คอลัมน์ สวรรค์ในครัว
เขียง มะขาม
ก่อนจะมาถึงยุคหมูปิ้งครองเมืองอย่างในปัจจุบันนี้
ใครที่เกิดร่วมสมัยคงจำได้ว่าแต่ก่อนหาบเร่หรือ แผงขายของปิ้งนั้น มีเนื้อ(วัว)มากกว่าหรืออย่างน้อยก็พอๆ กันกับหมู
เพิ่งไม่กี่ปีหลังนี้ที่ซีพีและเบทาโกรนำเทคโนโลยีการเลี้ยงหมู-ไก่แบบใหม่เข้ามา ทำให้จำนวนสัตว์สองชนิดหลังนี้เพิ่มขึ้นอย่างมโหฬารหรอก
แผงหมูปิ้ง-ไก่ย่างถึงได้ผุดขึ้นทั่วบ้านทั่วเมืองไป
เนื้อย่างกลับมามีบทบาทอีกครั้งในยุคที่ร้านอาหารอีสานผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดภายหลังการอพยพแรงงานครั้งใหญ่
เสือร้องไห้เป็นรายการที่ขาดไม่ได้สำหรับร้านส้มตำ ทุกร้าน
แขวนเนื้อไว้ในตู้จนสีแดงเปลี่ยนเป็นแทบเขียวอื๋อแล้วก็ยังเอามาย่างกินกันได้อย่างเอร็ดอร่อย
พอโตขึ้นมาอีกนิด ร้านฝรั่งเริ่มเยอะขึ้น สเต๊กตั้งแต่ราคาย่อมเยาจนกระทั่งถึงเนื้อราคาแพงกว่าทองก็ทะลักทลายขึ้นมาเต็มเมือง
แต่ที่แทบจะสูญพันธุ์ไปเลยก็คือเนื้อเสียบไม้ปิ้งแบบดั้งเดิม
จนเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง “พ่อหมอ” จากเจาะข่าวตื้นที่คนรู้จักกันทั้งบ้านทั้งเมือง-ในฐานะนักเสียดสีสังคมผู้มีอารมณ์ขันและอารมณ์คัน แต่น้อยคนจะรู้ถึงความเป็นนักเสาะแสวงหาอาหารดี ราคาไม่แพง(หรือแพง แต่ถ้าคุ้มก็สู้)-ประกาศข้อความในโลกออนไลน์ว่า
ไปเจอเนื้อปิ้งสูตรดั้งเดิมเข้าให้แล้ว ที่ตลาดนัดข้างเอสพลานาด รัชดา ภิเษก เลยสถานทูตจีนมาหน่อย
เจอโฆษณาชวนน้ำลายไหลอย่างนี้ มีหรือจะอยู่นิ่งเฉยได้ ท้าทายเขาไปว่า ถ้าแน่(ใจว่าอร่อย)จริงก็ลองหิ้วมาสัก 50 ไม้
อร่อยจริงจะสมนาคุณอย่างงาม
ทันควัน เนื้อย่าง 50 ไม้มาถึงเอาตอนค่ำก่อนกลับบ้าน
ลูกหลานก็เปรมไปเท่านั้นเอง ถ่ายรูปประกอบเกือบแทบไม่ทัน
อร่อยครับ
เนื้อปิ้ง เนื้อย่าง หรือเนื้อในแกงกะทิ ไม่ต้องไปเอาดีเด่แบบ วากิวหรือมัตซึซากะมาทำ
เสียของเปล่าๆ
เนื้อหน้าแข้งยังได้เลย ถ้าแล่เป็น และให้ติดมันหน่อยๆ
กินกันลืมตาย
กินไปได้กลิ่นอดีตไป
เพลินพิลึก
