คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ดิฉันกับสามีเพิ่งมาซื้อบ้านหลังนี้ต่อจากเจ้าของคนเก่าได้ไม่ถึงเดือน เป็นทาวน์เฮาส์ สองชั้นที่กว้างขวางแลดูปลอดภัย มียามรักษาการณ์ทั้งวันทั้งคืน เข้าออกต้องใช้คีย์การ์ด คนนอกต้องแลกบัตรเข้า ไม่มีร้านค้าในหมู่บ้านเลยแม้แต่ร้านเดียว เพื่อนบ้านมีรถกันหลังละคันเป็นอย่างน้อย สงบเงียบเชียบ สวนหย่อมก็สะอาดสะอ้าน มีเครื่องออกกำลังกายครบครันไม่พังใช้การได้ดี
ทว่าไม่ว่าจะอยู่บ้านหลังใหม่หรือหลังเก่า สามีดิฉันก็ยังมีนิสัยชอบเดินเล่นตอนกลางคืน หมอให้สามีดิฉันนอนก่อนสี่ทุ่มเพื่อความดันจะได้ไม่สูง ดิฉันล่ะห่วงเขาจริงๆ แต่เขาก็ยังชอบนอนดึก ซึ่งถึงแม้จะตื่นสาย ได้นอนวันละอย่างน้อยแปดชั่วโมง แต่การนอนไม่ดึกย่อมส่งผลดีแก่นาฬิกาชีวภาพของร่างกายมากที่สุด ดิฉันพูดอย่างไรเขาก็ยังไม่ฟัง จนกระทั่งหลังจากวันนั้นนั่นแหละ
หลังเที่ยงคืนเขาชอบออกไปเดินเล่นหน้าบ้านเลยไปถึงสวนหย่อมของหมู่บ้าน เดินสูบบุหรี่พลางมองนั่นนี่และคิดหาพล็อตเพื่อเขียนทั้งคอลัมน์และบทความอันเป็นงานประจำของเขาที่ต้องส่งทุกสัปดาห์ อีกทั้งเขายังเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นพร้อมๆ กันอีก การขาดแคลนพล็อตของนักเขียนก็เหมือนนักกีฬาขาดอุปกรณ์ซ่อมราวๆ นั้น เขาบอกการได้เดินเล่นตอนดึกๆ ท่ามกลางบรรยากาศเย็นๆ ชื้นๆ และสงบเงียบทำให้เขาคิดพล็อตและอะไรดีๆ ออก
คืนนั้นเขาออกไปเดินเล่นตามปกติ ดิฉันได้ยินเสียงเปิดประตูรั้ว เพราะประตูรั้วบ้านดิฉันเวลาเปิดแต่ละครั้งจะส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ดิฉันบอกให้สามีไปหาซื้อน้ำมันจักรมาหยอดลงข้อต่อบานพับของประตู เขาก็ไม่ยอมไปหาซื้อเสียที กลายเป็นว่าเขาหรือใครเปิดประตูรั้วก็เหมือนส่งสัญญาณบอกเสร็จสรรพว่ามีคนมา ด้วยเสียงข้อต่อบานพับที่เวลาเสียดสีกันจะส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแหลมเสียดหูมาก คืนนั้นดิฉันมองลงไปจากหน้าต่างชั้นสองก็เห็นเขากำลังหันมาปิดประตู ดิฉันลงนอนเล่นเฟซบุ๊กต่อโดยไม่ใส่ใจเขา
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ดิฉันง่วงคิดจะหลับตานอน มองนาฬิกาบนผนังก็เห็นว่าตีสามแล้ว แต่ทำไมสามียังไม่เข้าบ้าน จึงลงไปชั้นล่างไปดูเสียหน่อย เพราะบางทีเขากลับเข้าบ้านก็นอนบนโซฟารับแขกนั่นแหละ เขาชอบของเขา แต่ไม่พบ ชั้นล่างว่างเปล่าไร้เงา ดิฉันจึงเปิดประตูบ้าน สวมรองเท้า เปิดประตูรั้วที่ยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ทำให้นึกได้ว่ายังไม่ได้ยินเสียงนี้อีกหลังเขา ออกไป ท่าจะยังไม่กลับเข้าบ้านจริงๆ ใจนึกห่วง ขึ้นมา
อากาศก็เย็นจนดิฉันต้องกอดอก สนามหญ้าและบรรดาต้นไม้ในกระถางดูเงียบเหงา ดิฉันมองไปเห็นยามขี่จักรยานตรวจการณ์ผ่านมา จึงถามหาสามีกับเขา
“ที่สวนหย่อมไม่มีใครนะครับ ผมเพิ่งไปมาก่อนเข้าซอยนี้” เขาตอบ
ดิฉันกล่าวขอบใจ ในเมื่อเขาไม่ได้นำโทรศัพท์ไปด้วย เห็นจะมีวิธีเดียวจึงตัดสินใจผลักประตูรั้วออกตามหา ที่สวนหย่อมไม่มีคนเลย ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น นี่ตีสามเข้าไปแล้ว เขาไปไหนของเขานะ หรือออกไปหาอะไรกินเซเว่นฯ ดิฉันเดินกลับเข้าบ้าน หยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ที่แขวนไว้ พลางสวมหมวกกันลมด้วย แต่ขี่รถได้ไม่ไกลก็เจอสามีอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งในอีกสองซอยถัดไปซึ่งดิฉันคาดไม่ถึงว่าจะเจอสามีที่นั่น
สามีจุ๊ปากทันที “ดับเครื่องก่อน”
นั่นเองดิฉันได้ยินเสียงคนทะเลาะกันดังมาจากบ้านที่จอดรถมอเตอร์ไซค์หน้าบ้าน
“พี่ได้ยินอย่างนี้มาสามคืนแล้ว ตอนแรกก็ว่าธรรมดาของผัวเมียเลยไม่ได้เล่าให้น้องฟัง แต่นี่เหมือนจะรุนแรงมาก ผู้หญิงร้องโอ๊ย ช่วยด้วย ข้าวของก็เหมือนจะแตกพังกระจายอยู่ตลอด ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น”
แล้วเสียงคนทะเลาะกันก็ดังออกมาอีก เสียงผู้หญิงร้องเจ็บปวด
“โทร.แจ้งตำรวจเลยดีไหม” ดิฉันบอกสามี
“จะดีหรือ”
“ดีสิพี่ นี่ทำร้ายร่างกายกันเลยนะ”
“กลับบ้านไปโทร.แจ้งตำรวจ พี่ไม่ได้เอาโทรศัพท์มา” สามีตอบ
จังหวะนั้นเองได้ยินเสียงโครมครามตามด้วยของตกแตกกระจาย แล้วเสียงผู้หญิงก็ร้อง “พี่ทำอย่างงี้ทำไม” แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้น ดิฉันกับสามีตกใจมาก เราก้มลงหลบข้างเสาไฟหน้าบ้าน สามีบอก “ไปหายามดีกว่า ให้เขาแจ้งตำรวจ”
เราก้มๆ หลบๆ ไปข้างหน้ายังกับอยู่ม็อบกำลังปาระเบิดกัน พอถึงป้อมยาม ยามเพิ่งกลับจากตระเวนตรวจเสร็จ ดิฉันรีบเล่า ยามก็ฟังอย่างตั้งใจจนจบ แล้วพูดอย่างนอบน้อมว่า “กลัวผีไหมครับ”
ดิฉันส่ายศีรษะ สามีก็เช่นกัน
“งั้นผมจะเล่าให้ฟัง”
“ปีที่แล้วที่บ้านนี้สามีภรรยาคู่นี้ทะเลาะกัน ทุกวัน แล้ววันหนึ่งก็รุนแรงจนสามีฆ่าภรรยาตาย พี่ลองไปยืนฟังจนจบสิครับ จะเจอว่าสามีห้อยตัวลงมาจากระเบียงชั้นสองแขวนคอตาย”
“อะไรนะ!!” ดิฉันตกใจ
“ปีที่แล้ว!!” ดิฉันร้อง “ตะกี๊ เพิ่งได้ยินมา เพิ่งเกิดเอง”
“ผมถึงได้ถามว่ากลัวผีไหม สังเกตดูดึกดื่น เสียงดังแบบนั้นในซอยไม่มีใครออกมาเลย แม้แต่คนจากซอยอื่นก็ไม่มีใครเลย บ้านข้างๆ ย้ายหมดแล้วครับ ทำบุญก็แล้ว สารพัดทุกอย่างแต่วันดีคืนดีก็จะมีเสียงมีภาพให้คนเห็นอย่างที่ผมบอก”
“หมายความว่า!!!”
“ใช่ครับ พี่ถูกผีหลอก”
