คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
แอนตายแล้ว ผมเฝ้าบอกตัวเองเช่นนี้ บอกมาตลอดสองเดือน บอกทุกครั้งที่จะกินข้าว เข้านอน นั่งดูทีวี อยู่ในบ้านที่เราร่วมกันเก็บเงินมาซื้อ หมายมั่นปั้นมือจะสร้างชีวิต สร้างครอบครัวร่วมกัน จะมีลูกด้วยกันสักสองคน แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงไปแล้ว
เวลาที่ยากลำบาก ทรมานที่สุดคือตอนเช้า เมื่อตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงอย่าง โดดเดี่ยว ในบางวันยังเผลอคิดว่าแอนแค่เข้าห้องน้ำ รอเป็นนานสองนานก็ยังไม่เดินออกมา จนร้องเรียกเธอออกไปแล้ว หูได้ยินเสียงตัวเองเรียก ชื่อแอน จึงนึกได้ว่า แอนไม่มีวันออกมาจากห้องน้ำ หรือนอนเคียงข้างผมบนเตียงหลังนี้อีกแล้ว
เวลาเพียงสามปีที่เราได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ช่างเป็นความหอมหวานงดงามที่แสนสั้นเหมือนช่วงชีวิตผีเสื้อปีกสวย ผมรู้สึกว่าเรากอดกันน้อยเกินไป หอมกันน้อยเกินไป และกินข้าวร่วมกันน้อยเกินไป อันที่จริงเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ไม่มีใครผิด แต่ผมกลับโทษลูก ลูกที่เราทั้งคู่ไม่มีวันได้พบหน้าหรืออุ้มกอดให้สมใจได้ เพราะได้ตายจากไปพร้อมกับแม่ของแกเสียแล้วด้วยอายุครรภ์เพียงห้าเดือน แอนอุ้มท้องต่อทั้งๆ ที่หมอแนะนำให้เอาออก เพราะเด็กไม่สมบูรณ์ แอนรู้อยู่เต็มอกว่าอาจถึงตาย แต่ก็เสี่ยง เรื่องนี้ทำให้ผมโกรธ และโทษเด็กนรกนั่นเมื่อแอนจากไปแล้ว
เวลาผ่านไป เหมือนมันไม่เคยผ่านไป สองเดือนเต็มที่ผมทำใจไม่เคยได้ แถมยังรู้สึกว่าแอนยังคงเดินวนเวียนอยู่ในบ้านของเรา หลายคนขอร้องให้ผมย้ายบ้าน ขายบ้านทิ้งซะ แต่ผมทิ้งแอนไม่ได้ ความทรงจำเกี่ยวกับแอนทั้งหมดยังคงอยู่ที่นี่ ยังอยู่กับบ้าน อยู่กับผมทุกชั่วลมหายใจ ผมจะทิ้งไปได้อย่างไร ผมคุยกับผู้คนน้อยลงเลิกใช้โซเชี่ยลเน็ตเวิร์ก ทั้งไลน์ เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ อินสตาแกรม จนใครต่อใครเป็นห่วง บางคนถึงกับตามมาเยี่ยมหาที่บ้าน แม้กระทั่งคนที่ไม่ยอมมาหาเพราะกลัวผีขึ้นสมองอย่างอี๊ดน้องสาวผมมันก็ยังมา
อี๊ดมันรู้สึกได้จากน้ำเสียงของผมทางโทรศัพท์ ว่ากำลังอาการหนักเลยเป็นห่วง และได้รับคำสั่งจากแม่ให้มาอยู่เป็นเพื่อนผมสักพัก และอี๊ดนี่แหละที่ทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ได้คิดไปเองเรื่องแอน…
ทันทีที่ไอ้อี๊ดก้าวเข้ามาในบ้าน มันก็สะดุ้งเฮือก เหงื่อแตกหน้าซีดทันที ลืมเล่าไปครับ ไอ้อี๊ดเป็นประเภทคนมีจิตสัมผัส มันกลัวผีแบบขี้ขึ้นสมองเลยล่ะ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่ามันก็ดันเป็นคนเห็นผี เห็นเยอะ เห็นจริง เห็นชัวร์กว่าไอ้พวกที่เขาเอาไปออกรายการทีวีเสียอีก เห็นทีไรก็เหงื่อแตกหน้าซีดแบบนี้ทุกทีและนั่นแหละคือเหตุผลที่ผมเบื่อจะทัก รอให้มันเล่าเอง
ก็แปลกที่คราวนี้อี๊ดดันไม่ยอมเล่า ทั้งที่ปกติเจอปุ๊บเล่าปั๊บแถมยังชอบเข้ามาเกาะผมหาพวก เป็นไปได้ว่ามันคงเห็นผมยังอยู่ในอาการโศกเศร้า ไม่ค่อยพร้อมที่จะรับฟัง แต่เมื่อมันอยู่บ้านผมได้สักสามวันมันก็เดินมาหาน้ำตาคลอ ไม่ได้ซึ้งหรอกฮะ มันกลัว
“พี่ต้นๆ พี่ต้นอย่าโกรธหนูนะ” อี๊ดเริ่มอินโทรผมก็รู้เลยว่ามันต้องเห็นแอนแน่ๆ “คือหนูไม่ไหวแล้ว” ว่าแล้วมันก็ร้องไห้โฮออกมา มันว่ามันมาถึงบ้านวันแรกก็เห็นแอนนั่งทำหน้าเครียดอยู่ที่โซฟา ทีแรกๆ ก็ดูไม่ค่อยสนใจมัน แต่เดินตามผมไปมาทั่วบ้านเหมือนพยายามจะพูดบอกอะไรสักอย่าง เป็นร่างเงาจางๆ สีเทาๆ แต่พอสักพัก แอนคงเริ่มสังเกตเห็นว่าอี๊ดมองเห็นเธอ ทีนี้เลยมาตามอี๊ดแทน
น้องสาวผมด้วยความกลัวผีแต่ก็ห่วงพี่ ไม่เล่าให้พี่ฟัง ใช้วิธีเดินหนีผีเอาเอง ทำเป็นไม่ได้ยินบ้าง เดินออกไปนอกบ้านบ้าง แต่ว่าผีแอนก็ยังคงตามและพยายามพูดอะไรบางอย่างกับเธอ
“แอนรักพี่ต้น พี่แอนเขาพูดประโยคนี้ประโยคเดียวซ้ำไปมา ท่าทางดูกระวนกระวาย ไม่รู้ทำไม” อี๊ดเล่า
ผมได้ยินอย่างนั้น น้ำตาที่แห้งแล้วจู่ๆ ก็ไหลพรั่งลงมาอีก ผมจุดธูปดอกหนึ่ง ปักลงในแจกันดอกไม้ที่แอนชอบ พูดในใจว่า ถ้าหากแอนรับรู้ขอให้รู้ว่าผมก็รักแอนเช่นกัน
แต่ทว่ากลับไม่จบเช่นนั้น อี๊ดบอกว่าแอนยังคงตามมาพูดว่า แอนรักพี่ต้นอยู่เรื่อยๆ ไม่ยอมไปไหน แต่คราวนี้มีเพิ่มเติมคือชี้มือไปที่คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กสีฟ้าของเธอที่ตั้งอยู่กลางห้อง
ผมกับอี๊ดเลยพากันไปเปิดโน้ตบุ๊กของแอนดู ปรากฏว่า แอนได้พิมพ์จดหมายไว้ฉบับหนึ่ง วางไฟล์ไว้กลางเดสก์ท็อป ชื่อไฟล์ “ถึงพี่ต้น” ในนั้นเขียนไว้ว่า หากการตัดสินใจเก็บลูกไว้มันจบไม่ดี แล้วเธอตายไปเสียก่อน เธอขอโทษ และแอนได้สะสมเงินไว้จำนวนหนึ่งมานานแล้ว ตั้งใจจะเก็บไว้ให้ลูกในอนาคต เธอขอมอบให้ผม โดยเข้าไปจัดการได้ที่บัญชีออนไลน์ของธนาคารหนึ่ง
ผมลองเข้าไปตามที่เธอว่า ก็เห็นว่าระบบมีการขึ้นยูสเซอร์เนมให้อัตโนมัติ แต่พาสเวิร์ดยังว่างไว้ ผมพยายามลองเดาดูว่าเธอจะตั้งรหัสอะไร แต่ก็ผิดสองครั้ง จนครั้งที่สามซึ่งถ้าผิดอีกบัญชีจะถูกระงับ อี๊ดก็พูดขึ้นว่า พี่ต้นจะเดาอะไรอีก พี่แอนเขาบอกมาเป็นสิบๆ รอบแล้ว
ผมนิ่งอึ้งไปแล้วลองกรอก Annrukton แล้ว เอ็นเตอร์…
หน้าจอบัญชีของแอนแสดงขึ้นมาทันที เงินที่เธอสะสมไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว ผมน้ำตาร่วงลงคีย์บอร์ด ตอนที่อี๊ดแตะมือบนบ่าผมร้องไห้สะอึกสะอื้นเช่นกัน “พี่ต้น พี่แอนเขาบอกว่าแอนรักพี่ต้นอีกแล้ว แต่คราวนี้เขายิ้ม แล้วก็เดินหายไปแล้วล่ะ”
