คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
แท็กซี่คันนั้นเป็นแท็กซี่เขียวเหลือง เจ้าของ ชื่อซ้ง ใช้เงินออมก้อนหนึ่งจากการทำงานบริษัท เกือบยี่สิบปีดาวน์รถแท็กซี่ เมื่อเขาอายุได้ 36 ปี เป็นปีที่ภรรยาเขาคลอดบุตรคนแรก เป็นลูกสาวหน้าตาน่ารัก ซ้งเป็นชายหนุ่มนิสัยดี เอางานเอาการ เขาขอให้ภรรยาลาออกจากงานมาเลี้ยงดูลูกที่บ้าน ด้วยเงินเก็บที่มีกว่าสามแสน บวกกับภรรยาซึ่งมีฝีมือทำเต้าหู้ขายมาก่อน ซ้งบอกว่าน่าจะไม่ลำบาก ซ้งออกไปขับรถตั้งแต่บ่ายถึงตีสองตีสามค่อยกลับมานอนหลับพักผ่อน ตื่นก่อนเที่ยงช่วยเมียเตรียมน้ำเต้าหู้ พอได้บ่ายโมงกว่าๆ ก็ออกจากบ้านไปขับรถหากิน บ่ายวันนั้นก็เช่นกัน เป็นบ่ายวันสิ้นปี 31 ธันวาคมพอดี แต่ซ้งไม่ได้กลับบ้าน
“ซื้อไก่ย่างมาฝากด้วยนะเฮีย” ภรรยาบอก
“อยากกินหรือ” เขาถาม
“จ้ะ ซื้อมาทั้งตัวเลย”
ซ้งรู้ดีว่าหมายถึงอะไร ปกติถ้าอยากกินกันเขาก็มักซื้อเพียงครึ่งตัว ไก่ย่างอบน้ำผึ้งตัวละเกือบสามร้อยบาท นับว่าเป็นอาหารที่แพงไม่ใช่เล่นสำหรับครอบครัวเขา แต่วันนี้วันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ไม่มีคำว่าสิ้นเปลือง
“ได้ๆ ฉลองปีใหม่ซะหน่อย” ซ้งตอบ
“เห็นอะไรน่ากินหรือเฮียอยากกินก็ซื้อมาเลยนะ หนูจะรอ เฮียอย่ากลับดึกล่ะ”
“ได้เลย ก่อนเที่ยงคืนทันฉลองแน่นอน” ซ้งยิ้มอย่างอารมณ์ดี
บ่ายจนถึงเย็นซ้งได้ผู้โดยสารมากทีเดียว เขาแวะจอดหน้าห้างสรรพสินค้า โดยเสียเงินให้คนเก็บเงินค่าจอดหน้าห้างซึ่งคือใครเขาก็ไม่รู้ แต่ในเมื่อมาเก็บเพื่อให้เขาจอดรับผู้โดยสารได้เพียงเที่ยวละ 10 บาทเขาก็ยินยอม ผู้โดยสารที่มาซื้อของในห้างนั้นมักอยู่ไม่ไกลจากห้าง การวิ่งเที่ยวสั้นๆ ส่งแล้วขับกลับมารอรับใหม่ ทำให้วันนั้นซ้งรับผู้โดยสารได้สิบกว่าราย แค่หกโมงเย็นก็ได้เงินพันต้นๆ แล้ว หักค่าแก๊สแล้วก็คุ้มมาก ซ้งวางแผนไว้ว่าจะขับมาซื้อไก่ย่างร้านดังข้างห้างเขายังเล็งเสื้อตัวใหม่ให้ภรรยาด้วย
สามทุ่มเขาได้เป้าตามที่ตั้งใจไว้ นับว่าวันนี้โชคดีรับปีใหม่ เขาวนรถมาซื้อไก่ย่างอบน้ำผึ้ง ก่อนจะเดินกลับมาซื้อชุดเดรสสีเขียวอ่อนที่แผงริมถนน ให้ภรรยา
เมื่อกลับมาที่รถ มีชายคนหนึ่งโบกเรียก เขานึกขึ้นได้ว่าลืมปิดไฟ ?ว่าง? รู้สึกผิด จึงทดแทนด้วยการหยุดรถจอดผู้โดยสารเป็นชาย ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ เปิดประตูแล้วบอกจุดหมายซึ่งไกลจากห้างไม่น้อย เขามองหน้าผู้โดยสาร ลังเล แต่เคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่ปฏิเสธผู้โดยสาร นึกถึงหัวอกสมัยตัวเองเป็นผู้โดยสารและถูกปฏิเสธ อีกทั้งเขาก็ผิดเองที่ไม่ปิดไฟหน้ารถ จึงตอบตกลง
“พี่ช่วยบอกทางผมหน่อยนะ แถวนั้นผมไม่ ค่อยคุ้น” ซ้งบอกผู้โดยสารที่เข้ามานั่งเรียบร้อยแล้ว ผู้โดยสารพยักหน้ารับคำ
รถติดมาตลอดและตลอดทางเช่นกันที่ผู้โดย สารเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดจา เมื่อรถถึงซอยเป้าหมาย ผู้โดยสารไม่ยอมลงกลับบอกให้เลี้ยวเข้าไป ซ้งไม่เคยมาแถวนี้ ยิ่งวิ่งก็ยิ่งลึกและเปลี่ยว เขามอง กระจกหลัง ไม่มีทีท่าว่าจะถึงเป้าหมาย ซ้งเริ่มใจไม่ดี จึงบอกว่า “ถึงหรือยังครับ”
“อีกนิด เดี๋ยวผมโทร.ถามทางเพื่อน” ผู้โดยสาร บอก
ซ้งจึงหยุดรถทันที “ถามให้แน่ดีไหมครับ วนรถแบบนี้เสียเวลา”
“ผมก็จ่ายค่าโดยสารนี่นา ขับไป” เขาเสียงแข็ง
ซ้งมองกระจกหลัง รู้สึกไม่ดีแล้ว สองข้างทางเปลี่ยวและมืดมาก ตัดสินใจจะหักเลี้ยว
“เลี้ยวทำไม” หมอนั่นตวาด
“แถวนี้ไม่มีบ้านคนแน่ๆ เลย ผมว่าเราคงหลงทาง” ซ้งตอบ
วินาทีนั้นเองหมอนั่นก็พุ่งถึงตัวแล้วมีดที่มาจากไหนก็ไม่รู้จ่อคอหอยซ้งอย่างรวดเร็ว ซ้งสะบัดตัวอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่เสี้ยวเวลานั้นเองก็รู้สึกเจ็บแปลบที่คอ ก่อนที่จะเปิดประตูรถแล้วพุ่งตัวออกไปล้มลงอยู่นอกรถ หมอนั่นตามมายืนข้างๆ แล้วเตะเข้าที่ศีรษะซ้งอย่างแรง ก่อนก้มลงใช้มีดแทงเข้าอกซ้ง มันเจ็บแปลบและกลายเป็นจุกแน่นในเวลาต่อมา หมอนั่นค้นไปตามตัวซ้ง ได้เงินทั้งหมดที่เขาหามาได้ตลอดวัน แล้วมันก็วิ่งไป
ซ้งตาพร่าเลือน รู้สึกมีของข้นเหนียวไหลเข้าตา พยายามกระเสือกกระสนพาตัวเองไปที่รถแล้วขับออกจากสถานที่นั้นอย่างเร็ว ต้องเอาไก่เอาเสื้อผ้าไปฝากเมียฝากแม่ เขานึกแต่อย่างนี้
เมื่อรถถึงบ้าน ซ้งไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว เขาแปลกใจมาก ตลอดทางที่กลับรถก็ไม่ติด ถนนโล่ง เหมือนมีรถเขาแค่คันเดียว ซ้งจอดรถหน้าบ้านทันที เห็นภรรยายืนอย่างกระสับกระส่าย ซ้งคว้าไก่ย่างและเสื้อผ้ารีบไปหาภรรยา
ไก่ย่างมาแล้วจ้า มีเสื้อมาฝากด้วย เขาบอกภรรยาแต่เหมือนเธอไม่ได้ยิน ซ้งพยายามเรียก พยายามพูดกับภรรยา แต่ทำไมเธอมองไม่เห็นเขาก็ไม่รู้
แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ภรรยารับก่อนที่จะทรุดฮวบลงกับพื้นร้องไห้โฮ
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริงเมื่อสิบปีก่อน ในวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ซ้งเป็นเพื่อนบ้านของผมเขาขับรถแท็กซี่วิ่งหาผู้โดยสารแล้วคืนนั้นก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย ภรรยารอจนตีสามเพื่อรอรับประทานอาหารมื้อที่ไม่มีวันได้กินร่วมกัน จนกระทั่งตำรวจโทร.มาแจ้งข่าวว่าซ้งถูกชิงทรัพย์และถูกแทงตายใกล้รถของตัวเอง
ตลอดหลายคืนนั้นจนผ่านไปนับเดือน ภรรยาก็ยังได้กลิ่นไก่ย่าง และเสียงรถแท็กซี่จอดหน้าบ้านเสมอ ๆ
