คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
หลังเปิดเทอม ม.2 ได้ไม่กี่วัน อรพิมเดิน ออกมาจากร้านค้าสหกรณ์โรงเรียนในตอนเย็นก่อนกลับบ้าน ในมือมีขนมปังไส้สังขยากับนมพาสเจอไรซ์สหวานอีกหนึ่งขวดติดออกมาด้วย เธอตั้งใจว่าจะเอาไปนั่งกินที่ม้าหินอ่อนใกล้ประตูโรงเรียนก่อนกลับบ้าน แต่เดินๆ ไปยังไม่ทันถึงเกิดหิวขึ้นมาจนตาลาย เลยเอาถุงหิ้วที่ใส่นมขวดคล้องข้อมือแล้วแกะขนมปังไส้สังขยาเดินไปกินไป ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ ก็กำลังทยอยเดินกลับบ้านเช่นกัน ขนมปังไส้สังขยา ใบเตยของโรงเรียนอร่อยมาก เนื้อขนมปัง นุ่มหอม สดใหม่ ลูกโตไส้ก็เยอะ เนื้อสังขยานุ่มหอมมันหวานพอดี ไม่หวานจัด ไม่ผสมแป้งเหมือนเจ้าอื่น อรพิมติดใจมาก ซื้อกินบ่อยครั้ง และยังเคยซื้อกลับบ้านไปฝากแม่แม่ก็ติดใจเช่นกัน
“พิม พิม…” เสียงใครบางคนที่คุ้นเคยดังมาจากทางด้านหลัง เมื่ออรพิมหันไปดูก็เห็นชมพลอย เพื่อนร่วมชั้นของเธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งยิ้มแป้นมาหา “นี่ กลุ่มสังคมของพิมมีห้าคนนี่ ยังได้อีกคนป่ะ เราขออยู่ด้วย ดิเบื่อหน้าไอ้แมน ไม่อยากอยู่กะมัน”
“อืม แล้วแต่ คนอื่นก็คงไม่ว่าอะไรมั้ง”
ชมพลอยยิ้มแป้นกว้างกว่าเดิม แล้วก้มมองขนม ในมืออรพิม “อุ้ย กิน ขนมปังไส้สังขยาด้วยอรพิมหัวเราะ “ไมอ่ะ ให้ใช้ ทรัพยากรให้คุ้มค่างี้เหรอ เอาป่ะแบ่งกัน” เธอพูดพลางยื่นส่งให้เพื่อน
“เฮ้ย ไม่เอา” ชมพลอยส่ายหน้าแถมถอยหลังหนีท่าทางหวาดๆ “ไม่ใช่เรื่องนั้น พิมไม่เคยได้ยินเรื่องขนมปังสังขยานี่จริงๆ อ่ะ งั้นไปนั่งม้าหินอ่อนโน่นกันดีกว่าเดี๋ยวเล่าให้ฟัง”
“เมื่อสักสิบปีที่แล้ว เคยมีนักเรียนชาย ม.1 คนหนึ่ง ที่บ้านไม่ค่อยมีตังค์ มาโรงเรียนก็ไม่มีเงินค่าข้าว ต้องอาสาช่วยอาจารย์ทำโน่นนี่ ล้างจานบ้าง ทำความสะอาดห้องพักครูบ้าง เพื่อแลกกับข้าวหรือก๋วยเตี๋ยวสักชาม แถมยังไม่ค่อยพูดเลยไม่มีเพื่อน ใส่เสื้อผ้าก็เก่า รองเท้าก็ขาด มาเรียนบ้างไม่มาเรียนบ้าง”
“อืม…ยังไม่เกี่ยวกะขนมเลยเนาะ” อรพิมทวง
“นี่ไงกำลังเข้าเรื่องละ คือนายคนนี้เขาไม่เคยได้กินขนมเลย แต่ได้ยินจากคนอื่นๆ ว่า ขนมปังไส้สังขยาของโรงเรียนเราอร่อยมาก ก็เลยอยากกิน แต่ก็ไม่มีตังค์ซื้อเวลาเพื่อนกินก็มักจะแอบดูเพื่อนกิน แต่เนื่องจากเป็นคนที่ไม่มีใครคบก็เลยไม่เคยมีใครแบ่งขนมให้ มีแต่คนแกล้งคน ล้อเลียน ข่าวลือเรื่องนายคนนี้อยากกินขนมปังไส้สังขยาลือไปทั่ว ก็เริ่มมีคนแกล้งเขา ด้วยการซื้อขนมปังไส้สังขยามากินยั่ว แล้วเหลือครึ่งอันบ้าง กัดไปคำเดียวบ้าง มากินต่อหน้าเขา แล้วโยนส่วนที่เหลือยังดีๆทิ้งถังขยะ ทำให้เขายิ่งรู้สึกน้อยใจมาก วันหนึ่งพอโรงเรียนเลิก มีคนลืมของไว้ที่โรงเรียน ก็บังเอิญมาเห็นนายคนนี้กำลัง รื้อถังขยะหาขนมปังที่ถูกทิ้งไว้มากิน เลยแอบถ่ายรูปแล้วเอาไปแปะประจานที่บอร์ดประชาสัมพันธ์โรงเรียน ตอนเช้ามาคนฮือฮากันใหญ่ ครูก็มาเก็บออก แต่ไม่ทันแล้วไง ข่าวลือมันลามไปทั่วทั้งโรงเรียนอรพิมพยักหน้า “เลยเลิกกินขนมปังสังขยากันเพราะกลัวโดนล้อว่าเหมือนคนนั้นอะไรงี้?”
“น้อยไปดิ” ชมพลอยกระซิบกระซาบ “นักเรียนคนนั้นพอมาเรียนวันนั้นก็โดนล้อทั้งวัน โดนประจาน กระทั่งครูบางคนก็ยังผสมโรงล้ออีก หลังจากนั้นก็ไม่ได้มาเรียนอีก แล้วก็มารู้กันว่าไปประสบอุบัติเหตุตาย แล้วหลังจากนั้น ก็ลือกันว่าเวลาใครซื้อขนมปังไส้สังขยาของสหกรณ์มากิน มักจะรู้สึกเหมือนมีคนแอบมอง บางคนกินยังไม่หมด วางทิ้งไว้บนโต๊ะ ลุกไปทำอย่างอื่น พอเดินกลับมาจะเห็นคล้ายๆ เงาคนก้มลงเลียขนม แต่พอมาใกล้ๆ ก็จะหายไป ขนมที่วางไว้ตรงที่โดนเลียจะเป็นคราบดำๆ แล้วถ้ากินไม่หมดก็ต้องเอากลับบ้าน ห้ามโยนทิ้งในถังขยะโรงเรียน เพราะถ้าทำอย่างงั้นจะเจอเรื่องน่ากลัว”
อรพิมหัวเราะ “แล้วก็เชื่อกันงี้ ไปๆกลับบ้านเหอะ ตลกออก ผีขนมเนี่ยนะ”
ชมพลอยเดินออกไปแล้ว เหลือเพียงอรพิม นั่งอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อน เธอวางขนมปังไส้สังขยาที่เหลือไว้บนโต๊ะอย่างจงใจ แล้วแกล้งทำเป็นนั่งเล่นมือถือ เพียงครู่เดียว หางตาเธอก็เริ่มมองเห็นคล้ายร่างเงาอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวมาที่ขนมปังที่วางไว้ ชิ้นนั้น
เป็นอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ สินะ เธอคิดในใจ ทันทีที่หันไปมองขนมที่วางทิ้งไว้ร่างเงานั้นก็แวบหายไป อรพิมชะโงกมองที่ขนมปรากฏว่ามีบางส่วนที่กลายเป็นสีดำคล้ำเหมือนขนมเสีย
“พี่ยังอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”อรพิมเอ่ยเบาๆ น้ำตาซึม “แม่ยังพูดถึงพี่อยู่เลยนะ เดี๋ยวนี้ครอบครัวเราไม่ลำบากแล้ว จะซื้อขนมปังไส้สังขยากี่ก้อนก็ได้พี่รู้ไหม”
อรพิมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนอธิษฐาน ในใจสื่อถึงคนที่เชื่อว่ายังอยู่บริเวณนั้น “หนูจะกลับไปบอกแม่ ให้ซื้อขนมทำบุญให้พี่มากๆ และต่อไปนี้หนูจะตามหาคนที่เคยรังแกพี่และจัดการมันให้เอง”
สายลมยามเย็นร้อนอบอ้าวแต่ลมวูบหนึ่งที่ถูกตัวอรพิมเบาๆ เย็นเยือกผิดธรรมชาติ ราวกับเป็นสารจากใครบางคนที่ส่งมาบอกเธอว่าเขารับรู้และรอคอยให้เธอทำเช่นนั้น
