เกร็ดในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร บริเวณกลางท้องสนามหลวง จะเห็นขบวนทหารปืนใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ พร้อมยิงสลุตถวายพระเกียรติแสดงความอาลัย
สำหรับการยิงสลุตในไทย มีขึ้นครั้งแรกในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ก่อนมายกเลิกในสมัยสมเด็จพระเพทราชา
จากนั้นธรรมเนียมการยิงสลุตนี้เริ่มกลับมารื้อฟื้นขึ้นอีกครั้งในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 คราวที่ต้อนรับเซอร์ จอห์น เบาว์ริง ราชทูตอังกฤษ เมื่อปีพ.ศ.2398 โดยกองพันทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ จัด 1 กองร้อยปืนใหญ่ยิงสลุตในขั้นตอนถวายพระพร โดยทำการยิงตามจังหวะของเพลงสรรเสริญพระบารมี 21 นัด
สมัยก่อนการยิงสลุตในไทยยังไม่มีข้อบังคับ เพิ่งจะมีข้อบังคับในการยิงสลุตช่วงปลายสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อพ.ศ. 2448 เรียกว่า “ข้อบังคับว่าด้วยการยิงสลุต ร.ศ.125”
ต่อมาในรัชกาลที่ 6 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ตราพระราชกำหนดการยิงสลุตขึ้นใหม่คือ การยิงสลุต ร.ศ.131 (พ.ศ.2455) กำหนดให้มีจำนวนปืนไม่ต่ำกว่า 4 กระบอก ซึ่งมีขนาดลำกล้องไม่เกิน 120 มิลลิเมตร ห้ามยิงตั้งแต่เวลาพระอาทิตย์ตกไปแล้วจนถึงพระอาทิตย์ขึ้น แบ่งประเภทการยิงสลุตไว้ 3 ประเภท คือ
สลุตหลวง แบ่งเป็น 2 ชนิด คือ สลุตหลวงธรรมดา มีจำนวน 21 นัด และสลุตหลวงพิเศษ มีจำนวน 101 นัด สลุตข้าราชการ และสลุตนานาชาติ
พระราชกำหนดยิงสลุต ร.ศ.131 (พ.ศ.2455) ได้ถูกยกเลิกไปเมื่อ พ.ศ.2483 แต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลง ทางราชการรื้อฟื้นประเพณียิงสลุตขึ้นมาใหม่ เริ่มยิงสลุตครั้งแรกในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ.2491 ดังนั้นประเพณีการยิงสลุตจึงสืบทอดจากนั้นมาจนทุกวันนี้
สำหรับพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ระหว่างเคลื่อนพระมหาพิชัยราชรถ ทหารบก ทหารเรือและทหารอากาศ จะยิงสลุตถวายพระเกียรตินาทีละ 1 นัด ซึ่งประชาชนที่รอชมริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศ ทันทีท่ี่พระมหาพิชัยราชรถเคลื่อนผ่าน พสกนิกรทุกคนต่างอยู่ในอาการสงบนิ่งก้มกราบลงที่พื้น บางคนมีเสียงสะอื้นร่ำไห้น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอาลัยรักอย่างหาที่สุดมิได้
