คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ข้าพเจ้ากับพิจิกเป็นเพื่อนเรียนโรงเรียนเดียวกัน หลังเรียนจบประถมเราก็ไม่ได้พบกันอีกเลย จนกระทั่งเมื่อหลายปีก่อนที่พบกันและเขาได้เล่าเรื่องนี้ให้ข้าพเจ้า เป็นเรื่องที่อยู่ในความทรงจำข้าพเจ้ามาโดยตลอด เรื่องเป็นดังนี้
วันนั้นพิจิกเลิกงานดึกกว่าทุกวัน ด้วยตำแหน่งหัวหน้าและงานที่ต้องปิดให้ได้ เขาจึงต้องอยู่คุมลูกน้องจนดึกดื่นเที่ยงคืน หลังงานเสร็จจึงอยากจะกลับบ้านพักผ่อน พิจิกขับรถตรง ถึงบ้าน โดยแวะร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย ระหว่างที่หักเลี้ยวเพื่อจอดรถนั้น เขามองไม่เห็นถาดอาหารเล็กๆ ตรงทางสามแพร่งหน้าร้านที่จอดรถนั้น จึงหยุดรถทับกลุ่มถาดอาหารนั้นไปเต็มๆ จนเละเทะไปหมด แม้แต่ตอนลงรถมาแล้วก็ยังไม่รู้
ได้อาหารแล้ว พิจิกก็ขับรถกลับบ้านโดยไม่ทราบว่ามีผีเร่ร่อนตนหนึ่งติดตามเขามาด้วย เนื่องจากโมโหที่พิจิกทับอาหารที่ผีกำลังจะกินจนหมดสภาพกินไม่ได้
ตอนผ่านทางเข้าหมู่บ้านจัดสรรแห่งนั้นซึ่งมีพระภูมิเจ้าที่และพระพรหมสถิตอยู่ ตอนแรกเจ้าที่ไม่ยินยอม วิญญาณตนนั้นอาศัยช่วงเจ้าที่หันไปสักการะพระพรหมท่านหลุดรอดผ่านเข้ามาได้ เจ้าที่นึกว่าคงเป็นพวกผีเร่ร่อนไปเรื่อย จึงนึกว่าช่างเถอะ พระพรหมท่านนั้นเป็นผู้สร้าง ย่อมมีเมตตาต่อสรรพสัตว์และวิญญาณทั้งหลายอยู่แล้ว ท่านจึงไม่ได้ติดใจเอาความแต่อย่างใด
ถึงกระนั้นหน้าบ้านของพิจิกก็ติดยันต์แปดทิศและเสือคาบดาบ พ่อพิจิกติดให้ตั้งแต่ตอนย้ายบ้านมาใหม่ๆ แล้ว ทั้งยันต์และเสือมีหน้าที่สะท้อนสิ่งอัปมงคลให้กลับไป จึงไม่สามารถโต้ตอบหรือมีอาวุธกำจัดสิ่งชั่วร้ายได้ นอกจากการสะท้อนสิ่งชั่วร้ายที่จะเข้าบ้าน ด้วยเหตุนี้ผีเร่ร่อนตนนั้นจึงถูกสะท้อนออกมาหน้าบ้านตลอดความพยายามที่จะแทรกตัวเข้าบ้าน
จนกระทั่งพิจิกนำขยะในบ้านออกมาทิ้งหน้าบ้าน จังหวะนั้นเองผีเร่ร่อนก็แทรกเข้าสิงชายเสื้อเชิ้ตที่เขาใส่ไปทำงานเข้าบ้านได้ โดยทั้งยันต์และเสือได้แต่มองตามอย่างทำอะไรไม่ได้
ภายในบ้านผีเร่ร่อนรีบตามพิจิกขึ้นชั้นบน พิจิกอาบน้ำ ผีตนนั้นหาจังหวะโอกาสเข้าร่างยังไม่ได้ เนื่องจากพิจิกห้อยพระเครื่องอยู่รอบคอ เขาห้อยพระกับราวที่อยู่เหนือราวแขวนผ้า แต่ผีก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้ด้วยอานุภาพของพุทธคุณที่แผ่กระจายคุ้มครองในรัศมีรอบตัวพิจิก
อาบน้ำเสร็จ พิจิกต้องการเข้านอนทันที เนื่องจากอ่อนเพลียจากการงาน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ลืมวัตรปฏิบัติที่กระทำมาตั้งแต่เด็ก นั่นก็คือการสวดมนต์ก่อนนอน
ในห้องพระข้างห้องนอน พิจิกเริ่มสวดตามปกติ ตั้งแต่บทบูชาพระรัตนตรัย บทอิติปิโส บทชัยมงคลคาถา จบด้วยคาถาชินบัญชรจบแรก
เมื่อเริ่มจบที่สองผีเร่ร่อนตนนั้นซึ่งหยุดไปนานด้วยความซาบซึ้งในบทสวดและคำแผ่เมตตาทั้งก่อนจบบทแรกและหลังบทแรกที่พิจิกตั้งใจอุทิศให้กับสรรพสัตว์ทั้งหลายที่อยู่ใกล้ไกลและที่รับได้ให้มารับส่วนบุญครั้งนี้ ตลอดจนขออภัยให้กับการกระทำที่ผิดพลาดเผลอพลั้งโดยไม่ตั้งใจทั้งหมดทั้งมวลและยกบุญครั้งนี้ให้ผู้ได้รับผลกระทบ
ซึ่งนาทีนั้นเองที่ผีเร่ร่อนตนนั้นเกิดความปีติอิ่มอกอิ่มใจเต็มเปี่ยม ความอาฆาตพยาบาทและคิดร้ายทั้งหลายที่ก่อตัวสะสมขึ้นพลันค่อยๆ มลายอย่างช้าๆ รู้สึก สักพักก็เห็นตัวเองในอดีตที่ตายเพราะอุบัติเหตุขี่มอเตอร์ไซค์ชนราวสะพานตกน้ำจมน้ำตาย เป็นผีในน้ำตั้งนาน กว่าจะเจอคนพายเรือผ่านมาจึงเข้าสิงร่างคนพายเรือที่จิตอ่อนแอเพราะเพิ่งอกหัก จำได้ชัดว่าคนพายเรือเป็นหญิงแต่ตนนั้นเป็นหนุ่ม พอไปสิงร่างเธอก็ขอให้ญาติคนพายเรือนำอาหารมาให้แล้วจะออกจากร่าง
เมื่อได้กินอิ่มแล้วก็ออกจากร่าง ร่อนเร่ไปเรื่อย กินอาหารตามรายทาง ตามทางสามแพร่ง ตามศาลเจ้าที่ร่างไปแล้วแต่คนยังนำอาหารมาวางไว้ ตลอดเวลาอดอยากปากแห้งมาก ไม่เคยมีใครหรือแม้แต่ญาติทำบุญหรืออุทิศส่วนกุศลให้ ถึงจะเข้าใจดีว่าเพราะตนเองตอนมีชีวิตอยู่ คอยทำร้ายคนอื่น เบียดเบียน กลั่นแกล้ง ใส่ความคนอื่น ยักยอกเงิน โกง ขโมย อะไรที่เป็นบาปทำหมด ตายไปจึงไม่มีคนรักคนคิดถึง ยิ่งตายเพราะยังไม่ถึงคราวตาย จึงต้องร่อนเร่ไปทั่ว บุญกุศลไม่เคยได้รับ เป็นผีชั้นต่ำ วันนี้มีคนอุทิศผลบุญให้จึงเกิด ความปีติ ไม่คิดทำร้ายผู้อุทิศให้และนึกอยากขอบคุณเขา
จะทำอย่างไรล่ะ การเข้าสิงคนอื่นก็ไม่ควร เพราะจะทำให้ผู้ถูกเข้าสิงเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลียมาก จึงตัดสินใจเข้าฝัน
เมื่อพิจิกออกจากห้องพระและล้มตัวลงนอนจนจิตอยู่ในภาวะสงบแล้ว ผีเร่ร่อนจึงแทรกเข้าความฝัน พิจิกเองฝันเห็นตนเองกำลังเดินอยู่บนถนน จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาถึงแล้วยกมือไหว้ พลางกล่าวว่า “ขอบคุณคุณมากนะ ที่อุทิศผลบุญให้ผม ขอบคุณจากใจจริง”
พิจิกงุนงงแต่ก็รับไหว้ แล้วชายคนนั้นซึ่งก็คือผีเร่ร่อนหลังได้รับผลบุญก็เดินลับหายไปในแสงสว่างข้างหน้า
ต่อมาพิจิกได้อุปสมบท หลังจากอยู่ในร่มกาสาวพักตร์ห้าปี เขาได้เล่าเหตุการณ์นี้ให้ข้าพเจ้าฟัง
