“หลวงปู่ฝั้น อาจาโร” วัดป่าอุดมสมพร อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร พระเกจิสายวิปัสสนากัมมัฏฐานภาคอีสาน เป็นที่เคารพศรัทธา และมีลูกศิษย์ลูกหามากมายทั่วทุกสารทิศ
มีนามเดิม ฝั้น สุวรรณรงค์ เกิดวันที่ 20 ส.ค.2442 ที่ ต.พรรณานิคม อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร
เบื้องต้นเริ่มศึกษาที่วัดโพธิ์ชัย บ้านม่วงไข่ มีครูหุ่น ไชยชมภู และพระอาจารย์ต้น วุฒิสาร เป็นผู้สอน หลังเรียนจบมีความตั้งใจที่จะเข้ารับราชการ จึงไปอยู่กับนายเขียน อุปพงศ์ พี่เขย ผู้เป็นปลัดขวาอยู่ที่เมืองขอนแก่น ฝึกเป็นเสมียนอำเภอ
ครั้งนั้นได้เห็นเหตุการณ์สับสนวุ่นวายของข้าราชการและบ้านเมือง เห็นการปราบปรามผู้ร้าย การฆ่าฟัน นักโทษถูกประหารชีวิต
ภาพเหล่านั้นติดตาตรึงใจตลอดมา จนเกิดความรู้สึกปลง มองเห็นความเป็นอนิจจังของชีวิตทางโลก
ทำให้ตัดสินใจไม่รับราชการ หันหน้าเข้าวัดทันที
บรรพชาที่วัดโพนทอง ถัดมาอีกหนึ่งปี อุปสมบทที่วัดสิทธิบังคม ต.บ้านไร่ อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร มีพระครูป้อง (ป้อง นนตะเสน) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์นวล เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์สังข์ เป็นพระอนุสาวนาจารย์
หลังปรนนิบัติรับใช้พระอุปัชฌาย์แล้ว ไปฝึกอบรมทางปฏิบัติกัมมัฏฐานกับพระครูสกลสมณกิจ เจ้าคณะจังหวัดสกลนคร หรือ “ท่านอาญาครูธรรม” ที่วัดโพนทอง
ปลายปี พ.ศ.2462 มีโอกาสพบพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ซึ่งจาริกไปแสดงธรรมและเข้าพักปักกลดอยู่ในป่าช้าใกล้บ้านม่วงไข่
ด้วยมีใจเลื่อมใสศรัทธา จึงชวนพระอาญาครูดี และพระภิกษุกู่ ธัมมทินโน ออกไปฟังธรรมเทศนา อบรมธรรมปฏิบัติจากพระอาจารย์ใหญ่
ธรรมเทศนาของพระอาจารย์มั่น ปลุกให้ท่านและสหธรรมิกทั้งสองมีจิตศรัทธาแรงกล้า จนถวายตัวเป็นศิษย์และออกธุดงค์ติดตามพระอาจารย์มั่นไป และได้พบหลวงปู่ดูลย์ อตุโล วัดบูรพาราม จ.สุรินทร์ จึงได้ศึกษาวิธีฝึกจิตตภาวนาเบื้องต้น
จากนั้นก็เดินทางไปกราบนมัสการพระอาจารย์เสาร์ กันตสีโล และพระอาจารย์สิงห์ ขันตยาคโม ก่อนกลับมาหาพระอาจารย์มั่นอีกครั้ง
พระอาจารย์มั่น ชี้ทางปฏิบัติให้เป็นผู้ตั้งใจ ปรารถนาความเพียรแรงกล้าเด็ดเดี่ยวไปลำพังรูปเดียว อย่าได้คลุกคลี ให้ยินดีต่อความสงบ อย่ามักมาก ยินดีในความมักน้อย เป็นผู้ยินดีในความสันโดษ
ต่อมาออกธุดงค์ไปตามป่าเขาโดยลำพัง ครั้นธุดงค์ถึงวาริชภูมิ บ้านหนองแส อาพาธเป็นไข้หวัดใหญ่ อาการหนักมาก เกิดวุ่นวายในจิต จึงออกเดินธุดงค์ต่อทั้งๆ ที่ยังไม่ทุเลา จึงได้คิดภาวนาจนบำบัดไข้ด้วยธรรมโอสถ
หลังจากโรคภัยไข้เจ็บหายแล้ว เปลี่ยนญัตติเป็นคณะธรรมยุติ มีพระธรรมเจดีย์ (จูม พันธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์รถ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์มุก เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ณ วัดโพธิสมภรณ์ อ.เมือง จ.อุดรธานี
ช่วงระหว่างปี พ.ศ.2497-2505 ไปจำพรรษาอยู่ที่ถ้ำขาม ซึ่งชอบมากที่สุดเพราะสบายแก่การประพฤติพรหมจรรย์
เป็นที่รักของพระเถระผู้ใหญ่ครูบาอาจารย์อย่างมาก เนื่องจากอ่อนน้อมถ่อมตน กายวาจาใจบริสุทธิ์ เคร่งครัดในพระธรรมวินัย และมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด
ขณะเดียวกันจาริกไปตามสถานที่ต่างๆ ได้สร้างวัดจนชาวอีสานยกให้เปรียบดัง “เทพเจ้าทางธรรม”
วัตรปฏิบัติ เคร่งครัดไม่ต่างจากพระอาจารย์มั่นผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ เคร่งครัดสมฐานะของพระป่ากัมมัฏฐานที่ดำรงตนอยู่ด้วยความสันโดษเรียบง่าย
ลูกศิษย์ลูกหาต่างหวั่นเกรงในความเคร่ง โดยเฉพาะผู้ที่ไม่ใคร่เอาจริงเอาจังในการปฏิบัติ พวกประพฤติตนเป็นคนเหลวไหล ไร้สาระ จะถูกขับไล่อย่างไม่เกรงใจ ไม่พะเน้าพะนอ
จุดมุ่งหมายเพื่อให้ศิษย์มีความดีติดตัวตลอดไป ชีวิตการปฏิบัติธรรม มีความวิริยะเป็นพื้นฐาน
วันที่ 4 ม.ค.2520 มรณภาพอย่างสงบ สิริอายุ 78 ปี พรรษา 58
สำหรับวัตถุมงคลเป็นสุดยอดปรารถนา ไม่เพียงแต่เหรียญรุ่นแรก
ยังมีอีกเหรียญที่ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน คือ เหรียญพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร รุ่น 25 จัดสร้างขึ้นในปี พ.ศ.2515 โดยกองทัพภาคที่ 2 ส่วนหน้าสกลนคร ในโอกาสถวายซุ้มประตูเข้าวัดป่าอุดมสมพร
ลักษณะเป็นรูปเหมือน มีหูในตัว
ด้านหน้าตรงกลางเป็นรูปเหมือนครึ่งองค์ หันข้าง เขียนข้อความว่า “พระอาจารย์ ฝั้น อาจาโร” ด้านหลังขอบทั้งสองข้างมีพระคาถาพญายูงทอง ตรงกลางเป็นเครื่องอัฐบริขาร ด้านล่างใต้รูปเครื่องอัฐบริขารมีคาถานะโมพุทธายะ ส่วนขอบโค้งด้านล่างเขียนคำว่า “อุดมสมพร”
ปัจจุบันมีราคาแพงมาก และมีเลียนแบบจำนวนมาก
