คอลัมน์ วิเคราะห์การเมือง
เหตุปัจจัยอะไรทำให้การเคลื่อนไหวต้านร่างพ.ร.บ. “บัตรทอง” ของกลุ่มและองค์กรที่เรียกรวมๆ ว่า “ประชาคมสาธารณสุข” ได้รับความสนใจเป็นอย่างสูง
คำตอบอาจมาจากตัวร่างพ.ร.บ. “บัตรทอง” เอง
นั่นก็คือ การแก้ไขร่างพ.ร.บ.อันสัมพันธ์กับ “บัตรทอง” นั้นเข้าไปกระแทกและกระทบกับผลประโยชน์ในทางสุขภาวะของประชาชนโดยพื้นฐาน
เพราะต้องการ “รื้อ” โครงสร้างของ 30 บาท รักษาทุกโรค
เป้าหมายก็เหมือนกับความพยายามในยุครัฐบาล พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ เป้าหมายก็เหมือนกับความพยายามในยุครัฐบาล นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ คือคิดว่า “บัตรทอง” เป็นผลงานและความสำเร็จของพรรคไทยรักไทยจึงต้องหาทางปรับแต่งเสียใหม่
ตรงนี้จึงกลายเป็นความเข้าใจผิดอย่างรุนแรง
โครงการที่เรียกกันว่า “หลักประกันสุขภาพแห่งชาติ” มีพื้นฐานมาจากโครงการ 30 บาท รักษาทุกโรคในรัฐบาลหลังการเลือกตั้งเมื่อเดือนมกราคม 2544 ของพรรคไทยรักไทยจริง
แต่จะถือว่ามาจากพรรคไทยรักไทยแท้ๆ ก็ไม่ถูก
เพราะความเป็นจริง “ประชาคมสาธารณสุข” ได้ครุ่นคิดเรื่องนี้มาอย่างต่อเนื่องและยาวนานโดยต้องการให้เป็นหลักประกันแห่งสุขภาพของประชาชน
ความคิดรวมศูนย์ผ่าน นพ.สงวน นิตยารัมภ์พงศ์
เคยมีการนำเสนอให้พรรคประชาธิปัตย์พิจารณา แต่พรรคประชาธิปัตย์ปฏิเสธ ต่อมาโดยการประสานของ นพ.พรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช กับ นพ.สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี จึงกลายเป็นนโยบายสำคัญของพรรคไทยรักไทย
เมื่อเป็นรัฐบาลจึงพัฒนามาเป็น ” 30 บาท รักษาทุกโรค”
เวลา 4 ปีของรัฐบาลพรรคไทยรักไทยทำให้โครงการ “30 บาท รักษาทุกโรค” หยั่งลงในเนื้อดินของสังคมไทยอย่างมั่นคง แข็งแกร่ง
รัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 ก็ทำลายไม่ได้
พรรคประชาธิปัตย์โดย นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ในห้วงปี 2551 ถึง ปี 2554 ก็ทำลายไม่ได้เพราะในที่สุดโครงการนี้ก็ยังอยู่
เป็นการอยู่โดยผ่านการยอมรับของ “ประชาคมสาธารณสุข” และ “ประชาชน”
โครงการ 30 บาท รักษาทุกโรค ก็เช่นเดียวกับโครงการรับจำนำข้าวในรัฐบาล น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นั่นเอง คือเป็นโครงการที่พุ่งเป้าไปยังประชาชนระดับล่าง หรือที่เรียกว่า “รากหญ้า” ต้องการช่วยเหลือประชาชนในระดับรากหญ้า
เป้าหมายนี้เองที่เป็นผนังทองแดง กำแพงเหล็กให้กับ “โครงการ”
ไม่ว่าในที่สุดการแสดง “ปฏิกิริยา” ระหว่างทำประชาพิจารณ์จะส่งผลอย่างไรในทางเป็นจริง
แต่ “ปฏิกิริยา” ทั้งหมดสะท้อนและยืนยันให้ประจักษ์อย่างเป็นรูปธรรมว่า โครงการนี้มิได้เป็นสมบัติหรือมรดกของพรรคการเมืองใด หากแต่เป็นสมบัติ “ร่วม” ของประชาชนส่วนใหญ่
ประชาชนส่วนใหญ่ที่ถูกทอดทิ้งไปตามยถากรรม
