ตามปกติแล้วข่าวในเรื่องเกี่ยวกับ “ราคา” นั้นมักจะดำเนินไปในลักษณะแตกแยกแบบที่เรียกว่า “มองต่างมุม” โดยเฉพาะต่อราคา “ข้าว” อันถือว่าเป็นพืชในทาง “การเมือง”
พ่อค้าก็มองไปอย่าง ชาวนาก็มองไปอย่าง
นักการเมืองก็มองไปอย่าง แม้กระทั่งนักการเมืองด้วยกันเองแต่เมื่ออยู่ต่างพรรคอย่างเช่นพรรคเพื่อไทยกับพรรคประชาธิปัตย์ก็มองไม่เหมือนกัน
แต่ครานี้ “พ่อค้า” ก็เห็นด้วยกับ “ชาวนา”
ยิ่งกว่านั้น นักการเมืองอย่าง นพ.วรงค์ เดชกิจวิกรม จากพรรคประชาธิปัตย์ ก็ยอมรับด้วยน้ำเสียงเดียวกันกับ นายวรชัย เหมะ จากพรรคเพื่อไทย
นั่นก็คือ ยอมรับว่า “ราคาข้าว” เสื่อมทรุดและตกต่ำจริงๆ
เพียงแต่ว่าเมื่อยืนมองกันอยู่คนละมุม เหตุผลของพ่อค้าก็ต่างจากของชาวนา เหตุผลของพรรคประชาธิปัตย์ก็ต่างจากของพรรคเพื่อไทย
แต่ที่เห็นตรงกันว่า ราคาข้าวต่ำกว่ามาม่า ยำยำ
ตัวอย่างที่เด่นชัดอย่างยิ่ง 1 เป็นตัวอย่างจาก นายธีรภัทร ประยูรสิทธิ ปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ซึ่งต้องทำงานใกล้ชิดอยู่กับชาวนาและการปลูกข้าวอยู่แล้ว
ท่านปลัดยอมรับว่า ราคาข้าว “ตกต่ำ”
เพียงแต่ท่านให้เหตุผลว่า สาเหตุ 1 เกิดจากปัญหาเรื่องของความชื้น และ 1 ราคาข้าวตลาดโลก
เนื่องจากทั้งเวียดนาม อินเดีย กัมพูชา ผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก
เป็นเหตุผลเดียวกันกับที่มาจากกระทรวงพาณิชย์
ความเด่นชัดอย่างเป็นรูปธรรม 1 ก็คือ ทั้งกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กับ กระทรวงพาณิชย์ มีความเห็นไปในทางเดียวกัน นั่นก็คือ เสนอให้มีโครงการรับจำนำด้วยราคา “11,000 บาทต่อตัน เพียงแต่มิได้ “จำนำข้าว” เหมือนสมัย น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร หากแต่เป็น “การจำนำยุ้งฉาง”
อันเท่ากับเป็นการยอมรับว่าราคาข้าวเสื่อมทรุดและตกต่ำ
แท้จริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการจำนำยุ้งฉาง ไม่ว่าจะเป็นการจำนำข้าว ไม่ว่าจะเป็นการประกันราคาข้าวก็มีพื้นฐานทางความคิดและกระบวนการเหมือนกัน
นั่นก็คือ การแทรกแซง “ตลาด”
นั่นก็คือ การอัดเม็ดเงินจำนวนมหึมาเข้าไปเพื่อ “ผลักดัน” ให้ราคาข้าวที่เสื่อมทรุดและตกต่ำอันเป็นปัญหาของเกษตรกรชาวนา ได้ทะลึ่งขึ้นสูง
จากที่เคยขายได้เพียงตันละ 6,000 บาท ก็ทะยานไปยังตันละ 10,000 บาท
จำนวนเงินที่ทุ่มลงไปไม่ว่าจะเรียกว่า “ประกัน” ไม่ว่าจะเรียกว่า “จำนำ” จึงเป็นจำนวนเงินที่ไม่อาจประเมินได้ว่า ขาดทุน หรือว่าได้กำไร
เพราะในที่สุดแล้วก็เรียกเสนาะหูว่าเป็น “การช่วยเหลือ” ให้กับ “ชาวนา”
ก่อนที่การประคารมระหว่างนักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์กับนักการเมืองพรรคเพื่อไทยจะฝุ่นตลบ
1 การประคารมของพวกเขาเท่ากับยอมรับในความเสื่อมทรุด ตกต่ำของราคาข้าว ขณะเดียวกัน 1 ในอีกด้านเท่ากับสะท้อนความล้มเหลวในการอัดเม็ดเงินลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อช่วยเหลือชาวนา
ตั้งแต่ยุค ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล เรื่อยมาจนถึง “ปัจจุบัน”
……………………………………………………………………………
