คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
เคี้ยงเป็นเพื่อนในกลุ่มห้าคนที่ผมสนิทน้อยที่สุด พวกเราสี่คนนอกจากเคี้ยง ผม ก็มีอิ่มและชาย เราสนิทกันมาตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมปลาย คบหากันจนกระทั่งเข้าสู่วัยทำงานและต่างมีครอบครัว สองสามเดือนเราก็นัดพบกันครั้งหนึ่ง ล่าสุดก็เช่นเคยเรานัดเจอกันที่ร้านประจำ
ผมมาถึงร้านก็เจอเคี้ยงนั่งอยู่ก่อนแล้ว แต่แปลกที่เขากลับไม่สั่งอาหารอะไรเลย ทั้งๆ ที่ทุกครั้ง ใครมาก่อนก็มักจะสั่งอาหารจานเดียวมากินก่อนจะสั่งพวกกับแกล้มมาแกล้มเหล้าทีหลัง วันนั้นเคี้ยงดูใบหน้าหมองคล้ำ ผมถามเขาว่าจะกินอะไรไหม เขาตอบเบาๆ ว่า กะเพราไก่ไข่ดาว อาหารประจำของเขาที่ร้านนี้ ผิดกับผมที่ชอบเย็นตาโฟแห้งของร้านนี้ เด็กเสิร์ฟดูแปลกใจที่ผมสั่งอาหารสองจานนี้พร้อมกัน แต่ไม่ได้พูดอะไร
กินไปก็คุยไป ปกติเคี้ยงไม่ใช่คนช่างพูด แต่วันนี้ยิ่งไม่พูดเข้าไปใหญ่ จนผมแปลกใจจึงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เคี้ยงส่ายหัวแล้วตักข้าว กะเพราเข้าปากเคี้ยวอย่างช้าๆ พลางจ้อง ตาผม
ผมสบถ “ไอ้เชี้ย มีไรก็พูดมาสิ จ้องหน้ากูอยู่ได้” ผมชักระแวงกับกิริยาอาการของมัน ในใจก็อดหวั่นไม่ได้ หรือมันรู้เรื่องแล้ว
ไม่มีอะไรหรอกครับ พักหลังนี้เคี้ยงมันเครียดเรื่องร้านของมัน ร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ยุคสมัยนี้คนแทบไม่ซ่อมกันแล้ว อีกอย่างเทคโนโลยีไปเร็ว ซื้อแล้วก็มักเข้าศูนย์กันมากกว่าจะมาพึ่งพาร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าของมัน พอหมดประกันก็มักซื้อกันใหม่ เครื่องใช้ไฟฟ้าสมัยใหม่ราคาถูกแต่มักไม่ทน เสียง่าย บางคนก็คิดว่าซ่อมไม่คุ้ม ซื้อใหม่ดีกว่า ร้านของเคี้ยงจึงพลอยแย่ตามไปด้วย
เคี้ยงบ่นหลายครั้งแล้ว เมียมันก็บ่นเช่นกัน เมียมันก็คือเพื่อนสมัยเรียนมัธยมปลายมาด้วยกัน เมื่อก่อนผมเป็นคนแรกที่จีบ อ้อ เมียมันชื่อเจี๊ยบ ผมจีบเจี๊ยบก่อนก็ตามประสาเด็กวัยรุ่น แต่ไปๆ มาๆ ก็ไปจีบเพื่อนของเจี๊ยบ แล้วก็เลิกรากันไป เมียผมทุก วันนี้คือเลขาฯ ผู้จัดการที่ทำงานเก่าไม่ใช่เพื่อนสมัยเรียน
พักหลังเจี๊ยบมักโทร.มาบ่นเรื่องเคี้ยง ทั้งเรื่องเครียดจนถึงเรื่องบนเตียงที่เคี้ยงไม่ทำเลย มาเป็นปีๆ แล้ว เจี๊ยบมาหาผมถึงบ้าน แล้วบ่ายวันหนึ่งที่ฟื้นความหลังสมัยผมจีบเธอ เราคุยกันแล้วอะไรก็ไม่รู้ทำให้ผมกับเจี๊ยบเผลอไผลมีอะไรกัน
ครั้งแรกเรียกเผลอไผลแต่ครั้งต่อๆ มาสิ เรียกอย่างนี้ไม่ได้แล้ว เจี๊ยบชอบแอบมาหาผมตอนกลางวัน ผมทำงานเป็นลูกน้องขาใหญ่วงการพนันคนหนึ่ง คอยหาเด็กป้อนให้เสี่ยแก อีกด้านก็รับงานด้านกราฟิกดีไซน์มายี่สิบกว่าปีแล้ว ผมจึงมีเวลาให้กับทุกเรื่องที่สนใจ ผมยอมรับว่าตอนกลางวันที่เมียไปทำงานและเจี๊ยบมาอย่างบ่อยครั้งเข้าผมก็คนธรรมดาคนหนึ่ง มีครั้งสองก็มีครั้งต่อไปจนนับไม่ถ้วน เมื่อเคี้ยงทำหน้าบึ้งๆ เครียดๆ เอาแต่จ้องหน้าผม ผมจึงชักหวาดระแวงว่ามันจะรู้แล้วหรือเปล่า
จู่ๆ เคี้ยงน้ำตาก็ไหลเอาดื้อๆ ผมตกใจ “เฮ้ย มีไรวะ ร้องไห้ทำไม”
“กู กู” เคี้ยงพึมพำ
“พูดมาเลย กูช่วยไรได้ ช่วยแน่” ผมบอก
แล้วเคี้ยงก็เล่าเรื่องน้องสาวมันถูกผู้ชายหลอก จนไปเป็นเมียน้อยเสี่ยคนหนึ่ง จะเลิกก็เลิกไม่ได้ มันอยากช่วยน้องมาก แต่ไอ้เสี่ยคนนั้นเป็นมาเฟียขาใหญ่ อะไรประมาณนั้น พูดไปก็ร้องไห้ไปเหมือน เด็กๆ ผมได้แต่บอกว่า เดี๋ยวเสี่ยมันเบื่อมันก็เลิกเองแหละ ผมพูดทำนองนี้ไปเพื่อให้มันสบายใจ อย่าไปกังวลไปห่วงเรื่องน้องสาวเลย
“กูรักน้องกูมาก เหมือนที่กูรักเมียกูมาก มึงรู้มั้ย” มันตะคอกเสียงเสียจนผมตกใจ
“ใจเย็นๆ ไอ้ห่า กูตกใจหมด” ผมบอก
“แล้วมึงทำไมทำกับกูแบบนี้ เราคบกันมากี่สิบปีแล้ว มึงยังกล้าทำกับกู” เคี้ยงตะคอก
“กูตายไป กูก็จะหักคอมึง”
ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นี่มันรู้เรื่องแล้วหรือนี่ แล้วมันก็ล้วงไปในกระเป๋าผ้าที่ผมไม่รู้มันมีมาด้วยตอนไหน มันล้วงรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา รูปถ่ายใบนั้นทำให้ผมตกใจ เพราะมันคือรูปผู้หญิงที่ผมเพิ่งไปนอนมาด้วย
“นี่รูปน้องสาวกู” เคี้ยงตะคอก
ผมตาโตแทบหงายหลัง
“น้องสาวกู เมียน้อยเจ้านายมึงไง” เคี้ยงสะอื้น แล้วน้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นอ้อนวอน “กูขอนะ อย่าทำน้องกูเลย บอกเจ้านายมึง ปล่อยน้องกูไปเถอะ”
ชิบ! น้องสาวเคี้ยงมันหรือนี่ คือ เด็กเจ้านายผม ผมก็เคยมีอะไรด้วย โดยที่ผมไม่รู้ว่าคือน้องสาวเคี้ยงเลย เรื่องมันวนกันไปวนกันมาแบบนี้ จุดไต้ตำตอแท้ๆ
เมื่อผมเข้าใจทั้งหมดดีแล้ว ก็เหมือนโล่งอกไปส่วนหนึ่ง จึงพูดเออออรับปากไป แล้วเคี้ยงก็เงียบไป ผมลุกเข้าห้องน้ำ ออกมาเคี้ยงก็หายไปแล้ว มีแต่เพื่อนอีกสองคนที่มาถึงพร้อมๆ กันพอดี
“เคี้ยงมันหายไปไหนวะ” ผมพูดขึ้น
เพื่อนมองหน้ากันแล้วมองผม ก่อนที่อิ่มจะพูดว่า “เคี้ยงเหรอ”
ผมพยักหน้าว่าใช่
“นี่มึงยังไม่รู้หรือ” ชายถาม
“รู้ไร”
“เคี้ยงมันผูกคอตายในบ้านมันมาสามวันแล้ว เขาเพิ่งเจอศพมันในบ้านวันนี้เอง เมียแมร่งหายไปไหนก็ไม่รู้ นี่กูโทร.หามึงมาตลอดทั้งวัน มึงก็ไม่เปิดเครื่อง” อิ่มอธิบาย
