เมืองต้องมีชีวิต – เมืองในความเข้าใจของผู้คนทั่วไป น่าจะเป็นสถานที่ พื้นที่ เป็นที่มนุษย์ตั้งถิ่นฐาน บ้านเรือนที่อยู่อาศัย ประกอบกิจการกิจกรรมเพื่อดำรงชีวิต และอยู่ร่วมกันของผู้คนที่มีปฏิสัมพันธ์ผูกพันกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ในพื้นที่ร่วมกัน
เมืองจึงมีสภาพเหมือนมีชีวิต (ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต) มีการเกิดขึ้น เจริญเติบโต หรือเสื่อมโทรม เมืองบางเมืองอาจจะดูเหมือนกำลังตาย หรือตายไปแล้ว เพราะการดำรงชีพ วิถีชีวิตของผู้คนในเมืองนั้นเปลี่ยนแปลงไปจากจุดมุ่งหมายของการสร้างเมือง
เมืองใหม่ EEC ที่จะตั้งขึ้นสร้างขึ้นและจะต้องเติบโตขึ้นก็เพื่อตอบสนองต่อวิถีชีวิตของคนในปัจจุบันที่จะต้องพัฒนาและสอดคล้องไปกับการเปลี่ยนแปลงในทุกทางทั้งทางเศรษฐกิจ สังคม และความมั่นคงของโลก
สรุปก็คือ เมืองต้องมีกายภาพ จิตวิญญาณที่สนองตอบต่อกัน เมืองก็คือชีวิต ชีวิตของเมืองก็คือความสงบสุขของผู้คนที่อยู่อาศัยเปรียบเทียบกับเมืองใหม่ EEC 3 เมือง ที่กำลังจะเกิดขึ้น ตั้งวัตถุประสงค์ของเมืองไว้ว่า เมืองใหม่ฉะเชิงเทราจะเป็นเมืองอยู่อาศัย โดยมีระบบเมืองที่เรียกว่า Smart City จะเกิดขึ้นในบริเวณที่ราบลุ่มทางใต้ของเมืองฉะเชิงเทรา
เมืองใหม่บางละมุง ก็จะเป็น Smart City แต่จะเป็นเมืองผสมผสานระหว่างเมืองธุรกิจการค้า ธุรกิจการท่องเที่ยว
เมืองใหม่สนามบินอู่ตะเภา ก็จะเป็น Smart City เหมือนกัน แต่ก็มีวัตถุประสงค์จะเป็นเมืองธุรกิจชุมชนการค้า
ทั้งสามเมืองต่างก็มีแนวคิดที่จะสร้างเมืองให้เป็นเมือง Smart City ทั้งหมด แต่ Smart City ที่ว่าของแต่ละเมืองจะมีรูปแบบที่ แตกต่างกันไป ดังนั้นต้องทำผังเมืองมาใช้เป็นแนวทางในการ สร้างเมืองใหม่อย่างแท้จริง
คำว่า Smart City ของเมืองเพื่อการอยู่อาศัย โดยหลักการต้องมีที่ว่างไม่น้อยกว่า 65% ของพื้นที่เมือง นั่นคือเมืองจะมีพื้นที่เพื่อการลงทุนหาประโยชน์เพียง 25% ของพื้นที่เมือง นั่นหมายความว่า จะต้องเพิ่มหรืออัดพื้นที่ในการก่อสร้างอาคารบ้านเรือนเพื่อให้อัตราส่วนความหนาแน่นของประชากรสัมพันธ์กับสัดส่วนของการลงทุนสูงขึ้น พื้นที่เมืองตรงนี้อาจจะมีสัดส่วนดังกล่าวถึงร้อยละ 10 ของพื้นที่นั้น
ขณะที่การจะต้องลงทุนอย่างสูงในการที่จะได้มาของพื้นที่เมืองเรื่องของการที่จะต้องคิด จะต้องคำนึงต่อก็คือ ประชากรหรือผู้คนที่จะเข้าอยู่อาศัย ใช้ชีวิตประกอบอาชีพนั้นเป็นใคร จำนวนเท่าใด เพราะจะต่อเนื่องไปถึงการจัดเตรียมสาธารณูปโภค สาธารณูปการที่จะเลี้ยงดูผู้คนให้เพียงพอ
บรรดาใครเหล่านั้น จะมีบทบาท หน้าที่ ความรับผิดชอบอย่างไรต่อเมือง ใช้ชีวิตหรือวิถีชีวิต การเลี้ยงชีวิต มีความหวัง มีโอกาสในทางเศรษฐกิจ สังคม ประเภทใด จะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในพื้นที่และภายนอกของเมืองอย่างไร กรณีบทบาทหน้าที่ของผู้คนหรือประชากรในส่วนนี้ก็คือ จิตวิญญาณของเมือง ที่จะสร้างภาพลักษณ์ของเมือง สร้างชีวิตของเมืองที่จะยั่งยืน และเจริญเติบโตต่อไป เพื่อให้ผู้คนในเมืองมีชีวิตอยู่ ด้วยความสุข สงบ และสันติ
นี่คือปัญหาที่จะต้องมีการวางผังเมือง และวางแผนการพัฒนาเมืองที่แตกต่างไปจากเรื่องของการวางผังเมือง ที่เรียกว่า ผังเมืองรวม ที่รัฐได้เคยทำมา มิฉะนั้น เราจะได้เมืองที่ไร้จิตวิญญาณ ไร้ชีวิต ตามที่ปรากฏอยู่ในหลายประเทศในปัจจุบัน
นายช่าง
