คอลัมน์ สวรรค์ในครัว
เขียง มะขาม
สามชื่อข้างบนนี้เอาเข้าจริงแล้วก็แปะเอี้ย-เซมเซม-เป็นของอย่างเดียวกัน
แต่พอเรียกชื่อว่า “สตรีตฟู้ด” แล้วมันดูโก้หรู ดูเป็นฝรั่ง
สมควรที่จะยกย่องเชิดชู ส่งเสริมดี
แต่ถ้าเป็น “หาบ เร่-แผงลอย” นี่ฟังแล้วมันสกปรก มันจน มันเกะกะสายตา ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย
สมควรที่จะต้องกวาดล้างให้หมดไปจากข้างถนน
ก็นี่แหละครับ ชะตากรรมของแผงอาหารข้างทางในเมืองหลวงในปัจจุบัน
ถามว่าในจำนวนกว่า 10 ล้านคน ที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานครปัจจุบันนี้
มีสักกี่คนที่มีปัญญากินอาหารในร้านอาหารของศูนย์อาหารในห้างสรรพสินค้า หรือบรรดาร้านติดแอร์ทั้งหลาย
กว่าครึ่งละครับที่ต้องฝากท้องกับร้านห้องแถว หรือหาบเร่-แผงรอยที่ราคาย่อมเยากว่า
มาถึงวันนี้ ในนามของการ “จัดระเบียบสังคม” รัฐบาล และกทม. ช่วยกันกวาดหาบเร่-แผงลอย ออกไปจากข้างทางเท้า
เพื่อความสะดวกกับผู้สัญจร หรือเพื่อความสะอาด
อันนั้นไม่เถียงละครับ
แต่มีข้อสงสัยอยู่สองสามประการ
อย่างแรกคือ กวาดเขาออกจากข้างทางแล้วให้เขาไปทำมาหากินที่ไหน
จากข้างวัดมหาธาตุฯ ให้ไปตลาดพระราม 2 หรือบางปะอิน ที่อย่าว่าแต่มนุษย์เลย วิญญาณก็ยังไม่อยากไป
นั่นไม่ไหวแน่
อย่างต่อมา ถ้าไม่มีอาหารราคาถูกจากหาบเร่แผงลอยช่วยประทัง
ถามว่าค่าครองชีพของผู้ใช้แรงงานหรือผู้มีรายได้น้อยในเขตเมืองจะเป็นอย่างไร
อย่างสุดท้าย ถ้าอ้างว่าเพราะอาหารข้างทางไม่สะอาด แล้วยังทิ้งขยะทิ้งน้ำเสีย
ถามว่าก่อนหน้านี้เคยมีหน่วยราชการไหนไป “ให้ความรู้” หรือให้ทางเลือกกับเขาไหมครับ
คำตอบคือไม่มี
วันดีคืนดีเพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยก็-กวาดซะ
จะอยู่จะกิน จะฝืดจะเคืองอย่างไร ไม่ใช่เรื่องผู้มีอำนาจต้องรับรู้
แต่พอฝรั่งยกย่องอาหารข้างทางเข้าหน่อย ผู้มีอำนาจก็ตื่นเต้นดีใจ
เห่อ “สตรีตฟู้ด” ไปกับเขาด้วย
แต่ให้ขายได้สองที่เท่านั้นคือ “เยาวราช-ข้าวสาร”
สรุปว่าอาหารอร่อย ราคาถูก เนี่ยเขามีไว้เพื่อการท่องเที่ยวนะครับ
ไม่ใช่ให้คนจนกิน
จำใส่กะโหลกกันไว้ด้วย
