พรรคก้าวไกลขับหมออ๋อง เพราะหมออ๋องยังต้องการเป็นรองประธานสภา ขณะที่หัวหน้าต๋อม โคอาลา เป็นผู้นำฝ่ายค้าน
พวกเล่นเล่ห์เพทุบายเตะสกัดดัดหลังก้าวไกลแห่เย้ยประณาม สิ่งที่พวกตัวทำได้ก้าวไกลทำไม่ได้ ไม่ควรทำ ต้องตรงไปตรงมาสง่างาม
พูดอย่างนี้ไม่ใช่เห็นด้วย ส่วนตัวไม่เห็นด้วย แม้ผู้สนับสนุนส่วนใหญ่เห็นคล้อยตาม ขอสงวนความเห็นต่างเพราะเกรงกระทบความนิยมจากคนที่อยู่ห่างออกไป แต่เมื่อตัดสินใจอย่างนี้ หมออ๋องก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า การรักษาตำแหน่งรองประธานสภามีคุณค่าสำคัญเพียงไร
เท่าที่สำรวจดู “หัวคะแนนธรรมชาติ” ที่ไม่เห็นด้วยก็ไม่น้อยเช่นกันแม้เป็นเสียงข้างน้อย แต่ถือเป็นเรื่องธรรมดาที่มีความเห็นต่าง ในเรื่องขั้นตอนวิธีการทำงานการเมือง ไม่ใช่เรื่องละทิ้งตระบัดจุดยืน
พรรคก้าวไกลมักตกเป็นข่าวเรื่องความเห็นต่าง “ทะเลาะกันแล้ว” น้อยอกน้อยใจกัน ด้อมส้มก็หุนหัน ทัวร์ลงปิยบุตร ทัวร์ลงเจี๊ยบ อมรัตน์ เหมือนเป็นพรรคที่ไม่มีวันสงบสุข
แต่มันเป็นเช่นนั้นเอง เป็นเรื่องปกติสำหรับพรรคที่มี DNA ตรงกัน ในแง่ความเร่าร้อนต้องการเปลี่ยนประเทศ แต่มีความเห็นต่างหลากหลาย และต่างก็มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ตั้งแต่กรรมการบริหารพรรค สส. ผู้ช่วย ไปจนด้อมส้ม ซึ่งต่างก็มีสื่อของตัวเอง ทั้งเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ IG TikTok พร้อมเป็นข่าว “ทะเลาะกันแล้วๆ” ทุกเมื่อ
ถ้าไม่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง เชื่อมั่นความเห็นของตัวเอง ก็ไม่โดดมาสู้ เป็นเช่นนี้ทุกขบวนเคลื่อนไหว ตั้งแต่ฝ่ายซ้ายในอดีต NGO นักกิจกรรม แต่เป็นครั้งแรกที่เกิดพรรคการเมืองใหญ่ได้ สส.อันดับหนึ่ง จากการหาเสียงด้วยอุดมคติ “ไปให้ถึงดวงดาว”
เลือกตั้ง 62 ศูนย์พรรคอนาคตใหม่แตกแทบทุกจังหวัดแตกก่อนเลือกตั้งด้วยซ้ำ ทะเลาะกันเองประสานักกิจกรรม เพื่อนพ้องด่า “ไอ้ติ่ง” “ไอ้ต๋อม” ขรม
ผลเป็นไงล่ะ เลือกตั้ง 62 อึ้ง เลือกตั้ง 66 ยิ่งตกตะลึง
พูดอย่างนี้ไม่ใช่ยุให้ทะเลาะกันต่อ แต่ให้เห็นเป็นธรรมชาติพรรคอุดมคติที่ต้องอยู่บนกระแสประชาชน ขณะเดียวกันก็ต้องหลอมรวมสร้างวัฒนธรรมใหม่ ด้านหนึ่งให้พื้นที่เห็นต่างหลากหลาย อีกด้านหนึ่งคนเข้าไปมีบทบาทหน้าที่ก็ต้องมีความรับผิดชอบควบคู่กันไป ต้องระวังทั้งการสื่อสารและการครองตน ที่จะถูกจ้องจับผิดจากคู่แข่งและสังคม
ยกตัวอย่างหมออ๋องพาคณะไปดูงาน ไม่ผิดตรงไหนเลยแต่โดนรุมเพราะก้าวไกลประกาศว่าจะตัดลดงบดูงานที่ไม่จำเป็น เป็นบทเรียนที่ต้องรัดกุม
ปิยบุตรชี้ว่าช่วงเวลาน้ำผึ้งพระจันทร์ของก้าวไกลกำลังจะพ้นไป ช่วงเวลาที่คนเอาใจช่วยและเจ็บแค้นแทน จะเบาบางลง
บางคนมองว่าไม่ถึงขนาดนั้น คนมุ่งมั่นกับก้าวไกลยังเยอะ แต่ต้องยอมรับ สถานการณ์กำลังเข้าสู่เฟสใหม่ รัฐบาลเพื่อไทยกำลังเริ่มงาน คนเป็นรัฐบาลสามารถตีปี๊บ โปรโมตตัวเอง แม้เกิดเรื่องแย่ๆ พลาดพลั้ง ก้าวไกลก็เป็นแค่ฝ่ายค้านซึ่งได้แต่วิพากษ์วิจารณ์
ความฝันความหวังของผู้สนับสนุน ว่าก้าวไกลจะเป็นรัฐบาลเปลี่ยนประเทศ จบลงแล้ว ก้าวไกลเป็นฝ่ายค้านแก้ปัญหาประชาชนโดยตรงไม่ได้ ย่อมกลายเป็นฝ่ายตั้งรับ นอกจากเสนอกฎหมายในสภา ก็ต้องรอให้รัฐบาลพลาดแล้วด่า ซึ่งแม้ถูกใจประชาชนแต่ก็ต้องรอเวลา เพราะแม้ด้อมส้มด่าเพื่อไทย คนทั่วไปแม้เต็มใจก็ทำใจว่า ดีกว่าประยุทธ์ (ละวะ)
นี่คือช่วงเวลาที่ก้าวไกลและผู้สนับสนุนต้องอดกลั้น สุขุมรอจังหวะ อย่าผลีผลาม ด้วยความเชื่อมั่นว่ารัฐบาลเพื่อไทยไม่สามารถแก้ปัญหาโครงสร้าง เดี๋ยวจะปะทุออกมามากขึ้นๆ
แต่ก้าวไกลก็มีปัญหาของตัวเองเช่นกัน ซึ่งเป็นธรรมดาที่พ้นช่วงกระแสสูง จะถูกหวนกลับมาจับจุดอ่อนข้อบกพร่อง ก้าวไกลจึงต้องพยายามเป็นฝ่ายรุก อย่างที่ประกาศ “ฝ่ายค้านเชิงรุก” เช่นชิงเสนอกฎหมายเปลี่ยนประเทศ ซึ่งถ้าให้ดีก็ต้องเป็นมากกว่าฝ่ายค้าน เช่นเคลื่อนไหวทางเศรษฐกิจสังคมผลักการเปลี่ยนแปลงนอกสภาควบคู่ไป
ในมุมการเมือง ก้าวไกลก็ต้องเป็นฝ่ายค้านคุณภาพ เสนอทัศนะใหม่ ตั้งมั่นในเหตุผล ไม่เอาแต่ด่ากราด เดี๋ยวเฝือ ก้าวไกลไม่ต้องเป็นศัตรูกับเพื่อไทยทุกเรื่องก็ได้ ควรคงความเป็นมิตรในบางเรื่องบางส่วนและในสายตามวลชน เลือกตั้งครั้งหน้าก้าวไกลไม่จำเป็นต้องขีดเส้นแดงส้ม ขอคนเผื่อใจให้ทั้งสองพรรคก็พอ
ทำไมก้าวไกลชนะเลือกตั้ง อันดับแรกคือความเหลืออด 9 ปีประยุทธ์ เศรษฐกิจแย่ รัฐราชการเป็นใหญ่ ฉ้อฉลไร้ประสิทธิภาพ ประชาชนต้องการเปลี่ยนแปลง อยากเห็นการปฏิรูปครั้งใหญ่ ปัจจัยนี้จะเปลี่ยนไปไหม อารมณ์คนจะลดลงไหม ในรัฐบาล เพื่อไทย “ช่างปะผุ” นี่คือโจทย์ใหญ่
แต่ถ้าไม่เกิดพรรคใหม่ที่ก้าวไปข้างหน้ายิ่งกว่า พรรคก้าวไกลจะยังชนะใจคนรุ่นใหม่ เพราะเป็นตัวแทนทัศนะ ค่านิยม วัฒนธรรม “พูดภาษาเดียวกัน” กับคนอายุ 30-40 ลงมา
ช่วงเวลา 1 ปีจากนี้ไป ก้าวไกลอยู่ในช่วงตั้งรับ เป็นธรรมดาช่วงเริ่มรัฐบาลใหม่ โดยนับรวมช่วงแจกเงินหมื่นดิจิทัลหลังจากนั้นคือของจริง
ก้าวไกลไม่ได้สู้กับเพื่อไทย ก้าวไกลสู้กับระเบียบอำนาจถอยหลังไม่ยอมให้ประเทศเปลี่ยน เพื่อไทยจึงลำบากไม่ว่าพยายามอย่างไร
