หนุ่มเผยความทรงจำ สมัยติวซัมเมอร์แคมป์กับ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภาฯ ปลื้มปีติพระองค์ทรงจำได้ ทักทายทุกครั้ง ขอร่วมส่งเสด็จพระองค์ท่าน
วันที่ 13 มิ.ย.2569 ที่ท้องสนามหลวง นายไม้ เปิดเผยว่า เริ่มรับรู้กระแสข่าวเกี่ยวกับพระอาการของ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ตั้งแต่วันที่ 11 มิ.ย.ที่ผ่านมา เนื่องจากสังเกตเห็นว่าบรรยากาศบนสื่อสังคมออนไลน์มีความผิดปกติ ทำให้ตนพยายามภาวนาไม่ให้เป็นความจริง แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็เริ่มมีข้อมูลจากหลายแหล่งที่ทำให้เชื่อว่าข่าวดังกล่าวอาจเป็นเรื่องจริง จนในคืนนั้นนอนไม่หลับ กระทั่งมีการประกาศอย่างเป็นทางการในช่วงเช้า จึงยอมรับว่าทุกอย่างกลายเป็นความจริงและต้องทำใจยอมรับ แม้จะรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากก็ตาม
นอกจากนี้ยังเล่าถึงความทรงจำที่ประทับใจที่สุดว่า เมื่อวันที่ 1 พ.ย.2563 ที่ท้องสนามหลวง พระองค์ท่านทรงจำตนได้และมีพระดำรัสถามว่าเป็นใครหน้าคุ้นๆ จึงกราบบังคมทูลว่าเคยร่วมกิจกรรมซัมเมอร์แคมป์ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กับพระองค์ท่าน จากนั้นพระองค์ทรงมีพระเมตตาสอบถามสารทุกข์สุขดิบ ถามว่าปัจจุบันทำอะไร อยู่ที่ไหน และมารับเสด็จบ่อยหรือไม่ ก่อนจะทรงมีพระอารมณ์ขันรับสั่งเล่นว่า “อย่าไปบอกใครนะว่าเราแก่กันป่านนี้แล้ว” สร้างความประทับใจให้กับตนเป็นอย่างมาก
นายไม้ เผยอีกว่า หลังจากวันนั้น ไม่ว่าจะเดินทางไปรับเสด็จที่ใด หากพระองค์ทอดพระเนตรเห็น ก็มักจะทรงทักทายอยู่เสมอ ทำให้รู้สึกซาบซึ้งในพระเมตตาและความใส่พระทัยที่ทรงมีต่อประชาชน
สำหรับพระราชกรณียกิจที่ประทับใจมากที่สุด คือ งานด้านกฎหมายและการช่วยเหลือผู้ต้องขังหญิง ซึ่งเดิมตนทราบเพียงว่าพระองค์ทรงให้ความสำคัญกับผู้ต้องขังหญิงและกลุ่มเปราะบางในสังคม แต่ภายหลังจึงได้ศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมและพบว่าพระองค์ทรงมีบทบาทสำคัญในระดับนานาชาติ จนนำไปสู่การเกิด “ข้อกำหนดกรุงเทพ” หรือ Bangkok Rules ภายใต้องค์การสหประชาชาติ ซึ่งถือเป็นผลงานสำคัญที่ได้รับการยอมรับจากนานาประเทศ
อีกเหตุการณ์หนึ่งที่ยังคงจดจำได้เป็นอย่างดี คือ ช่วงที่พระองค์ทรงเข้ารับการรักษาพระอาการประชวรที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย เมื่อวันที่ 15 ธ.ค.2565 โดยตนเดินทางไปติดตามและเฝ้าถวายกำลังใจตั้งแต่วันแรกอย่างต่อเนื่อง จนถึงช่วงเดือนมกราคม แม้ภายหลังจะมีการขอความร่วมมือไม่ให้ประชาชนเดินทางมาเฝ้ารอที่บริเวณโรงพยาบาลแล้วก็ตาม แต่ตนยังคงติดตามข่าวสารและเฝ้าส่งกำลังใจให้พระองค์ท่านมาโดยตลอด จนถึงวันที่ได้รับทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ ซึ่งนับเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ที่ยังยากจะทำใจยอมรับ
