พื้นที่สวยแต่ไร้ชีวิต
เลาะรั้ว
คําบ่นของผู้คนที่ปรากฏอยู่ในโซเชี่ยลมีเดียเมื่อสองสัปดาห์ก่อนถึงสภาพเมืองของจังหวัดระยอง ไม่ว่า ความพังพินาศจากผังเมืองเน่า ซอยตันเพียบ ห่วยฟุตปาธแคบ ระยองรำพึง ทะเลสูญคนสลาย ตอกย้ำว่า ผังเมืองที่ไร้ประสิทธิภาพได้สร้างปัญหาอย่างไรให้กับเมืองและประชาชนอย่างไร
ประชาชนคนเมืองต้องตกอยู่ในสภาพอึดอัด สิ้นหวังกับสภาพที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในสภาวะแวดล้อมที่เสื่อมโทรม อัน เกิดจากการจัดการเรื่องผังเมืองและ/หรือการพัฒนาเมืองที่ขาดการสนใจในความเป็นอยู่ของผู้คนในเมืองและ/หรือ
เรื่องทำนองนี้ก็กำลังเกิดขึ้นในพื้นที่อื่นๆ ของประเทศ ทั้งทางบก ทางน้ำ และทางอากาศ
กรณีที่รัฐปล่อยให้เกิดการขยายตัวของผลผลิตทางการเกษตร เช่น ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ในพื้นที่ภาคเหนือ ส่งผลเลวร้ายต่อสภาวะแวดล้อม การดำรงชีวิตของผู้คนเกือบทั้งภาคโดยไม่รู้ว่าจะแก้ไขป้องกันหรือควบคุมกันได้อย่างไร ส่วนที่ภาคใต้ การพัฒนาพื้นที่ในเขตเศรษฐกิจพิเศษจะนะ จะทำให้วิถีชีวิตของผู้คนที่นี่สูญหายไปเช่นเดียวกัน
ปัญหาการพัฒนาเมืองเป็นปัญหาละเอียดอ่อน การพัฒนาเมืองไม่ใช่เป็นเรื่องที่ผู้มีอำนาจรัฐคิดจะทำอะไรก็ได้ง่ายๆ คิดแต่ว่าจะทำให้บ้านเมืองดูมีระเบียบเรียบร้อย สวยงามอย่างเดียวก็ไม่ได้ คิดแต่จะสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจที่ทำให้เกิดการลงทุนขนาดใหญ่อย่างเดียวก็ไม่ได้
การพัฒนาเมืองถ้ากำหนดเป้าหมายที่ไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตของผู้คนที่ดำรงอยู่ ณ ที่นั้น ย่อมทำให้เกิดความสูญเสียหรือล้มเหลวตามมา
ข้อสังเกตชัดเจนคือ การพัฒนาเมืองหรือกรุงรัตนโกสินทร์บริเวณท่าพระ ถนนหน้าพระลาน ดูสะอาดเรียบร้อย แต่ไม่มีชีวิต ดูแห้งแล้ง เสน่ห์ของเมืองก็จะหายไป ความภาคภูมิใจของผู้คนที่ผูกพันกับพื้นที่นั้นก็หมดไป แม้แต่เยาวชนของชาติเอง น่าเป็นห่วงว่า เขาจะไม่รู้สึกผูกพันกับสิ่งเหล่านี้
การพัฒนาเมืองเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่จะต้องฟัง รับฟัง พูดคุยกัน ประโยชน์จะได้เกิดขึ้นร่วมกันและยอมรับกัน บางทีสำนักพัฒนาเมืองของกทม.ที่เพิ่งตั้งขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ คงต้องพัฒนาแนวคิดและกระจายหน่วยงานลงไปยังพื้นที่ต่างๆ ของกทม.
ที่สำคัญอย่าคิดเงียบๆ และทำโดยไม่ได้รับความร่วมมือจากผู้คนทั่วไป แบบการพัฒนาพื้นที่เล็กๆ หลังป้อมพระกาฬ ซึ่งไร้ชีวิตชีวา ไม่มีผู้ใดสนใจ สิ้นเปลืองเงินทอง ทั้งยังสูญเสียวิถีชีวิตของคนกลุ่มหนึ่งไป
นายช่าง
