“นุ้ย เชิญยิ้ม” ภูมิใจ “น้องภู” ใช้เงินเก็บจากงานตอนเด็กเรียนโทวิศวะคอมฯ ที่อังกฤษ แซวลูกสุดขี้เหนียว ได้ยายมาเต็มๆ!
เรียกว่าเป็นคุณพ่อที่ทั้งห่วงและภูมิใจในตัวลูกชาย สำหรับ นุ้ย เชิญยิ้ม ล่าสุดมาถ่ายโปสเตอร์ภาพยนตร์ “เสือหอน มังกรหาว” ที่ One Shot Studio เปิดใจถึงลูกชายที่เดินทางไปศึกษาต่อ ปริญญาโทวิศวะคอมพิวเตอร์ที่ประเทศอังกฤษ โดย เผยช่วงแรกมีอาการป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ ทำเอาคนเป็นพ่ออดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ยังโชคดีที่ปัจจุบันสามารถวิดีโอคอลพูดคุยและเห็นหน้าลูกได้ตลอด ส่วนเรื่องการเรียนก็ปล่อยให้ลูกตัดสินใจและวางแผนอนาคตด้วยตัวเอง

“ก็ไปเมื่อสองเดือนที่แล้วครับ เขาก็ไปอยู่ต่างแดน ไปครั้งแรกไปประมาณที่สามอาทิตย์แล้วก็ไปไม่สบายที่นู่น แต่บ้านเรากับบ้านเขานี่ไม่เหมือนกันนะ เวลาจะเข้าโรงพยาบาลของเรานี่เจ็บป่วยแล้วเราขับรถเข้าโรงพยาบาลได้เลย แต่ของเขาต้องตรวจ ต้องเช็ก ต้องโทรนี่นั่นอะไรเยอะแยะหลายอย่าง ก็กักตัวอยู่แต่ในบ้าน ยังไม่ให้เข้าโรงพยาบาล ก็คุยอาการให้หมอฟังอยู่ตลอด เราก็เป็นห่วงไง ไปติดไข้หวัดใหญ่ตอนนั้น แต่ตอนนี้ก็หายดีแล้วครับ”

ห่วงแค่ไหน?
“จริงๆ แล้วเขาเป็นเด็กที่เราไม่ค่อยห่วงเรื่องเกเรสักเท่าไหร่ เพราะอยู่ด้วยกันมาก็รู้ว่าลูกเขาจะมีมุมของเขา ตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัยแล้ว ปีแรกอาจจะเรียนที่บ้าน ตอนนั้นโควิดพอดี หลังจากที่ไปอยู่มหาวิทยาลัยเขาก็ไปเช่าหออยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยของเขา ก็ปล่อยได้
ถามว่าห่วงไหมไปอยู่ไกลบ้าน ถ้าเราไปอยู่อย่างเขา เรายังงงเลย เส้นถนนไปตรงไหน อะไรไปยังไง แต่เขาอ่านได้หมด เขาก็โอเคแหละ เลยหมดห่วงไปเปาะหนึ่ง
เรื่องการเรียนเขาเล่ามา ผมก็ไม่รู้เรื่อง เขาก็เลยไม่เล่าเรื่องนี้สักเท่าไหร่ จะถามว่าเป็นยังไงบ้างลูก วันนี้เป็นยังไงบ้าง เดินทางยังไงบ้าง นั่งรถไฟฟ้าอะไรบ้าง ก็จะเป็นระบบระเบียบกับเรื่องเวลาด้วย”
มีโอกาสเดินทางไปเยี่ยมลูกชายไหม?”
“ผมไม่ค่อยได้นั่งเครื่องสักเท่าไหร่ ถ้าไปแม่เขาคงไป พี่ตั๊กคงไปกับน้าเขาอะไรอย่างนี้ แต่ผมก็อาศัยโทรไลน์คุยกับลูกแค่นั้นครับ ห่วงไหมก็มีบ้างนิดหน่อยนะครับ ก็แหม เขาไปหาความรู้ หาวิชาความรู้เนาะ จะมาห่วงให้เขาว่า เฮ้ย เรียนที่นี่ มันก็ไม่ได้ อันนั้นคืออนาคตของเขา เขาวางแผน วางระบบระเบียบการศึกษาการเรียนไปแล้ว ก็ต้องปล่อยให้เขาไปทำหน้าที่การศึกษาของเขาก็แล้วกัน อย่างที่นุ้ยบอกว่ามันมีวิดีโอคอลคุยกัน แต่เวลามันก็จะต่างกันเนอะ อย่างสมมติผมโทรไปประมาณแบบ 3 ทุ่ม ที่นู่นยังบ่าย อะไรอย่างนี้ครับ
เรื่องการเรียนเขาเล่ามาผมก็ไม่รู้เรื่อง เขาก็เลยไม่เล่าเรื่องนี้สักเท่าไหร่ จะถามว่าเป็นยังไงบ้างลูก วันนี้เป็นยังไงบ้าง เดินทางยังไงบ้างอะไรอย่างนี้ ก็นั่งรถไฟฟ้าอะไรบ้าง ก็จะเป็นระบบระเบียบกับเรื่องเวลาด้วย

เขาบ่นคิดถึงบ้านไหม?
“ไม่นะ ภูเป็นคนที่แบบว่าเวลาไปทำอะไรเขาจะตั้งใจมากๆ เลย ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว อันนี้เขาตั้งใจไปเรียนนะครับ เรียนก็ยากอยู่ เห็นเขาบอกนะ เพราะว่ามีเพื่อนๆ ในสายการเรียนของเขาเกรดดีมากและเรียนเก่งมากๆ เลย ภูไปเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์นะ แต่ก็มีแบบเด็กที่เก่งกว่า เก่งขึ้นไปอีก เก่งขึ้นไปอีก อะไรอย่างนี้ อันนี้ก็ดีเลย เราก็บอกว่า เออ ดีแล้วลูก ได้แลกเปลี่ยนกัน เขาเก่งกว่าเรา เราก็ถามเขา ไม่รู้อะไรก็ถามเขานู่นนี่นั่นไป เราจะได้รับความเก่งพอๆ กับเขา แต่จบมาเขาอยากจะทำอะไรก็เราปล่อยเขาอยู่แล้ว ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไม่เคยไปวางแผนอะไรเขา จบมาจะต้องทำงานอันนี้ไปอันนั้น อันนี้ให้เขาตัดสินใจ”
เรียนจบเมื่อไหร่?
“น่าจะเป็นต้น2571 เลย แป๊บเดียว“
แสดงว่าไม่มาสายงานพ่อแม่แน่นอน?
”ก็เคยถามเค้านะ คือสมัยก่อนเนี่ย ทุนที่เขาไปเรียนตอนนี้นะ บางคนบอกว่า โอ้โห แม่ตั๊กทุ่มตังค์ให้ไปเนี่ยเต็มที่เลย จริงๆ แล้วไม่ใช่เงินพวกพ่อแม่เลยนะฮะ คือเขาไปเล่นละครสมัยเด็กๆ ตอนที่เล่นกับโพลีพัสตอนนู้น แล้วก็มีถ่ายโฆษณาอะไรบ้างนิดๆ หน่อยๆ นั่นให้เขาเก็บเงินที่เขาเคยทำไว้ เออ ไปเรียนเลย ใช้เงินตัวเองเรียนแล้วกันนะลูก พ่อแม่ก็จะซัพพอร์ตบ้างเป็นบางเรื่อง”

มีอะไรให้บอก?
“ส่วนมากจะบอกตลอดนะ เพราะนี่ขี้เหนียวเหมือนยาย นิสัยไม่เหมือนพ่อแม่เลย พ่อแม่เนี่ยโอเค สายเปย์นู่นนี่นั่นอะไรอย่างนี้ แบบมันขี้เหนียวอัตโนมัติเลย ได้ยายมาเยอะ ที่บ้านยายนะ แอร์ 20-30 ปีก็ยังใช้ตัวเก่าอยู่เลย ขาเหลืองๆ บางทีไอ้ใบพัดที่แบบปรับระดับขึ้นลงมันไม่ได้แล้วเอาใหม่ ก็เอาที่หนีบไปหนีบ บางทีภูทวงเงินพ่อ ขาด 10 บาท ขาด 20 บาท เราก็นึกๆ ว่าแม่งนี่สายยายจริงๆ เลย การใช้จ่ายไม่ห่วงเลยครับ ไอ้นี่มีเท่าไหร่เก็บอย่างเดียวเลย พ่อแม่ไม่ค่อยเก็บ ของผมก็ยิ่งไม่ค่อยเก็บเลย เมียเก็บหมดเลย ผมว่าเขาเป็นของเขาเองเลย เรื่องการเก็บเงินมันบอกกันไม่ได้หรอก
เราก็สังเกตเขาเวลาจะซื้อของอะไรก็แล้วแต่นะ ภูไปซื้อนี่หน่อยดิ พ่อ อย่าเพิ่ง รออีกเดือนหนึ่ง ทำไมอะ เดี๋ยวเขาเซล เขาเซลมันต้องรอ แบบของเซล ของราคาลงแล้วถึงไปซื้อ ไม่ได้ มีใหม่เลย ไม่เอาหรอลูก ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ พ่อ ให้เขาใช้ไปก่อน เดี๋ยวเรามาซื้อมาอีกทีเป็นใหม่ของเราเลยนะ
แล้วอีกอย่างหนึ่งจากร้อยหนึ่งเหลือ 50 บาท พ่อไม่เอาเหรอ แต่เราจ่ายมันไปเต็มนะ แล้วมันก็ไปซื้อของ…แค่นั้นเอง เข้าใจๆ ก็เก็บไว้ใช้ของเขานั่นแหละ ในอนาคตของเขานั่นแหละครับ”
อนาคตหลังเรียนจบ?
“เขาบอกว่าเดี๋ยวขอพักนิดนึง ถ้าจบแล้วขอพักนิดหนึ่ง จะเรียนต่อไม่เรียนต่อเดี๋ยวก็ว่ากันอีกเรื่องหนึ่งครับผม ให้ลองมาใช้ชีวิตกัน ทำงานบริษัทดูมั่งไหม นู่นนี่นั่น อันนั้นก็ปล่อยเขา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่ไปสอนเขาเรียนอย่างนั้นเรียนแบบนี้เลย ไม่มีทางเลย
ภาษาที่เขาใช้ ภาษาที่เขาก็เรียนไม่เหมือนกันเลย ของพ่อแม่นี่ ป.5 ป.6 เอง ของเขาไปไกลแล้ว ก็ยินดีด้วย เขาตั้งใจเรียน จบมาก็เป็นวิชาความรู้ของเขาเท่านั้นเองนะครับ ภูมิใจก็สบายใจ อย่างว่า แค่ไม่เป็นภาระสังคม“