ฮิซาโอะ โอกาเบะ จากศูนย์สิ่งแวดล้อมญี่ปุ่นและการศึกษาเด็กภูมิภาคฟูกุชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดเผยผลการศึกษาในวารสารวิชาการสาขาวิทยาศาสตร์ PLOS ONE ว่าการที่เด็กเติบโตมาพร้อมกับสัตว์เลี้ยงในบ้าน รวมถึงการอาศัยอยู่ร่วมกับแมวหรือสุนัขนั้นมีความเชื่อมโยงกับการแพ้อาหารที่น้อยลงในเด็กเล็ก
จากการวิเคราะห์ข้อมูลของทารกมากกว่า 66,200 คนทั่วประเทศ ปรากฏว่าเด็กที่สัมผัสกับแมวหรือสุนัขที่เป็นสัตว์เลี้ยงในบ้านในช่วงระยะการเจริญเติบโตของตัวอ่อนซึ่งเป็นช่วงที่ตัวอ่อนในครรภ์มีการเจริญเติบโต จนถึงช่วงวัยเด็กตอนต้นนั้น มีการแพ้อาหารลดลงอย่างมีนัยสำคัญ เด็กที่สัมผัสกับสุนัขในบ้านมีโอกาสน้อยที่จะแพ้ไข่ นม และถั่วเป็นพิเศษ เด็กที่สัมผัสกับแมวมีโอกาสน้อยที่จะแพ้ไข่ ข้าวสาลี และ ถั่วเหลือง ทั้งยังพบว่าเด็กที่สัมผัสกับหนูแฮมสเตอร์ ราว ร้อยละ 0.9 ของกลุ่มเด็กทั้งหมดที่ทีมวิจัยทำการศึกษา มีรายงานการแพ้ถั่วมากกว่าเด็กคนอื่นๆ ในกลุ่ม
ก่อนหน้านี้มีการศึกษาพบว่าในประเทศที่มีรายได้สูงบางประเทศ เด็กมากกว่าหนึ่งในสิบคนได้รับการวินิจฉัยว่าแพ้อาหาร ซ้ำร้ายยังมีรายงานการแพ้อาหารในเด็กเพิ่มสูงขึ้น ต่อเนื่องจนน่าวิตกกังวล ซึ่งการวิจัยหลายชิ้นในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมาเป็นไปในทิศทางเดียวกันคือมีความเชื่อมโยงที่เป็น ไปได้ระหว่างการสัมผัสสุนัขหรือสัตว์ในฟาร์มในช่วงตั้งครรภ์และอัตราการแพ้อาหารที่ลดลงในเด็กปฐมวัย
