ชุดครุยถ่ายหวิว เป็นนักวิชาการอย่าเที่ยวตั้งคำถามรัฐบาลถังแตก เป็นวิศวกรก็อย่ามากังขารถไฟจีน
ขอโทษที ระบอบนี้จะอยู่ในโลกสมัยใหม่ได้อย่างไร อย่าว่าแต่เพ้อฝันนำประเทศไปสู่ 4.0 แค่เอาระบบราชการให้รอดเถอะ จำได้ไหม สถาบันอนาคตไทยศึกษาเคยชี้ว่าในเวลา 10 ปี กำลังคนภาครัฐเพิ่มขึ้น 50% ข้าราชการระดับสูงเพิ่ม 2 เท่า งบเงินเดือนเพิ่ม 3 เท่า แต่ประสิทธิภาพลดลง(ยังไม่นับนายพล 1,600 คน) ตกลง รัฐราชการคือภาระประเทศ หรือผู้นำประเทศกันแน่
ผู้มีอำนาจอาจปรารถนาดี พยายามจะนำประเทศไปสู่ความก้าวหน้า ทันสมัย เก่งกาจหลากหลาย แต่มันเป็นไปไม่ได้ ภายใต้การนำของอุดมการณ์จารีต จำกัดความคิด ตีกรอบค่านิยม และยึดติดความมั่นคงแบบเดิมๆ
เอาแค่การเดินไปสู่เลือกตั้ง ให้สังคมยอมรับเลือกตั้งพิธีกรรม ภายใต้รัฐราชการเป็นใหญ่ ก็ยังติดกับดัก ยังหาทางลงไม่ได้ จนต้อง “ปรองดอง” ซึ่งมองไม่เห็นว่าปรองดองกับใคร ในขณะที่มรสุมเศรษฐกิจการเมืองก็ลูกใหญ่ขึ้นทุกที
