เลาะรั้ว - สิ่งอำนวยความสะดวก ผู้พิการหรือทุพพลภาพ

สิ่งอำนวยความสะดวกผู้พิการหรือทุพพลภาพ

เลาะรั้ว

การกำหนดสิ่งอำนวยความสะดวกในอาคารสำหรับ ผู้พิการหรือทุพพลภาพ อันเป็นการพัฒนาประโยชน์ในการเข้าถึงหรือใช้สอยอาคารของผู้พิการหรือทุพพลภาพ หรือผู้บกพร่องทางร่างกายที่มีผลต่อการเคลื่อนไหว มีกฎหมาย ที่เกี่ยวข้องเป็นพระราชกฤษฎีกาฉบับหนึ่ง คือกฎกระทรวงกำหนดสิ่งอำนวยความสะดวกในอาคารสำหรับผู้พิการหรือทุพพลภาพและคนชรา ฉบับที่ 2 ที่ปรับปรุงแก้ไขกฎกระทรวงที่ประกาศในปี พ.ศ.2548

สาระสำคัญที่ปรับปรุงก็คือ 1. การกำหนดให้อาคารต้องมีพื้นที่หลบภัยเพื่อพักรอความช่วยเหลือ กรณีเกิดอัคคีภัยหรือเหตุฉุกเฉิน

แต่จากการอ่านและค้นหาความหมายของคำว่า “พื้นที่ หลบภัย” ไม่พบว่าพื้นที่หลบภัยนั้นมีลักษณะและคุณสมบัติอย่างไร ขนาดของพื้นที่เป็นอย่างไร ควรตั้งอยู่บริเวณใด เนื่องจากไม่ได้กำหนดรายละเอียดในข้อนี้นั้นจะเปิดโอกาสให้การตีความของพื้นที่นี้ของเจ้าพนักงานท้องถิ่นกับผู้ยื่นขออนุญาตก่อสร้าง ดัดแปลง แตกต่างกัน และนั่นคือ ปัญหาและอุปสรรค อันนำไปสู่ปัญหาอื่นก็คือ การฉ้อราษฎร์

2. ข้อกำหนด อาคารประเภทและลักษณะ ที่จะต้องจัดให้มีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้พิการและทุพพลภาพ และคนชรา ทั้งหมด 7 ประการ ซึ่งเป็นทั้งอาคารทางราชการ อาคารสาธารณะ และอาคารกึ่งสาธารณะ

ปัญหาที่เกิดขึ้นจากข้อกำหนดนี้จะเกิดขึ้นจากข้อกำหนดที่ 7 ข้อ 7 (6) ข้อ 3, ข้อ 27 ข้อ 27/1 แยกได้ดังนี้

1. ข้อกำหนดที่ 1 ความต่างระดับพื้นอาคารตามข้อ 3 (6) คือ อาคารพาณิชยกรรม ประเภทค้าปลีกที่มีพื้นที่ตั้งแต่ 50 ตารางเมตร เป็นต้น ไปถึงที่มีระดับต่างกันตั้งแต่ 1.3 เซนติเมตร ต้องมีทางลาด 11.2 นั่นหมายความว่า ร้านค้าปลีก โชห่วย ทั้งหลาย ที่มีพื้นที่เกิน 50 ตารางเมตร หรือเทียบง่ายๆ คือ ตึกแถว 2 คูหา ที่พื้นต่างระดับกัน 1.3 เซนติเมตร ต้องทำทางลาดกว้าง 90 ซ.ม. ทุกอาคาร ทั่วราชอาณาจักร

คำถามนี้ก็คือ อาคารที่ประกอบการค้าเช่นนี้ได้จัดทำแล้วหรือยัง

2. อาคารตามข้อ 3 (1)-(7) ซึ่งทั้งหมดถ้าไม่ใช่อาคารราชการก็เป็นอาคารสาธารณะ อาคารเหล่านี้จะต้องมีห้องน้ำคนพิการและทุพพลภาพทุกอาคาร โดยเฉพาะอาคารก่อสร้างขึ้นใหม่

คำถามก็คือ อาคารพาณิชยกรรมที่มีพื้นที่ประกอบกิจการค้าที่มีพื้นที่เกินกว่า 50 ตารางเมตร จะต้องมีห้องน้ำคนพิการนั้น จะจัดให้มีอย่างไร ซึ่งปัจจุบันอาคารพาณิชยการ-การค้า ที่เรียกว่า ร้านโชห่วยก็ดี หรือร้านสะดวกซื้อทั่วไป มีห้องน้ำและยอมให้บุคคลทั่วไปเข้าใช้สอยได้จริงหรือไม่ ถ้ามี แต่ไม่ยอมให้เปิดใช้ ใครจะไปทำอะไรกับการกระทำเช่นนี้ ที่เห็นว่าน่าจะเป็นไปได้ ก็คือมีหนังสือจากทางราชการ หรือเจ้าพนักงานท้องถิ่นไปถึงร้านค้าเหล่านี้เท่านั้น แล้วจะนับว่าเป็นคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้อย่างไร หากไม่ปฏิบัติตาม เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะออกคำสั่งรื้อถอนหรือระงับการใช้อาคารนั้นอย่างไร

นี่คือตัวอย่างผลกระทบของการออกข้อกำหนดกฎกระทรวงของกลุ่มโลกสวยที่เพียงแต่จะทำให้เกิดความพึงพอใจว่า “ได้กระทำไว้แล้ว แล้วให้ผู้รับผิดชอบไปจัดการต่อไปเอง”

ซึ่งแน่นอนก็คือ….เงินใต้โต๊ะเท่านั้นเอง

นายช่าง