คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เรื่องนี้แม่เล่าให้ฟังตอนผมโตแล้วอายุครบบวช ผมบวชหลังจากจับได้ใบดำ แม่บอกไหนๆ ก็โชคดี งั้นก็บวชเลยนะ “ไม่ได้บวชให้พ่อให้แม่หรอกนะ นั่นแค่ความเชื่อ แต่แม่ว่าถ้าแกได้บวช แกจะเป็นคนที่สมบูรณ์ ความเชื่อแบบนี้ของแม่แหละ ที่จะทำให้แกได้ดีกว่าการเชื่อว่าบวชแล้วพ่อแม่จะได้เกาะชายผ้าเหลือง”
แต่นั่นยังไม่ใช่เหตุผลสำคัญเท่ากับเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้
แม่เล่าว่าตอนที่แม่ตั้งท้องผม คืนหนึ่งแม่เกิดอยากกินข้าวหมูแดง ตอนนั้นพ่อมีธุระต้องลงไปกรุงเทพฯ กะทันหัน แม่จึงออกมาหาซื้อเองที่หน้าปากซอย เวลานั้นสองทุ่มต้องผ่านวงเหล้าที่กำลังได้ที่ ลุกขึ้นมาเต้นแอ่นหน้าแอ่นหลัง แม่เดินตัวลีบๆ กล้าๆ กลัวๆ เพราะไม่มีทางไปหน้าปากซอยทางอื่นอีกแล้ว ถนนในซอยก็แคบ แคบขนาดรถสวนกันไม่ได้
แม่ซื้อข้าวหมูแดงกลับมาห่อหนึ่ง ขากลับแม่เดินผ่านอย่างตัวลีบเช่นเคย และในเวลานั้นเองกลุ่มคนในวงเหล้าก็ทะเลาะกันขึ้น ข้าวของแตกกระจาย แม่ตกใจมาก หันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูกเพราะมันเกิดขึ้นต่อหน้า แม่ตั้งสติได้กำลังจะก้าวเดินต่อ เสียงปืนก็ดังขึ้น ชายคนหนึ่งทะลึ่งพรวดมาอยู่ต่อหน้าแม่ เอื้อมมือมาทางแม่เหมือนจะขอความช่วยเหลือ มือเขาคว้าเข้าที่ชายเสื้อแม่ก่อนจะล้มลง เขาเหมือนจะอ้าปากพูดอะไรแต่ก็ไม่ทันได้พูด ล้มลงแน่นิ่งไปเสียก่อน ไม่ต้องพูดถึงแม่ แม่บอกว่าตกใจมาก เสื้อที่เปื้อนเลือดทำให้สติแม่ยิ่งกระเจิดกระเจิง แม่วิ่งกลับเข้าบ้าน ถอดเสื้อและโยนเสื้อตัวนั้นทิ้งทันที
อีกสามวันแม่ก็คลอดผม
ส่วนเรื่องชายคนนั้นและพรรคพวก แม่ไม่ได้สนใจติดตามเรื่อง ทว่าทุกครั้งที่เดินผ่านบริเวณเกิดเรื่อง แม่มักผวากลัว จนที่สุดพ่อก็ตัดสินใจย้ายบ้าน
“ข้าวหมูแดงล่ะแม่” ผมถาม
“ไม่ได้กินหรอก ห่อมันเปื้อนเลือด แม่โยนทิ้งถังขยะพร้อมเสื้อไปด้วย แม่ไม่กล้ากินข้าวหมูแดงไปหลายปี ไม่รู้สิ มันต้องเชื่อมโยง หมูแดง เลือด อะไรแบบนี้ เห็นหมูแดงทีไรผวาทุกที”
ผมเกิดมาอย่างไม่แข็งแรงนัก เพราะคลอดก่อนกำหนดเจ็ดเดือน สายตาสั้นมาก อายุเจ็ดขวบผมก็สายตาสั้นแปดร้อยเข้าไปแล้ว ตอนเกณฑ์ทหารสายตาผมสั้นสองพันพอดีเป๊ะ ที่จริงผมไม่ควรแม้แต่จะจับใบดำใบแดงด้วยซ้ำ มีใบรับรองแพทย์แต่เขาก็ให้ผ่านเกณฑ์ ดี 1 ประเภท 1 เขาถามว่า ถอดคอนแท็กต์เลนส์มองเห็นไหม พอผมตอบว่าเห็น เขาก็ให้ไปจับ นี่คือเรื่องจริง
ตอนเด็กๆ ผมชอบผวาตื่นกลางดึก ร้องไห้ไม่หยุด แม่บอกว่าบางทีก็ละเมอพูด ข้าวหมูแดงๆ จนแม่ตกใจ บางครั้งก็เอ่ยชื่อคนคนหนึ่ง มาโนชๆ อยู่นั่น เป็นไข้ทีไร ชอบละเมอเพ้อพูดแบบนี้ทุกที จนอายุล่วงเข้าวัยรุ่นอาการพวกนี้ถึงได้หายไป
แต่ผมกลับมาเป็นอีกครั้งตอนอายุ 18 ปี คืนนั้นผมหลับไปแล้วก็ละเมอเดินจากห้องนอนลงมาข้างล่างแล้วเปิดประตูเดินไปเรื่อยๆ ตอนนั้นตีสองแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าผมเดินจนถึงเซเว่นฯ หน้าปากซอยที่ไกลกว่าสองกิโลเมตร พอดีน้าชายผมกลับจากทำงานเห็นผมท่าทางแปลกๆ มาแต่ไกล จึงเข้ามาทัก ถึงได้รู้ว่าผมละเมอเดิน น้ารีบพากลับบ้าน
ต่อมาอีกไม่กี่วัน ผมก็ละเมอเดินอีก ครั้งนี้แม่อยู่ข้างล่างตอนผมลงจากห้อง พอแม่เรียกผมก็พูดแต่คำว่ามาโนชๆๆ แม่ปลุกจนผมตื่นแล้วก็พา เข้านอน
ไม่นานผมก็ล้มป่วย มีไข้สลับกับปวดหัว ปวดท้อง อาการประหลาดจนต้องไปหาหมอ หมอก็รักษาตามอาการ กินยาลดไข้ ยาแก้ปวดท้อง รักษาไม่หายเสียที ผมเป็นจนเสียการเรียน
วันหนึ่งพ่อบังเอิญมีธุระไปแถวบ้านเช่าที่เคยอยู่ตอนแม่ท้องผม พอคุยกับคนแถวนั้นซึ่งก็คนรู้จักเก่าๆ กันทั้งนั้น เล่าความหลัง พูดถึงชีวิต แลกเปลี่ยนทุกข์สุขจนตอนหนึ่งพ่อก็เล่าให้ฟังเรื่องผมละเมอเดินและอาการป่วยแปลกๆ ชื่อมาโนชนั้นทำให้เพื่อนบ้านเก่าแก่คนหนึ่งพูดขึ้น
“นั่นมันชื่อ ไอ้มาโนชคนที่ถูกยิงตายคาวงเหล้านั่นไง เอ็งจำไม่ได้หรือ”
พ่อบอกพ่อไม่รู้จริงๆ พ่อนำเรื่องนี้มาเล่าให้แม่ฟัง แล้วคืนนั้นผมก็ชักแบบไม่มีสาเหตุ แถมมีไข้สูง พูดเพ้อแต่ชื่อมาโนชๆ รุ่งเช้ายายผมตัดสินใจพาไปรดน้ำมนต์ แม้แม่จะห้ามว่าผมมีไข้อยู่อย่างไรยายก็ไม่ฟัง
“มันไม่ใช่ไข้ธรรมดาแล้ว เชื่อแม่สิ” ยายบอกแม่
ที่วัดหลวงพ่อท่านรดน้ำมนต์ให้ แล้วผมก็ เกร็งกระตุก เหมือนผีเข้า ผมพูดแต่ชื่อมาโนชๆ หลวงพ่อ ต้องให้เด็กวัดสองคนช่วยกันจับผม ก่อนจะเป่าบริกรรมคาถาแล้วราดด้วยน้ำมนต์ทั้งถัง ผมตาเหลือก ชักกระตุกอีกหลายครั้ง ก่อนจะหยุดแน่นิ่งแล้วฟื้นคืนสติอย่างจำอะไรไม่ได้
“หมดเวรกรรมมันแล้ว” หลวงพ่อบอก
ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่มีโรคประหลาด ไม่เพ้อเอ่ยชื่อ ไม่ละเมอเดินอีกเลย การบวชต่อมาของผมก็อุทิศให้เจ้ากรรมนายเวรและคนที่ชื่อมาโนช ทั้งๆ ที่ผมไม่เกี่ยวข้อง แม่ไม่เกี่ยวข้องด้วย ด้วยเหตุอะไรไม่รู้สุดจะหาเหตุผลมาอธิบายเรื่องนี้
บางทีเคราะห์กรรมทั้งปวงของคนเราก็มักจะเป็นเช่นนี้
