คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เรากับน้องสาวเข้ามาอยู่บ้านในกทม.ได้สักสองปีแล้วค่ะ บ้านนี้แต่เดิมเป็นบ้านของพ่อกับแม่ แต่พ่อกับแม่ไม่ค่อยชอบความจอแจแออัดวุ่นวาย เลยปล่อยให้คนเช่า แล้วพากันย้ายออกไปอยู่ที่บ้านเก่าของปู่ที่อยุธยา ซึ่งสงบ และร่มรื่นกว่ามีพื้นที่สวนหลังบ้านกว้างขวาง เรากับน้องก็เกิดและโตที่นั่นแหละจนกระทั่งเราจะเข้ามหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ พร้อมๆ กับน้องสาวก็สอบเข้าเรียน ม.ปลายโรงเรียนดังได้พอดี พ่อกับแม่เลยพากันย้ายกลับมาอีกรอบ อยู่ยาวมาอีกสิบปี พอพวกเราทำงานกันมีหลักแหล่งดี พ่อกับแม่ก็พากันย้ายกลับไปอยู่บ้านสวนอีก ส่วนพวกเราก็เทียวไปเทียวมาตามจังหวะชีวิตเหมาะ วันเสาร์อาทิตย์บ้าง วันหยุดบ้าง
ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวที่ไม่ค่อยชอบเรื่องพวกเครื่องรางของขลังอะไรเลย มีก็แต่พระพุทธรูปเอาไว้กราบบูชาและสวดมนต์เวลาก่อนเข้านอนเท่านั้น
ทีนี้ญาติเราคนหนึ่งเป็นลูกอา มาทำงานในกทม. เหมือนกัน แต่เกิดร้อนเงินขึ้นมา เลยมาขอยืมเงินเรากับน้องจำนวนสามหมื่น ซึ่งมากอยู่สำหรับพวกเรา ทีแรกเราปรึกษาพ่อกับแม่แล้ว ท่านก็ว่าให้แล้วแต่เราตัดสินใจกันเพราะโตแล้ว ญาติคนที่ว่าก็รู้จักคุ้นเคยกันมาเมื่อตอนยังเด็ก สรุปเห็นแก่ความเป็นญาติ เรากับน้องเลยแชร์กันช่วยญาติคนนี้ โดยก็ตัดใจไปเลยว่าเงินที่ให้ยืมนี้อาจจะไม่ได้คืน
วันที่มารับเงิน เขามาด้วยท่าทางรีบร้อนมาก และว่าเขามีของดีมามอบให้เป็นสินน้ำใจ เป็นเครื่องรางด้านเมตตา ด้านเสน่ห์ มีราคาสูงมาก แต่นี่เอามามอบให้เป็นกำนัลที่เรามีน้ำใจต่อเขา ว่าแล้วก็ยื่นตลับพลาสติกแดงๆ กลมๆ อันใหญ่เหมือนพวกตลับใส่สร้อยทองสมัยก่อนมาให้ตลับหนึ่งก่อนจากไป
เรากับน้องก็งงๆ ทีแรกนึกว่าจะเอาทองมาฝากไว้เหมือนจำนำ แต่พอเปิดดูก็เจอวัตถุรูปร่างคล้ายๆพระเครื่องแต่ไม่ใช่ รูปร่างบิดๆ เบี้ยวๆ หัวแหลมๆ ดวงตาสีแดงก่ำ จนน้องสาวที่คาใจเอามากๆ ไปค้นในเน็ตจนเจอว่าสิ่งนี้เรียกว่างั่ง เป็นเครื่องราง ทางคุณไสย เราก็พยักหน้าเออๆ ออๆ ไป ไม่ได้สนใจ แล้วน้องก็เอาไปเก็บไว้ที่ห้องพระ ใต้โต๊ะหมู่บูชา
วันต่อมาเป็นวันหยุดพอดี เราว่างเลยลองมาค้นข้อมูลดู ก็ไปเจอเรื่องที่คนลองของพระงั่งด้วยการนั่งในห้องเงียบๆ หลับตา แล้วจะรับรู้ถึงอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวในห้อง เราก็นึกสนุกอยากลองขึ้นมาบ้าง
บ่ายนั้นเราเอางั่งที่ได้ตัวหนึ่งมากำไว้ในมือ แล้วนั่งหลับตาอยู่บนเตียงในห้อง ตามตำราบอกแค่ทำใจให้ว่างไม่ต้องสวดมนต์หรือคิดเรื่องที่เป็นมงคลอะไรเพราะงั่งไม่ชอบ เรานับในใจกะตามวินาที 1-2-3-4…ไปเรื่อย ก็เริ่มได้ยินเสียงเหมือนฝีเท้าแตะพื้นแปะ แปะ รอบๆ ตัว แต่ก็ไม่กล้าลืมตาขึ้นมาดู เรานั่งนิ่งต่อไปเรื่อยๆ ขนลุกซู่ ใจเต้นตึกตัก เมื่อได้ยินเสียงเดินใกล้ตัวเข้ามาเรื่อยๆ เหมือนมีใครบางคนกำลังย่องเข้ามา หา กลิ่นเหม็นคาวสาบโชยมาอ่อนๆ เหมือนตัวอะไรตาย เหมือนมีร่างคนวูบไปมาผ่านหลอดไฟข้างบน
จนกระทั่งรู้สึกเหมือนมีลมหายใจอุ่นๆ ร้อนๆมาหอบๆ อยู่ใกล้ๆหูก็ทนไม่ไหว เรากลัวจนทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าลืมตา โยนงั่งทิ้งที่พื้น ลุกมันทั้งๆหลับตาโผไปทิศที่จำได้ว่าประตูอยู่ บิดลูกบิดออกไปแล้วรีบปิดประตู วิ่งออกไปยืนหอบอยู่กลางแดดหน้าบ้าน จนน้องตกใจวิ่งออกมาตามดูว่าเป็นอะไร เราเล่าให้ฟังมันก็หัวเราะขำใหญ่
แต่คืนเดียวกันนั้นเอง น้องก็หัวเราะไม่ออกอีกต่อไป เพราะมันต้องลุกมาเคาะห้องเรากลางดึกราวตีสองบอกว่านอนไม่ไหวแล้ว ฝันว่ามีผีตัวใหญ่หน้าตาน่าเกลียดตาแดงๆ ปีนขึ้นมาบนเตียงจะมาข่มขืน เป็นอยู่อย่างงี้หลายรอบจนนอนไม่ได้ มันเชื่อว่าต้องเป็นเพราะงั่งตาแดงแน่ๆ คืนนั้นเราเลยนั่งเล่นเกมออนไลน์กันทั้งคืนไม่ต้องนอนมันละ
เช้าวันต่อมา เรากับน้องก็ไปหางั่งที่เราจำได้ว่าโยนไว้กลางห้อง แต่ตอนนี้หายไปไหนก็ไม่รู้แล้ว แถมงั่งอีกตัวที่จำได้ว่าอยู่ใต้โต๊ะหมู่บูชาก็พลอยหายไปด้วย เรากับน้องประสาทเสียเลยทีนี้เพราะตั้งใจว่าวันนี้จะเอาไปให้คนอื่นหรือเอาไปโยนทิ้งที่สระน้ำในวัดตามที่หาข้อมูลมา
วันนั้นทั้งวัน เรากับน้องรู้สึกแปลกๆ กลัวกันจนไม่กล้าอยู่กันเอง ต้องโทร.ตามเพื่อนมาอยู่ด้วยอีกสามสี่คน และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เหมือนตัวอะไรเล็กๆ ดำๆ วิ่งผ่านไปมา เหมือนหนู หลายครั้งด้วย
เพื่อนคนหนึ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเพราะเหนียวตัว อยู่ๆ ก็ร้องวี้ดขึ้นมา บอกว่าแวบหนึ่งเหมือนเห็นคนตัวดำๆ ตาแดงๆ นั่งยองๆ มองอยู่ที่มุมห้องน้ำ พวกเราเลยพากันแห่เข้าไปดู แล้วก็เจองั่งตัวหนึ่งอยู่ตรงมุมนั้นจริงๆ ส่วนอีกตัวซ่อนอยู่ที่ตะกร้าผ้าอนามัยในห้องน้ำนั่นแหละ
พอได้ตัวมาแล้วเราเลยพากันขึ้นรถไปวัดกันอย่างเร่งด่วนเพราะเย็นมากแล้ว ไปถึงก็จอดข้างสระ เราเอางั่งทั้งคู่กำในมือแล้วอธิษฐานว่า ขอให้พ่องั่งมานั่งฟังเทศน์ฟังธรรมเย็นๆ ใจอยู่ที่นี่เถอะ แล้วก็กลั้นใจโยนลงน้ำไป
พวกเราสะดุ้งเฮือกกันอีกที เพราะงั่งตัวเท่าลูกมะยม พอโยนไปกลับได้ยินเสียงกระแทกน้ำดังตูมใหญ่ ราวกับว่าของที่ตกลงไปนั้นมีขนาดสักเท่าตัวคน แถมน้ำยังกระเพื่อมแรงทั้งสระ หลังจากนั้นเราก็พากันกลับ และทั้งเรา ทั้งน้องสาว และเพื่อนๆ ต่างก็ตั้งใจว่าจะไม่ยอมยุ่งหรือแตะต้องของพวกนี้อีกเลย
