พระสารีบุตรยืนยันความเลื่อมใสพระพุทธเจ้า – พระสารีบุตร อัครสาวกเบื้องขวาของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าทราบว่าพระพุทธองค์เสด็จถึง นาฬันทคาม (บางแห่งเขียนนาลันทคาม) ประทับอยู่ที่ป่า วาทิกอัมพวัน จึงเข้าเฝ้าถวายบังคมแล้วก็ประกาศความเลื่อมใสของตนว่า
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์เลื่อมใสในพระผู้มี พระภาคอย่างนี้ว่า สมณะหรือพราหมณ์ผู้อื่นซึ่งจะรู้เกินกว่าพระผู้มีพระภาคในทางสัมโพธิญาณมิได้มี แล้วจักไม่มีและไม่มีอยู่ในปัจจุบัน”
พระพุทธเจ้าตรัสถามพระสารีบุตรว่า ท่านพระสารีบุตรกำหนดด้วยใจรู้หรือว่าพระพุทธเจ้าในอดีต ในปัจจุบัน และในอนาคต มีศีลอย่างนี้ แม้เพราะเหตุนี้ มีธรรมอย่างนี้มีปัญญาอย่างนี้ มีวิหารธรรม (ธรรมเป็นเครื่องอยู่) อย่างนี้ มีวิมุตติ (การหลุดพ้น) อย่างนี้ แม้เพราะเหตุนี้
พระสารีบุตรกราบทูลว่า มิใช่อย่างนั้น (คือตัวท่านเองมิได้กำหนดรู้ใจของพระพุทธเจ้าทั้งหลายด้วยใจของ ตนเอง) พระพุทธเจ้าจึงตรัสถามต่อไปว่า ถ้าเช่นนั้นเธอรู้ได้อย่างไรว่า สมณะหรือพราหมณ์ผู้อื่นซึ่งจะรู้เกินไปกว่าพระผู้มีพระภาคในเรื่องสัมโพธิญาณไม่มีทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ในเมื่อเธอก็มิได้มีญาณกำหนดรู้ใจของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย
พระสารีบุตรกราบทูลยืนยันความเลื่อมใสของตนว่าไม่มีใครจะรู้เกินกว่าพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน โดยพิจารณาจาก “แนวแห่งธรรม” (ธมฺมนฺวโย วิทิโต) ข้อความกราบทูลละเอียดมีดังนี้ครับ
