คอลัมน์ หลอน : เด็กญาณทิพย์ (ตอนแรก)

คอลัมน์ หลอน

นทธี ศศิวิมล

ตอนที่ฉันขึ้นป.6 ฉันไม่นึกหรอกว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับออตโต้

ออตโต้เป็นที่รู้จักของคนทั้งโรงเรียนตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ ป.4 เพราะรถที่นั่งไปประสบอุบัติเหตุ คนอื่นในรถบาดเจ็บกันคนละนิดละหน่อย ทำให้สมองของออตโต้กระทบกระเทือนรุนแรง เขาต้องผ่าตัดแบบเปิดกะโหลกเป็นแผลยาวใหญ่เกือบรอบศีรษะ เห็นว่านับรอยเข็มเย็บกันจริงๆ ทั้งด้านนอกด้านในรวมๆ กันแล้วได้ถึง 99 รอยเข็ม

และไอ้รอยที่ว่านี่เองที่เขาว่ากันว่าเป็นจำนวนรอยเข็มต้องคำสาป ทำให้คนที่เป็นเจ้าของรอยพวกนี้ กลายเป็นคนมองเห็นวิญญาณ…

จริงๆ แล้วออตโต้เป็นเด็กที่เกิดในบ้านที่พ่อแม่มีฐานะดี ดูแลออตโต้มาอย่างดี เป็นเด็กที่เรียนเก่ง หน้าตาน่ารัก ผิวขาว แต่เป็นคนค่อนข้างก้าวร้าวมักมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งต่อยตีกับเพื่อนนัก เรียนด้วยกันอยู่บ่อยๆ แต่พวกครูก็ยังสปอยล์ เพราะพ่อแม่มันเป็นผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ของโรงเรียน พวกนักเรียนคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเพื่อนรุ่นเดียวกัน รุ่นน้อง กระทั่งรุ่นพี่ ก็ไม่กล้ามีเรื่องหรือเข้าไปยุ่งวุ่นวายวอแวกับมันเพราะรู้ดีว่ามีแต่เสียกับเสีย แต่ก็ยังมี ไอ้กุ๊ก ที่ชอบไปวนเวียนใกล้ชิดคอยประจบสอพลออยู่เรื่อยๆ แลกกับของเล่นที่ออตโต้โละทิ้งหรือขนมดีๆ แพงๆ ที่ออตโต้มีกินเหลือเฟือ กุ๊กซึ่งฐานะทางบ้านค่อนข้างอัตคัดยอมเป็นลูกไล่เพื่อแลกขนมและอาหารที่บางทีมากมายจนมันได้ห่อกลับบ้านไปฝาก คนที่บ้านด้วย ในขณะที่เด็กคนอื่นๆ ไม่กล้าทำอย่างมัน

แน่นอนว่าหลังอุบัติเหตุเรื่องราวทั้งหลายแหล่ที่เกี่ยวข้องกับออตโต้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แรกทีเดียวหลังจากที่ออตโต้ผ่าตัดกลับบ้านมาแล้ว เขาจำใครไม่ได้เลย จำไม่ได้กระทั่งชื่อตัวเอง และมีท่าทางตื่นกลัวอยู่ตลอดเวลา ใช้เวลาราวสองเดือนกว่าแผลเปิดกะโหลกจะดีขึ้น และใช้เวลาอีกราวหกเดือนถึงจะค่อยๆ ฟื้นความจำขึ้นมาได้ แต่บุคลิกลักษณะนิสัยต่างๆ ของออตโต้ก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

ออตโต้กลายเป็นคนเหม่อๆ ยิ้มๆ ตาลอยๆ พูดช้ายานคาง และชอบนั่งโยกตัวไปมาเล่นอยู่คนเดียว บางทีก็คุยคนเดียว พ่อกับแม่ของออตโต้พากันร้องไห้เสียใจมาปรึกษาพวกครูที่โรงเรียน ว่าแบบนี้ลูกจะยังมาเรียนได้ไหม ซึ่งก็แน่นอนครูบอกว่าไม่มีปัญหา ออตโต้ก็เลยได้กลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนเดิม และเลื่อนชั้นตามปกติ

ฉันว่ามันก็เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกันนะ ที่แม้อาการภายนอกจะดูย่ำแย่ขนาดนั้น แต่ออตโต้กลับเรียนดีขึ้นเหมือนไปอัพเกรดสมองมาอย่างงั้น วิชาเลขที่เคยเรียนไม่รู้เรื่อง สอบเกือบตก หรือต้องซ่อมอยู่เรื่อย กลับกลายเป็นได้คะแนนเต็มร้อย ส่วนวิชาพละที่เคยบ้าพลังได้เกรดสี่แบบลอยตัว ก็กลายเป็นกะพร่องกะแพร่ง เคลื่อนไหวร่างกายติดๆ ขัดๆ เล่นได้บ้างไม่ได้บ้างจนครูต้องช่วยแทบตายกว่าจะได้เกรด 1

ในมุมของนักเรียนอย่างพวกเรา การที่ออตโต้กลายเป็นอย่างนี้นั้นส่วนใหญ่ก็สงสารแหละ แต่ก็ส่วนใหญ่กว่าที่รู้สึกโล่งใจ เพราะไม่ต้องกังวลว่าจะถูกออตโต้รังแกหรือเล่นด้วยแรงๆ ตะโกนตะคอกใส่เหมือนเมื่อก่อน ออตโต้ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนที่น่ารัก ยิ้มๆ อารมณ์ดี หัวเราะง่าย แม้จะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องก็เถอะ

ตอนป. 4 ออตโต้ยังเป็นที่สนใจในหมู่นักเรียนและครู ในเรื่องที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่เพียงออตโต้ขึ้น ป.5 เท่านั้นแหละ เราก็มีเรื่องใหม่ๆ เกี่ยวกับเขาให้โจษจันกันทั้งโรงเรียน ซึ่งเป็นเรื่องที่ชวนขนหัวลุกอยู่ไม่ใช่น้อย

ท่ามกลางความวุ่นวาย หลายคนอาจจะลืมใครคนหนึ่งไปแล้ว นั่นคือกุ๊ก ที่ก่อนหน้านี้คอยมาเอาอกเอาใจประจบประแจงดูแลใกล้ชิดออตโต้ไม่ห่าง หลังอุบัติเหตุครั้งนั้นกุ๊กก็หายหน้าไป ด้วย บางคนว่ากุ๊กน่าจะย้ายโรงเรียนไปแล้ว เพราะหายเงียบไปเลย และเนื่องจากเรื่องของออตโต้ดังมาก เลยกลบเรื่องกุ๊กหายตัวไปหมด

เมื่อขึ้น ป.5 ออตโต้ยังคงยิ้มคนเดียว พูดคนเดียวเหมือนที่เคยเป็น ใครๆ ก็คิดว่าคงเกิดจากอาการเพี้ยน หรือเครื่องรวนเพราะกระทบกระเทือน แต่วันหนึ่ง หนึ่งในเพื่อนร่วมห้องของ ออตโต้เริ่มสังเกตว่า ออตโต้ไม่ได้พูดคนเดียวเท่านั้น แต่ยังทำกิริยาท่าทางเหมือนกับว่ามีใครอีกคนหนึ่งเล่นด้วยคุยด้วยอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา

วันหนึ่งออตโต้เปิดตู้เก็บไม้กวาดหลังห้อง แล้วก็นั่งยองๆ ลงทำท่าคุยเป็นวรรคเป็นเวรกับไม้กวาดในตู้ เพื่อนคนที่ว่านี้เลยลองเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็ได้ยินว่า “ถ้าไม่ออกมานายจะเล่นกับเราได้ยังไงล่ะกุ๊ก ในนั้นอึดอัดออกนะ” ไม่พูดเปล่า เอื้อมมือเข้าไปเหมือนไขว่คว้าอะไรบางอย่างในตู้อีกด้วย

เพื่อนคนนี้เลยชะโงกตามเข้าไปดูว่าในตู้มีอะไร แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจจนหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้า หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นร่างซีดเซียวนั่งกอดเข่าอยู่ในตู้ไม้กวาดที่แคบและเล็กเกินกว่ามนุษย์คนไหนจะเข้าไปนั่งได้ แต่แค่แวบเดียวก็หายไป เด็กคนนี้ยืนยันว่าเป็นกุ๊กที่หายตัวไปนี่แหละ

เพื่อนที่เห็นกลัวจนจับไข้ เรื่องใหญ่ขนาดครูต้องโทร.ตามพ่อแม่มารับกลับบ้าน และพอเด็กคนอื่นๆ พูดกันเรื่องกุ๊กจนไม่เป็นอันเรียน ครูประจำชั้นจึงยอมเฉลยว่า “กุ๊กเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เทอมที่แล้ว ติดอยู่ในตู้เสื้อผ้าตอนที่ไฟไหม้บ้าน จะมาโผล่ที่โรงเรียนได้ยังไง”