คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ตอนนั้นพวกเรา ผม เอก ไก่ กำลังเรียนชั้น ป.6 และใกล้ปีใหม่ อากาศหนาวกว่าทุกปี ต้องใส่เสื้อกันหนาวไปโรงเรียน พวกเราก็เหมือนเด็กป.6 ทั่วไปที่กำลังซน โดยเฉพาะเด็กผู้ชายอย่างเราที่ชอบแกล้งเพื่อน ให้คนเห็นหัวเราะขำ
ผมชอบแกล้งไอ้จ้อยมากที่สุด ไอ้หมอนี่ครอบครัวมันขายของที่ตลาด แม่มันหยอดขนมครก พ่อมันรับจ้างเข็นผักและสารพัดทุกอย่างตามแต่คนจะจ้างในตลาด มันต้องช่วยทั้งพ่อทั้งแม่ตอนเช้าและหลังเลิกเรียนทุกวัน ว่าไปจ้อยก็ขยันขันแข็งดีอยู่หรอก แต่มันเรียนไม่เก่ง เรียกว่าหัวทึบเอาเลยแหละ มันสอบตกแทบทุกวิชาและมักเข้าใจอะไรยาก เราชอบแกล้งอย่างพื้นๆ ก็กระดาษแปะหลัง เอารังมดแดงใส่หลังมัน หนักสุดก็เห็นจะครั้งหลังสุดและครั้งสุดท้ายที่พวกเราแกล้งคนด้วย
วันนั้นผมกับไก่นัดกันไปตกปลาที่คลองใกล้โรงเรียนหลังเลิกเรียน เอกต้องไปช่วยแม่มันเก็บร้านที่ตลาดก่อนแล้วค่อยตามมาทีหลัง ผมกับไก่นั่งตกปลาตั้งแต่หลังเลิกเรียน เรากะคร่าวๆ ว่า ตกปลาสักชั่วโมง ได้หรือไม่ได้ค่อยกลับบ้าน ถ้าได้ก็ดี เอาไปให้แม่ทำมื้อเย็น ถ้าไม่ ได้ก็ไม่เป็นไร เอกมาหลังผมกับไก่นั่งตกปลาไปได้ครึ่งชั่วโมง
“ทำไมวันนี้เร็ว” ผมถาม
เอกตอบ “กูเจอไอ้จ้อย นึกอะไรออกว่าจะแกล้งมันยังไง”
แล้วไอ้จ้อยก็เดินมา เห็นแต่ไกล เอกพูด “กูหลอกมันว่าจะให้มันสิบบาท ถ้ามันมาช่วยเราตกปลา ฮ่า โง่ชิบหาย ถ้ามีเงินเยอะขนาดนี้เอาไป ซื้อปลามากินไม่ดีกว่าหรือ”
ค่าเงินในปี 2524 สิบบาทนี่กินก๋วยเตี๋ยวได้สองชาม
เมื่อจ้อยเดินมาถึง ไก่ก็ให้คันเบ็ดมัน “มึงนั่งตรงนี้”
จ้อยรับไปอย่างว่าง่าย ผมนึกสมเพชมันที่เชื่อง่ายเหลือเกิน ผมนั่งลงใกล้ๆ มัน นึกว่ามันถูกเราแกล้งบ่อยมากไม่เอะใจเลยหรือ
เอกกับไก่หายไปพักใหญ่ ก็กลับมาพร้อมกับมดแดงเหมือนเคย มันจุ๊ปากให้ผมเงียบ แล้วก็สะบัดใส่หลังไอ้จ้อย มันตกใจ ลนลานเหมือนเดิมไม่มีผิด แล้วเอกก็ทำมากกว่าทุกครั้งก็คือใช้เท้าถีบไอ้จ้อยอย่างแรงจนไอ้จ้อยตกน้ำ
เรายืนหัวเราะกันใหญ่ โดยไม่รู้ว่าไอ้จ้อยว่ายน้ำไม่เป็น มันตะโกนให้ช่วย เราก็นึกว่าแกล้ง สักพักมันก็เงียบ หัวมันที่มุดน้ำตอนแรกผมนึกว่ามันแกล้งเรากลับ ไก่ยังตะโกนด่าเลย หาว่ามันไม่โง่นี่หว่า อะไรประมาณนั้น
แต่จ้อยหายเงียบไปนาน ไม่โผล่จากน้ำมาเลย เราสามคนมองหน้ากัน เอาล่ะสิ เอกกระโดดลงไปก่อน ผมกับไก่กระโดดลงมาช่วยกันหา แต่ไม่เจอ แล้วเอกก็วิ่งไปตามผู้ใหญ่ให้มาช่วย
ผู้ใหญ่มากันเต็มริมคลอง เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ช่วยกันหาจนเจอจ้อยลอยห่างจากจุดที่จมน้ำไปประมาณห้าสิบเมตร แต่ก่อนหน้านี้หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอกัน
พ่อแม่พวกเราสามคนและผู้ใหญ่พากันตำหนิและด่าว่าเราทั้งสาม เราก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นหรอก เราจะไปรู้หรือว่าการเล่นแกล้งเพื่อนจะนำความตายมาสู่จ้อย…
ผ่านไปสามสิบปี ผมกับไก่และเอกยังติดต่อกันอยู่ เพียงแต่ห่างๆ ออกไป ไม่ได้สนิทสนมกันอีกแล้ว ด้วยวิถีทางของชีวิตและฐานะของเราสามคน ผมทำงานธนาคาร เอกรับช่วงต่อร้านค้าในตลาดที่ขายสารพัดของต่อจากครอบครัว ส่วนไก่เป็นภารโรงโรงเรียนเดิมที่เราเรียนกันสมัยป.6 นั่น เราต่างลืมเรื่องจ้อยไปหมดแล้ว แต่แล้ววันหนึ่งเอกก็มาเล่าว่าไอ้ไก่มาหาที่ร้านด้วยหน้าตาหมองคล้ำ มันบอกว่าแทบไม่ได้นอนมาเกือบอาทิตย์แล้ว ไอ้จ้อยมาเข้าฝันว่าต้องการชีวิตมัน
“มันมาทุกคืน หน้าตามันก็ตอนเด็กๆ ไม่โตไปเลย มาชี้หน้ากูบอกว่า ระวังตัวไว้ อย่าหลับนะ ถ้าหลับกูจะไม่ตื่นอีกเลย กูกลัวมาก มันเหมือนจริงมากเลยเอก” ไก่บอก
หลังจากนั้นอีกสามวันไก่นอนแล้วไม่ตื่นเลย เอกซึ่งตอนแรกไม่เชื่อ แต่พอไก่ตายไปมันก็เริ่มหวาดหวั่น มันมาหาผม
“เรื่องที่เราแกล้งมันจนมันตายหรือเปล่าวะ” เอกบอก
“แล้วทำไมเพิ่งมาเอาตอนนี้ กูว่าไก่มันนอนไม่หลับด้วยความกังวลหรือโรคภัยของมันมากกว่า คนเราถ้าอดนอนก็ตายได้นะมึง” ผมพยายามหาเหตุผลบอกแก่เอก
“ขอให้มันจริงตามที่มึงพูดเถอะ” เอกยกมือไหว้ท่วมหัว “กูใจคอไม่ดีเลย”
หลังจากเอกกลับไปไม่ถึงสิบวัน ผมก็ได้ข่าวจากพ่อแม่ว่าเอกจมน้ำตาย ทั้งๆ ที่เอกมันว่ายน้ำเก่ง ตอนเรียนมัธยมปลายเคยเป็นนักกีฬาของจังหวัดแข่งกีฬาแห่งชาติมาแล้วด้วย ผมกลับไปงานศพของเอกอย่างเศร้าๆ เพื่อนเก่าสมัยเรียนประถมที่ยังอยู่ในจังหวัดมางานศพมันสิบกว่าคน
ระหว่างทางขับรถกลับกรุงเทพฯ คืนนั้นผมเห็นไอ้จ้อยวิ่งเล่นอยู่ข้างถนน ไอ้จ้อยเล่นวิ่งตามผมไปแทบตลอดทาง มันทำให้ผมกลัวมาก ภาพไอ้จ้อยหันมายิ้มอย่างเลือดเย็น ทำให้ผมนอนไม่หลับ ยอมรับว่ากลัวมาก แล้ววันหนึ่งในความฝันก็เห็นไอ้จ้อยมายืนชี้หน้า “ถึงเวลาของมึงแล้ว”
ผมแทบบ้าเมื่อตื่นมา ไม่กล้าออกจากบ้าน อาหารการกินก็ระวัง ผมเป็นแบบนี้จนไม่ได้ทำงาน ถูกไล่ออกจากงาน ภรรยาและพ่อแม่ผมเป็นห่วง วันที่ผมหมดสติไปนั้น ผมไม่รู้เรื่องเลย สติผมแทบหายไปหมดแล้ว
เมื่อตื่นมาอีกครั้งก็เห็นตัวเองอยู่ในกุฏิพระ ตอนลืมตาผมจำได้ไม่ลืม ท่านพูดว่า “บวชให้เขาเถอะนะโยม”
