คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
“ช่วยด้วยยยย….” เสียงนั้นคร่ำครวญราวกับว่าเจ้าของเสียงยังคงมีความหวังที่จะรอดชีวิต จากอะไรบางอย่างที่กำลังต้องการชีวิตของหล่อนเดี๋ยวนี้ แม้ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่เต็มที
“เปิดประตู…เปิดสิ…ช่วยด้วยยยย…”
เสียงร้องนั้นบีบรัดหัวใจอันยารุนแรงจนรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก หญิงสาวตั้งท่าจะวิ่งไปที่ประตู แต่ไปได้แค่สองสามก้าวเธอก็หยุดชะงัก ด้วยสัญชาตญาณพื้นฐานของมนุษย์ สัญชาตญาณที่ต้องการจะหลีกหนีจากสิ่งที่เป็นอันตราย…
เสียงทุบประตูดังขึ้นอีก คราวนี้กระแทกรุนแรงเหมือนคนถีบประตู อันยาตกใจทรุดตัวลงหมอบอัตโนมัติ แล้วก็มีเสียงหวีดร้องอู้อี้ออกจมูกเหมือนคนร้องถูกปิดปากไว้ดังตามมา
หญิงสาวต่อสู้กับตัวเองอย่างหนักผัวเมียตีกันละมั้งเธอคิดแล้วก้าวเดินต่อไปอีกก้าว เดี๋ยวสิ เธอหยุด
ถ้าไม่ใช่ล่ะ ถ้าเป็นคนร้ายและมีอาวุธล่ะ ถ้ามันรู้ว่ามีคนอยู่ในนี้มันอาจจะทำร้ายเราด้วยก็ได้… หรือถ้าไม่ใช่…ด้วยความสับสนงุนงงและตกใจ อันยาคิดไพล่ไปถึงขนาดเรื่องผีสาง คิดกลับไปกลับมาจนในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นก็เป็นฝ่ายชนะเธอค่อยย่องเข้าไปที่ประตู แตะมือลงที่ลูกบิดแผ่วเบา จะเปิดออกไปหรือ เดี๋ยว ไม่ได้สิ อันตรายเกินไป
ประตูถูกกระแทกอย่างแรงอีกครั้ง เสียงต่อสู้กันข้างนอกยังดังต่อเนื่อง หญิงสาวขยับเข้าชิดประตูแล้วแนบตาเข้ากับช่องตาแมวช้าๆ ด้วยใจที่เต้นรัวเร็วราวกับจะหลุดออกมานอกอก มือเท้าเย็นเฉียบมีเหงื่อออกชุ่ม กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
เด็กสาวในชุดนักเรียนขาวกระโปรงลายสกอตถูกปิดปาก ดวงตาเหลือกลานขณะที่คนร้ายใช้มีดจ้วงแทงอย่างโหดเหี้ยมที่ลำตัวอย่างไม่ยั้งจนเลือดสาดกระจายทั่วบริเวณ อันยากลั้นหายใจ ค่อยๆย่องถอยหลังห่างมาจากประตู ตัวสั่นปากสั่นยังได้ยินเสียงหายใจดังเฮือกๆ ก่อนเสียงฝีเท้าปริศนาจะวิ่งจากไป
ตำรวจและผู้เกี่ยวข้องมากันเต็มบริเวณหลังจากนั้นทั้งวัน อันยาได้แต่ปิดไฟเก็บตัวนิ่งเงียบอยู่ในห้อง ใครถามก็อ้างว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรเพราะใส่หูฟัง ข่าวเด็กสาวถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมกลายเป็นข่าวดังและฉายทางโทรทัศน์บ่อยครั้ง
หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นข่าวอันยานึกสะท้อนสะท้านใจขึ้นมาทันที นึกเห็นภาพเด็กสาวเคราะห์ร้ายที่วิ่งเคาะประตูขอความช่วยเหลือตลอดทางเดินยาวเหยียดของตึก เธอคงหวังว่าจะมีใครเปิดประตูออกมาช่วยเธอบ้าง แต่ในตอนนั้นไม่มีใครอยู่เลย และคนคนเดียวที่อยู่ในห้องตอนที่เธอยังหายใจอยู่แต่ไม่ยอมเปิดออกมาช่วยก็คือตัวเธอนั่นเอง
จริงๆ แล้วถ้าตอนนั้นเราเอะใจสักนิด เดินออกมาเปิดประตูตอนที่คนร้ายยังตามมาไม่ถึง เราอาจจะช่วยเธอเข้ามาหลบในห้องได้ แล้วตอนนี้เด็กผู้หญิงคนนั้นก็คงยังไม่ตาย อันยาคิด
แต่ดูเหมือนว่าอันยาจะไม่ได้คิดอย่างงั้นคนเดียว เพราะหลังจากนั้นเธอมักรู้สึกว่ามีอะไรติดตามเธอมาอยู่เสมอ เพื่อนๆ พยายามปลอบใจว่าเธอคงคิดมากไปเองเพราะความรู้สึกผิด แต่อันยารู้ดีว่าไม่ใช่แค่คิดไปเองแน่
ร่างที่ตามมานั้น บางทีก็เห็นเป็นรูปร่างคล้ายเด็กสาวใส่ชุดนักเรียนกระโปรงลายสกอตเขียว บางทีก็เห็นรองเท้านักเรียนสีดำมันขลับวางอยู่ที่หน้าห้องตัวเอง แต่พอดูดีๆ อีกทีมันก็หายไปเฉยๆ
อันยาไม่อาจอยู่ห้องคนเดียวได้ เธอต้องขอร้องให้เพื่อนสนิทมาช่วยอยู่เป็นเพื่อนให้หายกลัว และพักหลังก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนกระทั่งมีวันนี้นี่แหละที่เพื่อนมีธุระเธอเลยต้องนั่งแท็กซี่กลับมาห้องคนเดียว และก็เจอเรื่องสยองโหดอีกจนได้
โชคดีที่แท็กซี่เป็นคนใจดี เลยช่วยพาอันยา ส่งร.พ.หลังจากร้องกรี๊ดๆ แล้วก็สลบไปเองเฉยๆ คืนนั้นเด็กสาวไม่กล้ากลับห้อง เธอรอจนเช้า และชวนเพื่อนไปทำบุญถวายสังฆทานให้กับวิญญาณ เด็กสาวที่ถูกฆ่าตายคนนั้น รวมทั้งกล่าวขออโหสิกรรมด้วย
หลังจากได้ทำบุญแล้ว อันยาสบายใจขึ้นมาก ดูเหมือนร่างเงาแปลกๆ นั้นก็จะหายไปด้วย หญิงสาวสบายใจจนกล้ากลับไปนอนห้องตัวเองโดยที่ไม่รบกวนเพื่อนให้ไปนอนเป็นเพื่อนอีก
อันยาถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นพี่แม่บ้านเข้าลิฟต์มาพร้อมกัน เธอยิ้มให้ ปกติแล้วอันยาไม่ค่อยชอบขึ้นลิฟต์คนเดียว เพราะค่อนข้างกลัวลิฟต์ มีคนมาด้วยก็ค่อยโอเคหน่อย
ลิฟต์เลื่อนจากชั้นหนึ่งไปจนถึงชั้นเก้า แล้วก็กระตุกสองสามครั้งก่อนหยุดนิ่ง ไฟในลิฟต์ดับวูบลง อันยาใจหายวาบ ลิฟต์ค้างแน่ๆ เธอคิด แต่ก็ยังดี พี่แม่บ้านคนนี้ปกติซ่อมลิฟต์ค้างบ่อยๆ
แต่น่าแปลกที่ตอนนี้เธอกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับ ในลิฟต์เย็นเยือกขึ้นมาเฉยๆ อันยาเริ่มใจสั่น
“พี่คะ เปิดประตูหน่อยค่ะ”
ไฟในลิฟต์เริ่มติดๆ ดับๆ อันยาขยับจะเดินไปที่ประตูลิฟต์ แต่เท้าเหมือนย่ำลงไปบนอะไรสักอย่างเหนียวๆ เมื่อก้มลงดูก็เห็นของเหลวสีแดงคล้ำข้นหนืด ไหลนองออกมาจากพื้นใต้เท้าคนที่ยืนข้างๆ อันยากลัวจนน้ำตาคลอเมื่อหางตาเห็นว่าคนที่เธอคิดว่าเป็นพี่แม่บ้าน ใส่รองเท้านักเรียนสีดำมันขลับ ถุงเท้าชุ่มเลือดจนแดงฉาน และเห็นชายกระโปรงลายสกอตคลุมเข่า
“ทีมึงยังไม่เปิดให้กูเลย?” กระซิบนั้นแหบพร่า ก่อนที่โลกใต้ฝ่าเท้าของอันยาจะเหมือนวับหายไปเฉยๆ และตัวเธอร่วงหล่นสู่ความมืดดำไปพร้อมกับตัวลิฟต์
