คอลัมน์ หลอน
นทธี ศศิวิมล
ผมกับชิตกับตุ่น ไม่ได้สนิทสนมกันเป็นพิเศษ เรารู้จักกันผ่านเกมออนไลน์ ทางทีมงานเกมมีการจัดมีตติ้งและแจกไอเท็มในงาน หลังงานนั่งกินข้าวกันและแอดเฟรนด์เฟซบุ๊ก คุยกันไปคุยกันมาก็รู้จักกันมากขึ้น
เราตั้งเพจเฟซบุ๊กสำหรับสมาชิก “กิล” ของเราโดยเฉพาะ มีคนเข้าร่วมกลุ่มพอประมาณราวร้อยคน คนที่เข้ามาคุย ถามตอบประจำก็ราวๆ สามสี่สิบคน หนึ่งในนี้จะมีอยู่คนหนึ่งเกรียนมาก จนผมกับชิตและตุ่นที่เป็นแอดมินกลุ่มหมั่นไส้ คิดหาวิธีจัดการกับความเกรียนและตัวเกรียนของมัน
ความเกรียนเรียกเท้า มีมาตลอดทุกวัน ผมสืบทราบจนรู้ว่ามันแค่อายุ 16 ปี ภาพแทนตัวและข้อมูลต่างๆ ในเฟซของมันล้วนแล้วแต่มั่วและปลอมขึ้น ไอ้หมอนี่เป็นเด็กที่เรียนเก่งพอตัว บ้านมันมีฐานะ เป็นลูกคนเดียวที่พ่อเป็นข้าราชการระดับอธิบดีที่มีอนาคต ชิตเคยจ้างแฮ็กเกอร์ไปแฮ็กเฟซมัน มันก็เปิดอันใหม่และขอแอดเข้ามา ตอนแรกผมกับตุ่นเห็นพ้องต้องกันว่าไม่รับแอดมันเข้ากลุ่ม แต่ชิตกลับบอกว่าถ้าจะเล่นมัน ก็อย่าทำให้มันรู้ตัว เราสองคนเลยเห็นด้วย
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณสี่ปีที่แล้ว สมัยที่เกมนั้นยังฮิตนิยมกันในหมู่วัยรุ่น วิธีที่ผมเล่นงานมันก็คือเราสมัครชื่อใหม่เพื่อเล่นเกมแล้วปลอมตัวเป็นเด็กหญิงอายุน้อยกว่ามันปีนึง
ผมกับชิตและตุ่นเรียกมันว่าไอ้กาก ไอ้กากนี่เวลาอยู่โรงเรียนและโลกจริง เป็นคนละคนกับที่แสดงออกในโลกออนไลน์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเกมที่มีการแช็ตคุยกัน แต่ฝีมือการเล่นเกมมันฉกาจฉกรรจ์มาก
ในอีกอวตารเราหลอกล่อคุยกับมันให้มันติดและหลงจนถึงขั้นนัดเจอกัน ด้วยภาพแทนตัวที่สวยน่ารัก ไอ้กากนี่ติดสาวอวตารอย่างถึงขั้นซื้อของออนไลน์ส่งให้ถึงบ้าน
วันที่นัดเจอกัน ผมแกล้งนัดมันในโรงแรมม่านรูด ไอ้กากมาตรงเวลานัด ผมหาผู้หญิงไซด์ไลน์เด็กๆ ที่หาได้ไม่ยากในเฟซ เพิ่มเงินพิเศษให้ เติมข้อมูลเกี่ยวกับเด็กสาวอวตารร่างนั้น น้องไซด์ไลน์ก็ให้ความร่วมมือดี
ผมตั้งกล้องแอบถ่ายมันไว้ในห้องม่านรูดนั้น เด็กผู้หญิงเองก็ไม่รู้หรอก ผมไม่คิดจะเอาไปลงที่ไหนตามเว็บแต่เก็บไว้เผื่อแบล็กเมล์มัน กรณี จำเป็นจริงๆ เพราะพ่อแม่มันมีตำแหน่งหน้าที่ราชการสูง เผื่อจะมีประโยชน์เข้าสักวัน เกรียนแสบนักก็ต้องเจอแบบนี้
ในคลิปนั้นไอ้กากมีอวัยวะเพศที่เล็กมาก ทั้งๆ ที่อายุ 16-17 แล้วแต่ขนาดของมันเท่าเด็กๆ มันอายน้องผู้หญิงมาก น้องนั้นล้อเลียนจนมันโกรธ ไล่เด็กออกจากห้อง ผมดูคลิปอย่างสะใจ เพราะมีเครื่องต่อรองมันแล้ว
หลังวันนั้นผมแอบส่งคลิปไปแบล็กเมล์ ย้ำว่าถ้าไม่ให้นั่นให้นี่ จะปล่อยคลิป ไอ้กากมันยอมตาม หลังจากนั้นดูเหมือนมันจะเงียบไปผิดสังเกตในเกม แม้แต่ในกลุ่มเฟซเกมมันก็ไม่เข้ามาตอบมาเล่น ผมกับตุ่นและชิตก็ไม่ได้สนใจอะไร ผ่านไปนานๆ ยังคุยกันว่า เราทำอะไรไปเยอะแยะเพื่ออะไรกันนี่
ผมกับเพื่อนก็ตามล่าหาเด็กสาวในเกมเหมือนกันแหละ แค่ให้เพื่อแลกกับไอเท็มแลกกับเงินในเกม เด็กพวกนี้ก็ยอม
ผ่านมาสองปีพวกเราเบื่อ ไม่ได้เล่นเกมนั้นอีกแล้ว ผมเองก็ใกล้จะจบมหาวิทยาลัย ความสนใจไปอยู่ที่งานการและอนาคตของตัวเอง ไม่ค่อยได้เล่นเกมอะไรอย่างจริงจัง เว้นแต่เกมเล็กเกมน้อยในเครื่องพอเพลินๆ ฆ่าเวลา
ช่วงเวลานั้นก็แทบไม่ได้ติดต่อกับชิตกับตุ่นเช่นกัน ผมมีแฟนแล้ว พอเรียนจบผมก็ทำงานทันที ที่บริษัทใหม่ ผมตกใจที่เจอไอ้กากอยู่ที่นั่น ที่สุดก็ทราบว่ามันเป็นหลานของเจ้าของบริษัท ผมกังวลว่าไอ้กากจะจำผมได้ เพราะมันมาที่บริษัท บ่อยมาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
วันหนึ่งตุ่นก็มาบอกว่าชิตป่วยหนัก นอนอยู่โรงพยาบาล ผมก็ไปเยี่ยมเพื่อน ชิตพูดแทบไม่ได้ แต่สีหน้าและท่าทางที่หวาดกลัวอยู่ตลอดเวลานั้นผมไม่เข้าใจ สายระโยงระยางเต็มตัวทำให้ชิตพูดไม่ได้ มือสองข้างก็ขยับไม่ได้ จึงติดต่อสื่อสารกันไม่ได้ นอกจากแววตาและท่าทางของมัน ผมกับตุ่นพยายามหาความหมายของท่าทีนั้นแต่ก็ไม่เข้าใจ ทราบจากพ่อแม่ของชิตว่าจู่ๆ ชิตก็เหมือนกับคนช็อกอย่างรุนแรงจนร่างกายขยับไม่ได้ หมอบอกว่าเป็นอาการทางประสาทอย่างหนึ่ง
อีกไม่นานผมก็ตกใจกับข่าว เมื่อทราบว่าตุ่นก็เป็นอาการเดียวกับที่ชิตเป็น ผมไปเยี่ยมตุ่นมองดูเขาอย่างงุนงง อะไรเกิดขึ้นกับคนทั้งสอง ผมนึกอะไรไม่ออกเลย
จู่ๆ เมื่อเดือนก่อนผมก็ได้รับอีเมล์ลึกลับ แนบมาพร้อมกับไฟล์วิดีโอที่ครั้งหนึ่งผมเคยหลอกเด็กสาวในเกมไปหลับนอนด้วย มาพร้อมกับคำว่า อนาคตมึงพังแน่
ผมทั้งตกใจและงุนงง คลิปพวกนี้ผมระวังมาก เมื่อบันทึกแล้วหลังจากผมเลิกเล่นเกมนั้นมาระยะหนึ่งผมก็ลบทิ้ง อายุที่มากขึ้น ความห่ามที่ลดลง ผมไม่อยากเก็บคลิปพวกนั้นไว้ในเครื่องจึงมักจะใส่ไฟล์ให้เต็มการ์ดแล้วจัดการฟอร์แมตการ์ดทิ้ง ทำหลายรอบด้วยซ้ำจนแน่ใจว่ากู้คืนไม่ได้
แล้วมันมาอยู่ในอีเมล์ได้อย่างไร โทรศัพท์เครื่องนั้นก็ยังไม่เคยไปร้านซ่อม ผมยังใช้อยู่เลย จึงไม่มีทางถูกแอบดูดไปเก็บไว้แน่นอน
เมื่อวานนี้มีไฟล์ภาพชิตกับตุ่นที่นอนพังพาบในโรงพยาบาลพร้อมกับอีเมล์ แถมระบุว่า คนต่อไปคือมึง รู้หรือยังว่ากูคือใคร
