จากเมืองอุตสาหกรรม สู่เมืองลูกหนัง เบื้องหลังความสำเร็จ “ระยอง เอฟซี”

หากพูดถึงวงการลูกหนังในแดนบูรพา ชื่อจังหวัดที่หลายคนวาบมาอาจเป็น “ชลบุรี” แต่ปัจจุบันจังหวัดบ้านใกล้เรือนเคืองอย่าง ระยอง กลับค่อย ๆ เติบโตขึ้นมาทัดเทียบ

พวกเขามีทีมฟุตบอลโลดแล่นอยู่บนลีกสูงสุดอย่าง ระยอง เอฟซี ที่เป็นความภาคภูมิใจของจังหวัด

เป็นสโมสรฟุตบอลที่ค่อย ๆ ขับเคลื่อนตามระบบลูกหนัง เติบโตอย่างช้า ๆ ไม่หวือหวา จากลีกระดับล่าง ค่อย ๆ ไต่เต้าจนขึ้นสู่ลีกสูงสุด

ใช้ “ทีมเวิร์ก” และการร่วมแรงร่วมใจกันประคองให้ทีม ๆ นี้ ไปสู่เป้าหมาย

ปีก่อนเลื่อนชั้นขึ้นมาไทยลีก 1 ท่ามกลางคำปรามาสจากสื่อหลายเจ้า ที่ยกให้พวกเขาเป็นเต็ง “ตกชั้น” เพราะเคยขึ้นมาครั้งหนึ่งในฤดูกาล 2020-21 แต่ยืนระยะได้แค่ปีเดียวก็หล่นลงไปต่อ

อย่างไรก็ดี พลพรรค “ม้านิลมังกร” โชว์ผลลัพธ์ให้เห็นด้วยการจบอันดับ 9 ของตาราง ไม่ต้องไปลำบากตรากตรำหนีตายในพื้นที่เรดโซนช่วงท้ายซีซั่น เป็นอีกสโมสรที่ทำกูรูหลายคนหน้าแหก

ทั้งที่ใช้ผู้เล่นดาวรุ่งผสมตัวเก๋า บ้างก็ไปยืมทรัพยากรนักเตะจากสโมสรใหญ่ที่ไม่ใช้งานมาเล่น บวกกับผู้เล่นต่างชาติค่าเหนื่อยไม่แพงเกินไป

สุดท้ายการบริหารทีมจากงบประมาณที่จำกัดจำเขี่ย ระยอง เอฟซี กลับประคองตัวเองให้อยู่ในพื้นที่ “ปลอดภัย” ได้อย่างเนียนตา ไม่ต้องพึ่งซุป’ตาร์ค่าตัวแพงหู่ฉี่ อย่างทีมอื่น ๆ

จบซีซั่นพร้อมคำคารวะจากแฟนบอลทั่วสารพัดทิศ

ฟุตบอลกับคนระยอง

ปฏิเสธไม่ได้ว่า ระยอง เป็นอีกหนึ่งทีมที่มีฐานแฟนบอลไม่แพ้ทีมอื่น ๆ ส่วนหนึ่งเพราะคนที่นี่ผูกพันกับฟุตบอลอาชีพมานาน

ในอดีต พวกเขามีสโมสรอาชีพทั้ง PTT ระยอง, ระยอง ยูไนเต็ด, มาบตาพุด นย.ระยอง หรือ บ้านค่าย ยูไนเต็ด กระจายอยู่ในหลายพื้นที่จังหวัด ทำให้คนในพื้นที่มีฟุตบอลให้ติดตามอย่างต่อเนื่อง แม้ต่อมาสโมสรเหล่านี้จะเลือนหายไปตามวัฎจักรลูกหนังก็ตาม

อีกปัจจัยหนึ่งคือ ฟุตบอลในระยองมีรากจากทั้งภาคเอกชนและท้องถิ่น ร่วมกันซัพพอร์ตพอสมควร ไล่ตั้งแต่ระดับเยาวชนจนถึงลีกอาชีพ ทำให้เด็กหลายคนที่มีเป้าหมายอยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพ จึงค่อย ๆ เติบโตมาอยู่ในระบบอย่างมีประสิทธิภาพ

และเมื่อมีฟุตบอล คนดูย่อมมีมากตาม

ยังไม่นับรวมถึงรายการทัวร์นาเมนต์ยิบย่อยอย่าง ฟุตบอลเดินสาย หรือ ฟุตบอลโรงงาน ที่มีให้เห็นและกระจายไปตามย่านชุมชน ชนบท หรือโซนอุตสาหกรรม

นอกจากนี้ สนาม คือสิ่งที่ ระยอง มีพร้อม จึงทำให้สามารถจัดฟุตบอลระดับอาชีพและเกมใหญ่ ๆ ได้ต่อเนื่องอย่างไม่มีอุปสรรค

เพราะเมื่อมีทีมฟุตบอล มีสนามคุณภาพ มีการแข่งขัน มีคนเชียร์ ย่อมเกิดวงจรอื่นตามมาคือ เด็กเห็นนักฟุตบอล มีแรงบันดาลใจอยากเล่นฟุตบอล อยากเป็นนักฟุตบอลอาชีด เกิดนักเตะเยาวชนรุ่นใหม่ ทำให้ฟุตบอลกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมท้องถิ่น

หากเพื่อนบ้านอย่าง ชลบุรี คือเมืองฟุตบอลที่มีระบบอะคาเดมีที่แข็งแรง ระยองก็ไม่ต่างจากเมืองอุตสาหกรรม ที่มีฟุตบอลอาชีพฝังรากลึก และมีฐานแฟนบอลจากหลายยุคสมัยที่ผูกพันกันมาอย่างเหนียวแน่น

คนระยอง เชียร์ฟุตบอลมาตั้งแต่ ระยอง เอฟซี ยังไม่โด่งดังเหมือนทุกวันนี้ หรืออาจเชียร์สโมสรอื่น ๆ ในจังหวัดมาก่อน

ระยอง เอฟซี จึงเปรียบเสมือนสโมสรที่เข้ามารับช่วงต่อวัฒนธรรมลูกหนังในจังหวัดอย่างพอดี

เมื่อมีทีมฟุตบอลของจังหวัดจริง ๆ มีหรือที่เหล่าแฟนบอลจะไม่สนับสนุน

แม้ปัจจุบัน จังหวัดระยองจะมีสโมสรฟุตบอลอย่าง ปลวกแดง ยูไนเต็ด ที่เล่นอยู่ในไทยลีก 3 แต่ภาพความเป็นแบรนด์ “ระยอง” นั้นไม่ได้ชัดมากเท่ากับ ระยอง เอฟซี

เพราะคนระยอง ไม่ได้มอง ระยอง เอฟซี เป็นแค่สโมสรฟุตบอลในจังหวัด

แต่เป็น “ทีมฟุตบอลของพวกเรา”