คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ในยามเย็นวันหนึ่ง นันเดินออกมานั่งเล่นหน้าบ้าน สักพักท้องฟ้าและแสงแดดรวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่แสงแดดตกกระทบ ราวกับฉาบไว้ด้วยฟิล์มสีส้มแดง บ้านอื่นๆ ในหมู่บ้านเดียวกันก็พากันออกมาถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอ หรือบางคนก็เปิดกล้องคุยกับคนไกลๆ ส่งเสียงตื่นเต้นดีใจกันใหญ่กับสีสันสวยงามของยามเย็นวันนี้
ศิน ลูกชายอายุห้าขวบของนันเดินตามแม่ออกมานั่งที่ม้านั่งหน้าบ้านมองไปรอบๆ ตัว ท่าทางตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นปรากฏการณ์นี้
“ว้าวแม่ครับ นี่มันสวยมากเลย ทุกอย่างเป็นสีส้มหมดเลย ท้องฟ้าก็ด้วย กำแพงบ้านเราก็ด้วย ขนาดหน้าแม่ยังเป็นสีส้มเลย”
นันยิ้มให้ลูกชาย “แบบนี้เขาเรียกว่า ผีตากผ้าอ้อม”
เด็กชายสะดุ้ง “อุ้ย ผีเหรอแม่ ผีมีลูก แล้วออกมาตากผ้าอ้อมเหรอครับ”
“ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกลูก คืองี้จ้า เป็นชื่อเรียกของปรากฏการณ์ธรรมชาติ ในช่วงเวลาแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์กระทบชั้นบรรยากาศ เมื่อความหนาแน่นในอากาศพอดีแสงก็จะตกกระทบเป็นสีส้มสีแดงแบบนี้แหละ แถวบ้านแม่ที่ลำปางเมื่อก่อน มักจะเกิดแสงแบบนี้ตอนจะเข้าหน้าหนาว เขาเอาไว้บอกชาวบ้านว่ากำลังจะถึงเวลาน้ำลดแล้ว นอกจากนี้ก็เป็นกุศโลบายของคนโบราณไม่ให้เอาผ้าอ้อมหรือของใช้เด็กออกมาตากข้างนอกในเวลาแบบนี้ เพราะนอกจากผ้าจะไม่แห้งแล้ว ยังอาจจะอับชื้นนานเกิดเชื้อราเชื้อโรคได้ สัตว์ที่จะออกหากินกลางคืนก็มักจะเริ่มออกมาในเวลาแบบนี้ จึงไม่ควรออกมาจากบ้านจ้ะ”
“ผมนึกว่าจะเหมือนผีถือผ้าอ้อมเสียอีก” เด็กชายว่า พลางทำท่าหวาดๆ
“หืม…ผีถือผ้าอ้อมที่ไหนลูก เล่าให้แม่ฟังหน่อยสิ” นันถามพลางประคองปลอบลูกให้หายกลัว
“มีผีตัวนึงครับ เป็นผีแม่ลูกอ่อนที่เสียลูกไป เลยเดินถือผ้าอ้อมลูกเดินร่อนเร่ตามหาลูก แล้วพอช่วงเวลาพลบค่ำที่ผู้ใหญ่ห้ามเด็กนอนหลับ ถ้าผีตัวนี้เดินไปเจอเด็กคนไหนหลับอยู่ ผีก็จะมาพาตัวเด็กคนนั้นไปเป็นลูก”
นันขมวดคิ้ว “หนูเอาเรื่องแบบนี้มาจากไหนน่ะลูก แม่ว่าแม่ไม่เคยเล่าอะไรแบบนี้ให้ลูกฟังเลยนะ”
“ไม่มีใครเล่าหรอกครับแม่ คือผมเคยฝันเรื่องนี้ แล้วผมจำได้ ผมฝันเห็น ผีผู้หญิงคนหนึ่ง เดินร้องไห้เรียกลูกจ๋า ลูกจ๋า ใกล้บ้านเราเข้ามาเรื่อยๆ ในตอนเย็นๆ ใกล้ค่ำแบบนี้แหละครับแม่ ตัวดำๆยาวๆ ผมก็ยาวลากพื้นเลย ในมือถือผ้าอ้อมเด็กผืนใหญ่กอดไว้ที่อก มองไปมองมาเหมือนตามหาเด็กที่นอนหลับตอนพลบค่ำ เท้าดำปี๋ แต่เล็บมือเล็บเท้าสีแดง เดินมายืนที่หน้าบ้านเรา ตาแดงๆ จ้องเข้ามาในบ้าน แล้วผมก็สะดุ้งตื่น ผีตัวนั้นมันน่ากลัวมากเลยนะครับแม่”
“ฝันก็แค่ฝันนะจ๊ะ อย่ากลัวไปเลยลูก ส่วนเรื่องความเชื่อที่ไม่ให้นอนตอนพลบค่ำ เขาว่ากันว่าเวลาพลบค่ำเป็นเวลาที่ประตูผีเปิด ถ้าใครหลับตอนนั้นพลังชีวิตจะอ่อน ทำให้วิญญาณเร่รอนอาจจะเข้ามาแย่งร่างหรือรบกวนได้ ทำให้เกิดอาการไม่สบายต่างๆ แม่ก็เคยเป็นนะ เขาเรียกว่าหลับตะวันทับตา จะปวดหัว มึนหัว ปวดเมื่อยเนื้อตัว บางทีถึงกับคลื่นไส้อาเจียน ก็แปลกดีเหมือนกัน เพราะถึงแม้จะนอนเวลาอื่นๆ ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืนก็ไม่มีอาการแบบนี้ แต่นอนเวลาพลบค่ำทีไร เป็นต้องไม่สบายทุกที”
“หรือว่าผีจะแย่งร่างแม่จริงๆ ฮะ โอ้ยไม่เอาแล้ว ผมกลัว เราเข้าบ้านกันเถอะฮะแม่” เด็กชาย มองไปรอบๆ อย่างหวาดๆ ทำท่าขนลุกขนพองจริงๆ
นันยิ้มให้ลูกชายและดึงตัวเขาเข้ามากอด “หนูจะกลัวอะไรล่ะลูก อยู่กับแม่อย่างนี้แล้วไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” เธอหอมแก้มเด็กชายอย่างรักใคร่ “แล้ววันนี้ไม่เก็บดอกไม้ให้แม่เหรอครับ”
ศินพยักหน้า “จริงด้วยครับแม่ ผมลืมเลย มัวแต่กลัวผี” ว่าแล้วก็ตรงไปที่แปลงมะลิ แล้วเก็บดอกมะลิซ้อนสีขาวดอกสวยขึ้นมาดอกหนึ่ง เดินกลับเอามาผูกที่ปลายผมยาวประบ่าของแม่ เด็กชายมักจะทำเช่นนี้เป็นประจำหากมานั่งเล่นกับแม่ที่หน้าบ้าน
“เอ้า ดูสิ แป๊บเดียว ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ศินเข้าบ้านไปก่อนเถอะลูก เดี๋ยวแม่ตามเข้าไป ล้างมือล้างไม้กินขนมดูการ์ตูนของลูกเถอะ การบ้านทำเสร็จหมดแล้วนี่ใช่ไหม”
เด็กชายรับคำแล้วเดินกลับเข้าบ้านไปก่อน เปิดไฟทำกิจวัตรอย่างเคย ขณะที่นันหยิบขวดสีทาเล็บสีแดงสดที่เธอโปรดปรานออกมานั่งละเลียดทาอย่างเย็นใจ พลางชำเลืองมองร่างเลือนรางของหญิงลึกลับที่กำลังมายืนสะอื้นอยู่ที่ประตูรั้วหน้าบ้าน ร่างนั้นเป็นหญิงสาว ผมยาวประบ่า มีดอกมะลิสีขาวผูกที่ปลายผม นันยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากแล้วพูดกับร่างนั้นเบาๆ
“มาทุกวันเลยน้า รอฉันหลับละสิ ฉันไม่ชอบหลับตอนพลบค่ำเหมือนเธอหรอกนะ เพราะอะไรรู้ไหม พวกผีเร่ร่อนน่ะ จะมาแย่งร่างเอาน่ะสิ คนเฒ่าคนแก่ไม่เคยเตือนหรือไง ตอนนี้เธอ กลายเป็นฝ่ายเร่ร่อนแล้วก็เชิญไปเร่ร่อนหาที่อื่นอยู่เอาเถอะ”
